शून्य..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

शून्य..!

आधी मला स्वतःपासून वेगळ करायचं. ते मी मुकाट सहन करायचं. त्याच पार्श्वभूमीवर साधी ओळखही मी चौकटीसारखी उचकटून फेकल्यावर जिव्हारी झालेल्या जखमेसारखं विव्हळत पुन्हा मलाच उपरं करायचं. तेव्हा त्या क्षणाला बेवारश्यासारखं मी सोडून दिल्यावर पुन्हा मझ्याकडून अपेक्षा करायला होणारं धाडस मतलबीपणाचं मी म्हणून दाखवल्यावर उफाळून आलेला त्वेष सुकल्या व पिकल्या पानांसारखं पावलाखाली मी चिरडल्यावर उरलेलं सावरायला असलेलं म्हणजे "शून्य"..!
--------------------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

ओठ..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥
ओठ..!

“ बालपणाची दुधाची ओढ होती. पुढे तारुण्याच्या उंबरठ्यावर दारूची आणि सिगारेटची ओढ होती. त्यात अजुन स्वत:चा स्वाभिमान जपण्याची भर पडली. दुधाची साय दारूच्या नशेत न्हाऊन, सिगार्ल्टच्या धुर्क्कत उडवून अख्ख्या आयुष्याला ढवळून गेल्यावर; दारूच्या नशेने अस्तित्त्वावर रंग चढवला. आता या ओठांना आणखी ओठ सांभाळण्यास फुरसत आहे कुठे..?''

नोंद : ओठांचा चमू करून चुंबणाचे आवाहन देऊ नये, प्रस्ताव धुडकावले जातील..!

काय होतं ते... हां...

चल पप्पी दे... पप्पी दे... पप्पी दे..!
!------------------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

महामानवास विनम्र अभिवादन..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

महामानवास विनम्र अभिवादन..!

ना पुजाला अजून कुठला दगडाचा देव मी
सोंग-ढोंग करणारे इथे कित्येक भोंदू पाहिलेत मी,
हाड-तुड करणाऱ्यांना तसलेच वागवले मी
मान-स्वाभिमान वगळून अभिमान बाळगलेत मी,
माणूस म्हणून जगतांना माणसे जोडले मी
माणसे थोडी माणसातली श्वापदे पाळली आहेत मी,
माणसासारखी वागली तीच माणसे जपली मी
माझी-माझी तुझी-तुझी चौकटी बाहेर ठेवलीत मी..!
------------------------ मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

आधुनिक जीवनशैली..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

आधुनिक जीवनशैली..!

रस्त्याने जाता-जाता सहज एक घरटे दिसले. घरासाठी माझे घरसोडून जाने नकळत आठवले. नवे घर भेटले, कसे-बसे चरितार्थ चालले, माझ्यासोबत माझ्या घराचे पोट भरू लागले. मग असच एक भिंत उभी केली आणि मी...माझ्याशीच वेगळा राहू लागलो..!
----------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

हे नवरे असलेच, भलत्या वेळी भलतेच..! :D

♥
♥ क्षण..! ♥

हे नवरे असलेच, भलत्या वेळी भलतेच..!

तो : अगं! ऐ, ऐकलेस का ऐ? अगं ऐक ना! ऐ, ऐकतेस का नाही? ऐ..!
ती : ऐ! ऐ! करून झालं तर पुढचं बोल, खाली पिली टाईम खोटी नको करू. पिल्ल्याला शाळेतून घरी घेऊन यायचे आहे मला. लग्ना आधी असो अथवा लग्नानंतर असो, मुलीला दोन मुलं सांभाळावीच लागतात. एक तिचं स्वत:चे आणि दुसरं तिच्या सासूचे अथवा प्रियकराच्या मातोश्रींचे. एव्हढ सगळ असुनही स्त्रीच्या जातीला 'वांझ' हा कलंक का बरबटून काढत असतो काय माहित.
तो : ऐ! कुठं फिरायला जातेस मध्येच मी काय म्हणालो ऐकलेस का? तुझं हे असंच असतं. आता शट-अप बोलणार आणि फोन कट, त्या फोनाच्या कटल्यावर पार 'कटलेट' सारखी अवस्था होते माझी तुला काय ठाऊक..?
ती : तुला काही चाड? दहा वर्षाचा मुलगा आहे तुला...
तो : तो तुझाही मुलगाच आहे आणि तुच त्याची आई आहेस..!
ती : घरी ये संध्याकाळी मग बघते तुला..!
तो : अरे वा! हिरो बनून येतो अगदी! मग बघत राहा टक लाऊन..!
ती : हिरो बनायच्या नादात तू जोकरच बनून येतोस माहितीये का तुला..?
तो : काय सांगतेस? तरीच म्हंटल या हिरोला पाहून तुझं हसणं का थांबत नाही ते..
ती : दिलं! दिलंच ना शेवटी स्वत:लाच श्रेय..?
तो : काय तरी जळालं वाटतं.
ती : पोळी जळाली तुझ्या नादात.
तो : अरेरे! पोळीच्या होरपळून झालेल्या दु:खद निधना बद्दल मला खेद आहे.
ती : (खळखळून हसते) सुधारणार आहेस कि नाही?
तो : My Dear Wife 'I Never Give-Up From You... I L..'
ती : शट-अप..!
तो : Okey! :-( संध्याकाळी मी बोलणार आणि तू शट-अप बसणार..!
ती : बघू! संध्याकाळचे संध्याकाळी! फोन बंद करते (फोनला बघत बडबडते) 'हे नवरे असलेच, नको त्यावेळेला नको तेच बोलतात'..! :-)
----------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

हरवलेली वस्तू आणि माणसे..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

हरवलेली वस्तू आणि माणसे..!

वस्तू आणि माणसात जीव गुंतला कि असाच प्रत्यय येतो... एव्हढ असुनही पुन्हा जीव लावला जातो... एक आस असते... टिकेल तरी... पण होतं काय जे आपलं नाही त्याला आपलं म्हणायची इच्छा संपत नाही... हे एक वर्तुळ आहे... जो असाच फिरत राहातो..! आठवण बनली एव्हढेच फार उपकार वस्तूचेही आणि माणसाचेही..!
----------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

मला शाळा आवडते..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

मला शाळा आवडते..!

शाळा ही विद्यार्जनांची प्राथमिकता असते
इवल्या-इवल्या नजरांची कुतूहलता असते,

आकार दिला जातो लोण्याच्या गोळ्यांना
गृहपाठाची अशीच ती माध्यमिकता असते,

गुरूजनांशी होणारी ओळख इथेच असते
घरानंतर चढलेली ही पहिली पायरी असते,

ओळख करून बाराखडीशी नि पाढ्यांशी
अभ्यासाची खरी सुरूवात झालेली असते,

मला माझी शाळा खूप-खूपच आवडते
मला माझी शाळा खूप-खुपच आवडते..!
------------------ मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

कुणास ठाऊक..? :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

कुणास ठाऊक..?

कधी-कधी चंद्र चांदणीजवळ जाऊन बसतो. रोज आभाळसोबत असतांना एकटाच असतो. त्यालाही कळत असावं सहवास म्हणजे काय! थोडावेळ कुणाला देऊन सुख म्हणजे काय! व्यवहार नसेल ना? शुद्ध गरज. थोडावेळ त्याच्यासोबत जावा, थोडावेळ तिच्यासोबत जावा. आभाळातही मग एक क्षितिज किनारा हेरून ठेवावा. दोघं स्वत:च्या सौंदर्यात नभातल्या रात्रीला सजवतात. शृंगाराणे नटलेल्या त्या दृष्यास नजर लागते. हृदयाच्या एका कोप-यात उभ्या मधुचंद्राची सल लागते. स्पर्श होत नाहीत भासच ते मिलनाचे! कलेकलेने दुरावे वाढणारे, विश्वासाचे सुजाण क्षण पुरावे मागणारे बनतात. दोघंच एकमेकांचे एकमेकांना संशयाच्या तराजुत तोलतात. तू कुणा-कुणाचा? तू कुणा-कुणाची? उत्तरे गृहित धरतात. प्रतारणा मग उरतच नाही, सत्य ओठांवर येत नाही. असेच दोघंही एकमेकांपासून दुर होतात. काळोखाला औपचारिक उजळवून सोडतात. चांदण्यांच्या गराड्यात दोघं एकटे उरतात. उभारला संसार मोडत मात्र नाहीत. कर्तव्ये निभावूनही एकमेकांचे ऋण फेडत नाहीत. एकमेकांना व्यवहाराचे हिशेब मागत नाहीत. एकमेकांवर उपकार करुन स्वत:चे देवपण सोडत नाहीत. तरीही मनातल्या मनात एकमेकांसाठी खट्टू होत राहातात. हळवेपणा मुखावर उमटत नाही. झालं-गेलं निसटून जात नाही. दोघांची स्वतंत्र प्रतिभाश्रेणी असुनही अवलंबून असणे चुकवत नाही. एक सुखी कुटूंब म्हणून जगासाठी ओढलेला मुखवटा गळू देत नाही. प्रतिष्ठेचा पदर ढळतांना सावरणे तो निभावतो. सुटतांना त्याचा तोल ती सावरते. श्रेय मग दोघं एकमेकांना देत नाही. कर्माचे फळ फांदीवर येत नाही. रिकामा झुलाच असतो तो. वांझ तिला म्हणता येत नाही. नामर्द त्याला म्हणता येत नाही. कुणास ठाऊक..?
------------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

गदिमां..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

गदिमां..!

दोन ओंडक्यांची होते सागरात भेट
एक लाट तोडी दोघा, पुन्हा नाही गाठ..!

'गदिमां'च्या गीतरामायणातल्या आपल्याला आवडणा-या ओळी इतक्या सहजतेने समोर आल्यावर अथवा नकळत समोर आल्यावर मनाला जी प्रसन्नतेची लहर सुखावून जाते तिला शब्दात वर्णन करुन बंदिस्त करणं ही अशक्यकोटीतली बाब आहे. त्या क्षणी-त्या क्षणाला मन भरुन जगून घेणं एव्हढच त्या नकळतपणावर अजाणतेने केलेले संस्कार म्हणावे..!
------------------ मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

तिष्टम्..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

तिष्टम्..!

आयुष्य कधी कधी आपली अवस्था वाट पाहाणा-या चातकासारखी करून ठेवते. जिथे ओढ तर भरपुर असते पण! कंटाळा या वृत्तीची जाणिव देखील नसते. चातक पावसाची वाट पाहात असतो. त्याच्या येण्यावर प्रेयसीच्या वाटेकडे नजर लावून बसलेला प्रियकर होऊन बसतो. तरसवणारे असतातच विलोभनीय. आपल्याच कक्षेत विश्व नव्हे मनाचे विजेते. राजाने येण्याचा हाक्याकडून पुकारा होताच समस्त दरबाराने अदबीने सन्मान करावा अगदी तस्सेच! आयुष्याच्या रंगमंचावर नाटक सादर होत असते. बघणारे श्रोते असतात. प्रयोग सादर करणारे कलाकार असतात पण! वाs! काय अभिनय सादर केलास अशी दाद देणारी आपली माणसे थोडी अंतर राखुन असतात..का? "स्वार्थम् सर्व क्लेशम्..!"
----------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

सन्यास..! (लघु कथा) :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

सन्यास..! (लघु कथा)

मी जगतोय,
असे मी कधीच म्हणत नाही
मी मरतोय,
असे मात्र मी रोजच म्हणतो,
जगणारा मग,
माझ्याकडून अपेक्षा करत नाही
मरणारा मग,
मला स्वत:च्या सोबत नेत नाही
मी रोज असाच,
चौकट आणि चौकटीत जात नाही..!
---------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

कॅन्डल लाईट डिनर..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

कॅन्डल लाईट डिनर..!

प्रत्येकाला वाटत असत, 'प्रेयसी' सोबत जमले नाही ॲटलिस्ट, बायको सोबत तरी खिशाला परवडेबल कक्षे अंतर्गत कॅन्डल लाईट डिनरचा आस्वाद उपभोगता यावा. झगमगाटलेल्या विद्युत रोशनाईत सजलेल्या तारांकीत उपहार गृहात हे काय परवडनार आहे?  त्यापेक्षा घरच्या घरीही हा प्रकार महाविद्युत वितरणाचा पुरवठा ठप्प झाल्यावर अनुभवायला मिळतो. परंतु बाहेर अगदी ठरवून सरप्राईज प्लॅन करुन काही नविन जेवणाच्या चविष्ट पदार्थासोबत सुरेल संगीत मैफलीचा आस्वाद घेत, रोमॅन्स करण्याच्या पर्वणीच्या उपलब्धतेचा 'चान्स' म्हणजे "आज भी तुस्सी बडे रोमॅन्टीक हो"..!
----------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

खेल..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

खेल..!

जैसा तुने सोचा था ए जिन्दगी
इस खेल नें हैं अब नया मोड लिया,
तू खेल रहीं थीं अपनेहीं ढंग से
और मेरे मिजास नें नया मोड लिया..!

ना! ना! इतनी आसानी से नहीं
बडे इत्मिनान से रिश्ता तोड लिया,
चल तू भी क्या याद करेगी मुझे
मैंने हर शख्स से वास्ता तोड लिया..!

अब उमिदों पर कोई सोच ना रख
मैदान-ए-जंग तेरे फरिश्तों ने छोड लिया,
जिनके दम पर इतरा के आयें थेंs
उस शख्सियत को जज्बातों ने छोड लिया..!

भागते वक्त के साथ मैंने दौड लिया
थां किसी का मैंने अपना खेल खेल लिया,
अब अंजाम क्या और रंजीश क्या
ख्वाईशों को मेरी मैंने हर तरहा जी लिया..!
------------------ मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

नाटक : गुलमोहर..! (प्रवेश पहिला) :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

नाटक : गुलमोहर..! (प्रवेश पहिला)

{ सध्यातरी 'तो' आणि 'ती' म्हणूया. पुढे-पुढे दोघांचा जसं-जस्सा रंग चढेल, रंगतदार पात्रांची त्यांच्याच कडून मांडणी होईल..!}

मध्यम वर्गीय उच्च 'भृ' वस्तितले एक घर. 'तो' आणि 'ती', "नुसता पसारा कसा आवडतो तुला?" बडबडत(पुटपुटत) 'ती' बेडरुमचा दार उघडून दिवान-खाण्यात (हॉल मध्ये) येऊ लागते. 'तो' सुद्धा तिच्या मागे-मागे घुटमळतो. ती बैठकावरची (सोफ्यावरची) उशी व्यवस्थीत करते. तो पुन्हा पसरवतो. इकडे-तिकडे विखुरलेला वर्तमानपत्र एकत्र करुन 'ती' बैठकावर आसनस्थ होते. पसरवलेल्या उशीला पाहून रागाने त्याच्याकडे पाहाते (रोखून).
'तो' उशी निट करुन तिच्या पुढ्यात धप्पकण बसतो. 'ती' बसल्या-बसल्या टि-प्वॉयवर जमलेला सगळा पसारा आवरून स्वस्थ बसते. 'तो' तिला न्याहाळत शांत 'गुणी बाळ' बणून बसला असतो..!

ती : (त्याच्याकडे न पाहाता) चहा घेणार..?
तो : (होकारात) मान वर-खाली करतो.
ती : (त्याच्याकडे न पाहाता किंतू आवाज चढवून) चहा घेणार आहेस का..?
तो : (पुन्हा मुद्दाम, होकारात) मान वर-खाली करतो.
ती : (चिडून वैतागलेल्या अवस्थेत) चहाss..
तो : (सावरून..! मध्येच तिचे वाक्य तोडत) होs! हो! घेईल.
ती : मांडून ठेवलाय मी गॅसवर. जाऊन कपात ओतून आण. तुझ्यासाठीही आणि माझ्यासाठीही. स्वस्थ बसते.
तो : (पाय आपटत ओठातल्या ओठात पुटपुटत जावू लागतो) बायकोशी कुठलाच नवरा जिंकू शकत नाही..!

(फोन वाजतो 'ती' घेते) हॅल्लो..(ऐकते) हॅल्लो मॅ'म टाटा स्काय मधून सुप्रीया बोलतेय. हा क्रमांक कुलकर्णींचाच आहे ना? आपण आमचे जुणे ग्राहक आहात. आपण उपभोगत असलेल्या सेवेत काही अडचन तर नाही ना? या संदर्भात हा कॉल केला गेलाय..? (ती दिर्घ श्वास घेऊन सोडते) नाही काही अडचन नाही. फोन करुन विचारल्या बद्दल धन्यवाद तुमचा दिवस शुभ असो, क्रेडल फोनवर आपटते.
'तो' चहाचे कप घेऊन येतो. तिला अजुन वैतागलेले बघून गालात हसतो. स्वत:चा कप घेऊन तसाच तिच्यासमोर बसतो. कपातल्या चहाचा झुरका घेतो. ( ती तो आवाज ऐकून) हातातला पेपर त्याला फेकून मारते.
ती : शिssss कसलेही घाणेरडे आवाज काढू नकोस.
तो : (हसतो),कुणाचा फोन होता? (विचारतो)
ती : (सांगते) टाटा स्काय वालीचा होता. (चहाचा घोट घेते) सुविधेपासून संतुष्ट आहात का विचारत होती.
तो : होतीssss! 'ति' होती का? श्याsss! पुन्हा चान्स गेला. (चुळबुळतो जागेवर)
ती : हम्म्मम..!
तो : तू मुद्दाम पाठवलेस ना मला चहा गाळायला? तुझ्यामुळेच चान्स गेला. लग्न झाले तेव्हा पासून कोणी विचारले नाही. बायको नावाच्या सुविधेपासून नवरा म्हणून तू संतुष्ट आहेस का? निदान ते टाटा स्काय वाले तरी विचारतात बघ. जळतेस तू, नाही सहन होत नवर्याचे पर'स्त्री बरोबर बोलणे. तुम्ही बायका असताच संशयी, चुगलखोर आणिsss...

ती : (रागाने) उगाच (फोनकडे पाहात) एका बाईसाठी सगळ्या बायकांचा उद्धार करायलाच हवाय का? एकट्या बायकोशी स्पष्टपणे बोलायचे धाडस नाहीच ना! म्हणून सगळ्या नवरोबांच्यावतिने (प्रेक्षकांत अर्थपुर्ण नजर फेरून) हा नवरोबा, एकट्या बायकोला सगळ्या बायकांबद्दल सांगतोय. वाs! शोभत नाही हां..!
तो : (नरमतो, तोंड वाकडे करतो) बायको नवर्याला फार बोलू देत नसते.
ती : (उसळते) नवरा फाजील जास्त बोलतो म्हणून बायको त्याला गप्पच ठेवणे योग्य समजते.
तो : (हतबल! कप ठेवून वर्तमान पत्रात काही तरी शोधू लागतो,) नाही सापडत आहे. कुठे गेल काय माहित? (पेपर आपटून गप्प गुमान तिला बघत बसतो.)
ती : पेपरात पुढची ओळ सापडली नाही वाटत. (त्याच्याकडे बघते)
तो : (दोन्ही हात गालावर ठेवून डोळे वटारून तिला बघत असतो)
ती : (त्याला पाहून) खुप गोड दिसतंय पिल्लू (खळखळून हसते).
तो : पिल्लू..? (प्रश्नचिन्ह) आजवर या नावाने मला कधी संबोधले नाहीस तू. 'बाळ' या नावाच्या पुढची श्रेणी आहे का ही पिल्लू..?
ती : गंभीर होते. सॉरी म्हणते..चहाचे कप उचलून लगबगीने किचन मध्ये पळ काढते.
तो : (पुन्हा पेपर उचलून एक ओळ वाचतो) "भुतकाळाच्या आठवणी तुमच्या नकळत ओठांवर येतात."
ती : फ्रेश होऊन येते. त्याच्या पुढ्यात बसते.
तो : (पेपर बाजुला ठेवतो. तिच्याकडे रोखुन बघत एकदम विचारतो) 'हा पिल्लू म्हणजे तुझा "मंदार" ना.?'
ती : (पदराशी चाळा करत) हो..!
तो : धक्का बसल्यागत शुन्यात हरवतो.
ती : (पदराशी चाळा करत सैरभैर होते.) बोल ना बाळा, काय झाल? अस्स काय करतो? (जवळ जाऊन हातात हात घेते.)
तो : (तिचे हात झिडकारून उठून उभा राहातो. दोन पाऊले समोर येतो. पाठमोरंच तिला विचारतो.) आपलं नातं पवित्र आहे ना? नक्की प्रामाणिक आहेस ना तू या नात्याशी? (खोल आवाजात) माझ्याशी? या घराशी? या घरातल्या छोट्याश्या संसाराशी..?
ती : गप्प..! शुन्यात हरवलेली.
तो : अंधारात..!
(परदा पडतो)
क्रमश:
------------------ मृदुंग™
kshanatch@gmail.com
+91-7387922843

मागची पाने..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

मागची पाने..!

कधी-कधी मागची पाने उलटून बघायचे. पुढे-पुढे धावत जाणारे आयुष्य; जगणे कसे झाले स्वत:लाच कळू द्यायचे. कधी-काय-कशी-केव्हा-का-कशाला? आज पुढच्या पानावर उमटत नाही. मागच्या पानांवर मात्र सगळे आहे. मागच्या त्या पानांमुळेच पुढच्या पानाला अर्थ आहे. पण! मागच्या पानावर काय आहे त्यावर मात्र पुढच्या पानाचे भवितव्य आहे..!

आठवणे असेल कि भेटणे असेल? तुटणे असेल कि जोडणे असेल? आवरणे असेल कि सावरणे असेल? गुंतणे असेल कि मोकळे सुटणे असेल? बोलणे असेल कि एकचित्त होऊन ऐकणे असेल? सुख असेल कि दु:ख असेल? कसलाच पुरावा नाही काय आहे मागच्या पानावर. पण मागे एक पान आहे. त्या पानावर आयुष्याच्या वेळेचा अथवा उपभोगलेल्या क्षणांचा बंदिस्त शब्दात कोरीव कालखंड आहे..!

पुढे आल्यावर मागे असतेच काही तरी. खरे तर मागे असायलाच हवे काही तरी. पुढे आलोय याची पण स्वत:शीच खात्री करावी लागते. मागे पुन्हा जाणे होत नाही. जाणे झालेच तर फार काळ मन तिथे रेंगाळत नाही. पुढे असलेला वास्तव त्याचे अस्तित्व उमटवून ठेवायला मागून पुढे ढकलत आणतो. शाबूत अवस्थेत कसलीच धुंदी असत नाही..!

मागच्या त्या पानावर तरी बोटे फिरवावी वाटतात. प्रियकराणे दिलेल्या गुलाबाला प्रेयसी जशी हळूवार कुरवाळते-गोंजारते तसेच त्या मागच्या पानांसोबत करावे वाटते. छान असेल म्हणून किंवा वाईट असेल म्हणून नव्हे, तर 'ते माझ्याच आयुष्याचे एक अस्तित्व आहे म्हणून'..!

पुढे जाऊनही मागे रेंगाळणा-या पावलांत कोसळावे किती? मागच्या संदर्भांचा आधार घेऊन विस्कटलेलं आयुष्य सावरावे किती? सतत मागे-मागेच राहाणारे मन एकदम पुढे तरी किती लोटावे? मागच्या पानांवर असलेल्या जखमांची खपली ओढून पुढचे कोरे पान रक्तरंजित वेदनांच्या सोहळ्यानी सजवावे किती..?

मागे राहिलेलं-झालेलं-केलेलं-अनुभवलेलं पुन्हा पुढच्या पानावर आणून ठेवावे कशाला? जगणे सोपे व्हावे उद्देश जरी असला तरी पण मागचा आढावा श्वासांचा अजुनच कोंडमारा करतो. थोड फार ठीक असलेलंही मग आलबेलच्यापलिकडे गेलेलं असते. स्वत:वर नियंत्रण ठेवणे मग जमवायचे कसे?

ति-हाईत होऊन मागच्या पानांचा तिरस्कार करावा तर ते ही शक्य नाही. क्षणभर डोळे मिटून ती धुळ झटकून टाकावी तर मळभ म्हणून मनावर चिकटलेले त्या धुळीचे कण स्वत:चे अस्तित्व विसरत नाही. आयुष्याची चुक म्हणून ते व्रण तसेच राहातात. पुढे पाने वाढत जातात आणि नशिबाच्या पुला खालून बरेच पाणी वाहून जाते. सल म्हणून राहिलेली मागची पाने तशीच असतात वाट बघत. शब्दांवर धुळीचे थरांवर थर रचत. उलघडून देखील आयुष्य एक कोडंच ठेवत. मागच्या पानावर त्या प्रत्येक पुढच्या पानाचे उत्तर घेऊन अलिप्त-दुर्लक्षीत..!
----------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

आठवणीची कळ(बटन)..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

आठवणीची कळ(बटन)..!

कुणाची आठवण नावाची कळ कधी दाबू नये... अडकलेल्या CD सारखी स्वत:ची गत होऊन तिथल्या तिथे तेच-तेच हसर्या ओठांनी पाहावे लागते... इथे कंटाळा आला तरी कुणाला तुमची पर्वा नसते..!------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

आज-काल..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

आज-काल..!

तस्सं! दिसायला सगळेच किती छान दिसतंय...रात्रीच्या नभावर विखुरलेलं चांदणं, मंद लहरीत अंगावर रेंगाळणारा वारा, लुकलुकत्या चांदण्यात अलगद किनारी आलेली लाट आणि हळूवार कानांनी टिपलेलं खळखळणे ते पाण्याचे कि, ही चाहूल तुझ्या भासाची..?

छेs! स्वप्नं असेल किंवा भासच. चेष्टा करण्याची सवय तुला आता राहिली नाही. ठरवलेस तरी आणि ठरले तरी पुन्हा उनाड वारं होणं तुला जमायचे नाही. मला कस्सं ठाऊक? माझ्याशिवाय तुझ्याबद्दल तुला तरी कुठे ठाऊक आहे?  बस्सं! शब्दात पकड पण मिठीत घेऊ नकोस..!

ओठांना शिवन ओठांची, पावलांना चौकट मर्यादेची आणिss तुलाच पर्वा जगाची! जवळ येऊन बसू का? परवांगी मागतेय. अनुमती द्यायच्या आधीच हक्क गाजवून मोकळी होतेस. अजुन कशासाठी ही औपचारिक्ता सगळे ठाऊक असतांना? अस्संच तुला त्रास द्यायला..!

माझे उत्तर तुला तोंडपाठ असतांना त्रास आणि मला? खरा तर तणाव तुझ्या मुखावर आहे बघ जरा. पुरेss! जावू का मी निघून? जातांना दार बंद करुन जा. परत तुलाही यायला जमू नये अस्सं! बोलवलेस तरी येणार नाही बघून घेs! पाठमोरं उभं राहूनही डोळ्यासमोर तोच एक चेहरा शास्वत म्हणून कायम असल्यावर पुन्हा बघण्याचा मोह कितीसा उरतो..?

अंगणात अबोलीची शांतता रेंगाळते. प्राजक्त वेचतांना ते गुणगुणनं कानी पडते. उनाडतो मध्येच वारा पानांवर अन् त्याच पानांच्या सळसळण्यात बंद ओठांवर आज-काल तुझे नाव येऊन थांबते. होs का? होs! तर. एव्हढं कल्पणेत जगणं शोभत नाही हं. बेढब ढोबळपणा खटकला हेच खुप झालं..!

प्रत्येक प्रश्नाच उत्तर तयारच. उत्तर तयारच नाही समोर हजरच. असे किती काळ चालायचे अजुन? खिडकीत उभे राहून शुन्य नजरेने मला बघणे? हे तू एकदा स्वत:लाच विचार. माझा उंबरठा ओलांडून अंगणातली रातराणी बनने तू का पसंत केलेस? बस्सं! उत्तर नसलेला एक प्रश्न विचारला कि, तू आपली गप्प होतेस आजकाल. उत्तरासाठी फार मागे लागणे मलाही इष्ट वाटत नाही मग आजकाल. माझा आजही हा अस्साच आहे आणि माझा कालही अस्साच आहे. आज-काल कस्सं काय चालूये मग?? विचारलेसच तर 'एकदम मस्त..!'
------------------ मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

तेव्हा..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

तेव्हा..!

ओघळले या डोळ्यांतून अशृ जेव्हा
डोळे पुसायला का हाते आली तेव्हा,

कधी विचारत नव्हते कुणी प्रेताला
चितेवर न्यायला का खांदे आली तेव्हा,(!)

टाळत होती जी लोकं मला नजरेने
सावरत आक्रोश का सोबत आली तेव्हा,

विव्हळलो होतो मी असह्य वेदनांनी
यातनांना माझ्या का ओठे हसली तेव्हा,(!)

मुखावर होती माझी खरी स्मित रेषा
पडताळले मुखवटे का असली-नकली तेव्हा,

खुशाल निजलो नेसून प्रेत-वस्त्रे मी
मोकळ्या श्वासांची का आठवण झाली तेव्हा,(!)

जगले असते शब्दातही अबोल क्षण
कोरी का'गदे चुगली लावत आली तेव्हा,

अ'न्याय कसला करू मी गुन्ह्यावर
न्यायाने मोबदले का देण्यात आली तेव्हा..(!)
----------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

माझेच होते..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

माझेच होते..!

रुतलेले मनात शब्द माझेच होते
नेसुन कागदात वस्त्र साधेच होते,

घेऊन अभंगात मी कृष्णाचे नाव
ऐकलेले कानांनी फक्त राधेच होते,(!)

ठेवली माझ्यापासून मी दुर अंतरे
स्मशानापर्यंत दुखवले सांधेच होते,

भरलेला वेदनेचा कुंभमेळा मनात
आसवांची ओंजळीत ठेचाठेच होते,(!)

तुझे-माझे काही स्वप्ने पाहातांना
नशिबाची हृदयाशी रस्सिखेच होते,

चल राहू देतो आता जैसे थे मला
परत जगायला आयुष्य हेच होते,(!)

ना गेलो मी माझ्या चौकटी बाहेर
हे पाऊले ओढणारे आप'लेच होते,

ना ठेवले पाऊल मी उंबरठ्यात
उलगडून देखील माझे कोडेच होते,(!)
------------------ मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

प्रपोज..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

प्रपोज..!

कळत तिलाही नाही
कळवत मी ही नाही,
सांगणे का असच होत..?

समजत तिलाही नाही
समजवत मी ही नाही,
कळणे का असच होत..?

बोलत ती ही नाही
बोलवत मलाही नाही,
प्रेम का असच असत..?

प्रेम करत ती ही नाही
प्रेम करत मी ही नाही,
म्हणनं मग काय उरत..?
------------------ मृदुंग™
kshanatch@gmail.com