कोजागरी म्हणजे..! :-)

♥
कोजागरी म्हणजे...
जागृकतेचा, वैभवाचा, सुखाचा
आणि आनंदाचा उत्सव..
कोजागरीचे जागरण...
जीवनातील सकारात्मकतेला
वाढवून सौम्यतेने सुखाची
सौंदर्य अनुभूती देते..
कोजागरीच्या शुभ्र चांदण्या रात्री...
चंद्राच्या शीतल प्रकाशाच्या सानिध्यात
मधुर केशर मिश्रित आटीव दुधासारखा
गोडवा आयुष्यात भरणे..!

कोजागरीच्या आभाळभर शुभेच्छा..!
------------------------ मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

न पाठवलेलं पत्र..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

न पाठवलेलं पत्र..!

मला माहीत होतं तुझ्या पत्रात असाच काहीसा मजकूर असेल... म्हणून पत्र उघडून वाचावे असे मनात येऊ दिलेच नाही... मनावर जरी नियंत्रण असले तरी हृदयावर कुठं नियंत्रण मिळवता येते? पाण्याला बांध घालून निश्चित अडवता येत असतं पण आठवणींच्या उधाणलेल्या लाटांना काही करुन थोपवता येत नसतं...
ओझं बननं आणि ते पेलनं दोन्ही दुय्यम गोष्टी आहेत. आपण कुणावर ओझं बनत आहोत अशी आपली वैचारिकताही एक ओझंच आहे. मुळात जबाबदारी व आयुष्याच्या प्रवास सुखकर होण्यासाठी बांधली गेलेली गाठ ही ओझं वाहून घेण्यासाठी पडत नसते...
समजनं, स्वीकारनं आणि आपलं करणं या प्रेमाच्या हळव्या व्यवहारात आपलं ओझं-मन वाटून घेणं असतं. जेणेकरुन आयुष्याच्या प्रवास हसत खेळत पूर्ण होईल... गालावर ओघळलेल्या अश्रुमधुन तुला मोकळं आणि व्यक्त होता येतं..पण माझं काय? हताश, आधार आणि ढासळनं काही केल्या तुला रुचणारं नसतं...
स्वतःबद्दल तुझ्याकडूनच माझ्या एवढ्या चांगल्या कल्पना असल्यावर तुझं सात्वन आणि तुझ्या व्यक्त होण्याच्या वाटेवर अडगळ म्हणून मी माझं अस्तित्व का ठेवावं? गालावर ओघळलेल्या आसवांना ओठांनी टिपतांना समाधान मिळत नाही. उलट मनात पडलेल्या कोरडला थोडा ओलावा मिळतो...
खरंच शोधायचे असेल तुला तर समाधान हे ओठांवरच्या आणि नजरेच्या हसण्यात शोधून बघ! बंधारा भरला म्हणून धरणाची दारं ही उघडाविच लागतात कारण साठवणुकीची मर्यादा ही ठरलेली असते. वाहत जाणाऱ्या पाण्याकडून आपण फक्त प्रत्येक क्षणाला आणि घटकाला स्वीकारायचे कसे? हे शिकायचे असते..!
---------------------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

समाजाला काही देतांना सामाजिक मुल्यांचे भान असायला हवे..! :-)

समाजाला काही देतांना सामाजिक मुल्यांचे भान असायला हवे..!

डोळा..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

डोळा..!

पहिल्या प्रेमाचं ते वय सोळा आहे
अन् आज ती सुवर्ण नक्षी तोळा आहे,

हटवली होती उगा सारी गर्दी त्यांनी
माझं वैभव बघण्यास गाव गोळा आहे,

फक्त एक कागदच होता माझा समोर
कितीदा शब्दांचा केला चोळामोळा आहे

ओठांनी हसत राहिलो मी आजसुद्धा
केरातून उचलला कवितांचा बोळा आहे,

शब्दांचे बैल म्हणोत मला हरकत नाही
माझ्या कागदाचा धनी मनवतो पोळा आहे,

कशाला माझी नजर असावी कुणावर
जेव्हा माझ्यावरच प्रत्येकाचा डोळा आहे..!
----------------------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

हसण्यावाचून ओठांवर काहीच उरत नसते...! :-)

हसण्यावाचून ओठांवर काहीच उरत नसते...! 

पुन्हा प्रेमात पाडण्यात मजा आहे…! :-)

पुन्हा प्रेमात पाडण्यात मजा आहे…!

पुन्हा होतो मी तुझा…! :-)

पुन्हा होतो मी तुझा…!

आपण..! (सिंगल आफ्टर मॅरेज) :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

आपण..! (सिंगल आफ्टर मॅरेज)

आपण, तसा तर तीन अक्षरांचा एक शब्द आहे. तू तुझ्या टोकावर आणि मी माझ्या टोकावर या दोन टोकांना एकत्र आणणारे बेट म्हणजे आपण. आता विभक्त झाल्यावर स्पष्ट भाषेत फारकत झाल्यावर संबंधांना सोप्या शब्दात नात्याला पुन्हा बेटावरच्या आपण या नौकेत वल्ल्हवण्यासारख कारण काय असतं? पटत नाही- सुर जुळत नाही- एखादा स्वर बेसुर लागला झालोत वेगळे! मनात असलेल्या गोष्टी दडवल्या भुतकाळाची कल्पना दिली नाही याची फसगत केल्याचा पुरावा उभा वर्तमान असल्यावर आणि ताणलं म्हणून तुटलचं! अर्धवट अपेक्षेवर उपेक्षा करुन फरफटत असण्यापेक्षा तुटेल एवढं मी ताणतोच..!
हो! कोंडामारा स्वतःसोबत तुझा कशाला म्हणून करावा? अधिकार होते तेव्हा त्रास आणि अधिकार संपुष्टात आणूनही जाच वाटतोच! माझ्याकडून तुला काही नको होतं आणि तुझ्याकडे माझं असं काहीच नव्हतं. ते अजूनही तुझं तुझ्याकडे माझं माझ्याकडे व्यवस्थितच आहे. अगदी बरोबर शिल-आब्रू-इभ्रत अगदी तशीच पवित्र आहे स्पर्श करुन नासवलं आणि उष्ट केलं असा फसवणुकीचा व्यवहार मी केलाच नाही. तू स्वतः जवळ आलीस तरीही! त्या क्षणाला कसबीनं लाथाडलेच आहे. कारण ती फक्त नात्यातल्या व्यवहाराची गुंतवणूक होती. नात्याची गुंफन करणं तुला? नको, मलाच जमले नाही..!
मी अंतर ठेवलं बऱ्याच मैलांची उंची सुद्धा गाठली. जाणारी-येणारी वाटं मोकळी राहू दिली. तुझे तुला भेटणे आवश्यक होते आणि मला माझे! एकमेकांना भेटून सर्रास होणारा व्यवहार अपहार असतो. त्याला टाळून एकत्रित येणं हे 'आपण'मध्ये समाविष्ट उगाच कसं करायचं? का करायचं? तू जोडते जोड म्हणालो, तोडते तोड म्हणालो! पण आपण जपू या नात्याला असं माझं म्हणन सहज विसरुन जायचं..!
बरं केलस! हो, खरंच बरं केलस. आज आठवलं ना तुला ते सगळे? अगदी नातं तुटल्यावरच सर्व कळले. इथेही तुझी अपेक्षा होतीच मी पुन्हा एक संधी द्यावी आणि तुटलेल नातं पुन्हा जुळवून घ्यावं! पण याची खात्री काय? की पुन्हा असे होणारच नाही? नात्यातून एकदा विश्वास उडाल्यावर पुन्हा तो मिळवणं शक्यच नसतं. मग कितीही चांगुलपणा जपला आणि कितीही तोंड गोड केलं तरी नात्यातला कडवटपणा आयुष्यभर जात नाही तो रेंगाळत राहतो अपमानासारखा..!
सन्मान करता येत नाही म्हणून अपमान करायचा नसतो! हे जरी बरोबर वाटत असले तरी व्यक्तिसापेक्ष स्वभावाच्या आणि अनुभवाच्या चौकटीत बसवल्यावर प्रत्येकाला माझंच खरं करायची सवय असते. साध्या सुध्या जखमासुद्धा जीवघेण्या होऊन त्यांना हसत सहन केल्यावर सहजतेने मनात नसतांना 'इगो' हा दुखावला जातोच कारण कोसळल्यावर पुन्हा सावरणे शक्य नसते. ज्या वाटेला पुन्हा चालायचेच नाही त्या वाटेला पुन्हा पावला खाली आणून लाजवायचेही नसते..!
एकदा चढलेल्या चौकटीत मी माझा प्रामाणिक राहू शकतो. पण एकदा सोडलेल्या चौकटीत परत येऊन अपमानाने तुंबलेल्या नजरांना सामोरे जाणे आणि स्वतःमुळे लाजीरवाणे जातवले जाते हे कळने असह्य होते. नातं तोडण्याआधी नातं शाबूत असायला एक नव्हे, शांतपणे कळत-नकळत हजार संध्या दिल्या जाऊ शकतात पण एकाने देत राहायच न दुसऱ्याने स्वैर असायच कण भराचा स्वार्थीपणा जपायचासुद्धा नाही ही कदर रुपी अपेक्षा आपल्या 'आपण' वेगवेगळ्या तू आणि मी मध्ये हास्यास्पद उरली आहे. दोन टोकं एकत्र आणून गाठ बांधता येते. ती बांधलेली गाठ जपण्यासाठी टोकावर यायचे की सोडण्यासाठी टोक गाठायचे हे नात्यात पडणाऱ्या गाठीच्या नकळत ठरवायचे असते. तेव्हा तू मी बरोबर आपण म्हणू शकतो अन्यथा "सिंगल आफ्टर मॅरेज" याची उद्या होणारी मोठी संकल्पना मला नाही वाटत विशेष काही महत्त्व ठेवेल नात्याचे..!
------------------------------ मृदुंग™
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

कागदावर शब्द नाचले..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

कागदावर शब्द नाचले..!

कळ निघावी काळजातून जमावे सर्व आपले
माझ्याही कागदावर अगदी तसेच शब्द नाचले,

भान होते की नव्हते जगाला मला ठावूक नाही
लेखणीच्या टोकावरुन कागदावर शब्द नाचले,

घृणा वाटली स्वतचीच एकदा मलाही अशीच
उघड होते सत्य तरी उपहासाने शब्द साचले,

इच्छा होती फार नव्हती कुणा इतकी माझीच
चुरगाळून आयुष्याला कागदावर शब्द वाचले,

काय सांगावे मी तरी मलाच माझे हाल आता
ओंजळ बंद करुन मरणास माझे शब्द याचले,

झुकणार नाही वाकणार नाही लाजवेल मला
कसला वेगळा आणणार रे तू शब्द जाs चले,

कागदाला स्मरून अखेरीस मी माझे सरण
तुला शब्दाने दिलेल्या वचनाला शब्द टाचले..!
------------------------------ मृदुंग™
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

नाना पाटेकर इश्टाईल..! ^_^

♥
♥ क्षण..! ♥

नाना पाटेकर इश्टाईल..!

जमलात पुन्हा सगळे या या
तुमच्यासाठीच तमाशा मांडलाय
नाही कंबर नाही हलणार आणि
ढोलकी सुद्धा नाही वाजणार पण
तमाशा होणार एक तुझा तरी
अन्यथा माझा तरी, तमाशाच का?
एक हाच प्रकार आहे जो प्रत्येक
पुरुषाच्या इच्छेने होतो व अगदी
फुरसतीने होतो, ती येईल ठुमकत
आणि डोळे मिचकवत अधाशीपणा
तुझा काय सुटणार आहे? बसशील
वाट बघत, छेड काढत, इज्जत
नसतेच, उपभोग असतो तुला कसं
पक्क ठाऊक झालेलं आहे. नाही का?
बाटली काढशील, प्याला भरशील
सेज सजवायला फुलंही उधळशील
ती नाही म्हणेल, तू पुरुषार्थ गाजवशील
गरम माथ्याने मुस्काटात लावून देशील
ती तुझी तहान भागवेल, मात्र ती...
तहानलेली, अपूर्ण तशीच राहिल...
तुला हवे तसे तिला कुस्कारीत राहाशील
पण ती इच्छे विरुद्ध तुझ्या मिठीत येईल
तू प्याला भरत राहाशिल रिता करशील
पण प्रेमाची तहान, सन्मानाने भागवशील?
हे तुझ्या रक्तात नाही, घराण्यात आणशील?
नासवशील, लुटशील, वापरशील आणि
विकशीलही... एकदा जपून पाहशील?
छे! जमणार नाही! चप्पल पायात शोभते,
मिरवायला ठिक असते पण गळ्यात सोनेच
शोभते. असल्या छपन्न बाजूला काढशील
आणि एकदिवस तुझाच अंश असेच करेल
तेव्हा कुठल्या अधिकाराने थांबवशील?
घराणे पुढे चालवून तुझे हे सुख मिळवशील?
वळण लागायला वेळ लागतो. अनुकरण
करायला अवधिसुद्धा लागत नाही.
आधी विचार स्वतःचा कर स्वार्थी झालास
तरी चालेल पण हिंस्त्र जनावर होऊ नकोस
कारण हिंस्त्र जनावराला मारता येत पण
संयम राखून पशुला आवर घालता येत नाही..!
----------------------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com
7387922843

शिक्षक दिन..! ;-)

♥
♥ क्षण..! ♥

शिक्षक दिन..! ;)

प्रेमाची शाळा
विरहाचा गृहपाठ
अनुभवाचा अभ्यास
आठवणींचे पाढे
आसवांची बाराखडी
स्वप्नांची निरागसता
आयुष्याची षंढ प्रगती
श्वासांचे गणित
अंतरांचे उत्तम भूगोल
उपयोग शून्य विज्ञान
अर्थहीन इतिहास
हास्यास्पद चित्रकला
आळशी कार्यानुभव
दुमडून ठेवलेली सरस्वती
आणि खाली पिली छडी वाला मास्तर
आकर्षणाची सुंदर शिक्षिका
तासाला जमलेले गलेलठ्ठ मठ्ठ विद्यार्थी
आणि मी हातात डायरी झालेली वही घेऊन
एकसाथ सावधान विश्राम व जयहिंद करुन
रिता करुन टाकणारा बाक तसाच ठेवून
दोन बाकाच्या टेबलावर दोन कॉफी
पिणारे तिन हिशेब चूकते करुन मोकळा..!

काय तर विद्यार्थी जोमात मास्तर कोमात..!

घंटा अपशब्द शाळेत अतुरतेने घराची ओढ लावायचा आणि आता
मास्तर काय शिकवेल 'घंटा' असा वापरून नाम निराळा कारभार

तरी ही औपचारिकता शिक्षका ज्ञान वाट तंबाखू चोळून पिचकारी नको मारु सांगणारा
शेवटच्या बाकावरचा हुशार विद्यार्थी..!
----------------------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com
7387922843

माणूस..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

माणूस..!

माणसातून माणसाला आणि अध्यात्म्यातून परमेश्वराला वगळले तर अर्थ शून्य उरतो. माणसाची किंमत परमेश्वरा एवढी केली तर तो विनोद ठरतो. माणसाचा अर्थ शोधून पाहायला नजर शेजारी जाते स्वतःच्या मनात डोकावणे सहज जमत नाही. मोफत वस्तू झालेल्या माणसाला वापरणे आणि वापरले जाणे कळते एवढा चांगला उपयोग मनात आला तेव्हा निर्जीव वस्तूचाही होत नाही पण हे व्यक्त करणे म्हणजे माणूस होण्याची थट्टा करण्यासारखेच असते. सरतेशेवटी माणूस होण्याचा अर्थ काय पाहिले तर उपयोगात पडले याचे समाधान की उपयोगात आणले याचा आसुरी आनंद हे व्यक्तिसापेक्ष आहे. थोडक्यात माणूस हा शून्य आहे. त्याला अर्थ श्वास असे पर्यंत आहे आणि त्याचा उपयोग (मनात येईल तसा करता येऊ शकतो) अवलंबून होणारा कारभार व्यवहार अथवा व्यापार..!
----------------------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com
7387922843

किड..! (बुरशी) :|

♥
♥ क्षण..! ♥

किड..! (बुरशी)

मराठी म्हणवतो स्वतःला
अन् अब्रूला हात घालतो
अशी कशी पदरात तुझी
दंड मर्दाची जात घालतो,

तोंडातून लाळेला गाळत
डोळ्यात वासना ठेवतो
सो कॉल्ड सोशल माती
हफाफुन कशाला खातो,

हव्यास कशाचा आहे हा
माज का मराठी सांगतो
जेव्हा स्वतःच्या हातानेच
नागडी तुझी लाज करतो,

छाती फुलवतोस गर्वाने
मनगटातून जोर लावतो
अबला दिसत नाही तोच
कुत्रा होऊन मागे धावतो,

अशी का रे तुझी पाचवी
तू स्वतःनेच पूजत बसतो
जेव्हा मशाल होणारी ती
ठिणगी तू कुस्कारुन देतो,

विक्षिप्त म्हणायचे कसे
सभ्य वर्तन तू बाळगतो
तू लागलेली एक किड
फक्त पोखरतो-पोखरतो
तू लागलेली एक किड
फक्त पोखरतो-पोखरतो..!------------------------ मृदुंग™
kshanatch@gmail.com
7387922843

मला वाटलं..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

मला वाटलं..!

वाटलं, तुला वाटलं यावर कित्येक गैरसमजुतींचे अस्तित्व शाबूत होत असतं आपल्या नात्यात थोडा अंदाज असेलच ना तुला? म्हणून तुला वाटणं संपत नाही. कधी तुझा अंदाज बरोबर असतो पण वास्तवात बऱ्याचदा चुकीचा असतो. कारण प्रसंगाचा अनुभव घेतांना निष्कर्ष तुझे त्वरित लागतात. संयम बाळगून स्थिरतेने परिस्थिती हाताळने तुला सहज जमत नाही. आधीच त्रास होत असतो तुला कळत असूनही त्यात तुला तुझं तत्व आणि महत्त्व शाबूत ठेवायचे असते का? माहीत आहे कारण एक तूच अशी असतेस जी ओढावलेल्या प्रसंगात खंबीर उभी राहणार असतेस आणि तुला न मागता मिळणार श्रेय घेणार असतेस.
खोट! मला असं काहीच नको हे तू नक्कीच म्हणशील पण तुझं महत्त्व तुझ्या नाकरण्याने कमी होऊ देशील? नाही ना! 'तुला हवे ते तू कर, तुझा तू मोकळा आहेस' असे बोलून दुनियेत नसलेली सुचनांची पुस्तिका तू तोंडीपाठ मला सांगायला चुकत नाही. मग माझं मोकळ होणं आलंच ना पुन्हा तुझ्याच सुचनांच्या पायथ्याशी? आताही तू मान्य करणार नाहीस हे मला ठाऊक आहे. 'मला वाटलं ते मी सांगितले, बाकी तुझी इच्छा' इथे परत तुझ्या वाटलंच्या इच्छेचा गळा कसा घोटायचा?
शब्दात पकडू नकोस म्हणून आणखी तडफड तुझी होते. मी गप्प बसलो तर ते ही असह्य उठलेलं वादळ तुझ्या वाटलंच्या तावडीत तू जखडते. विषयांतर करत मनातलं बरोबर काढून घेतेस आणि शेवटी परत मला नाही वाटत तस काही इथे तुझ्याच तुला वाटलंची गळचेपी करतेस. हे बोलून दाखवल तर परत 'मला त्रास होतोय, मला तसे नव्हते म्हणायचे' असे तुझे हळवे कापरे उत्तर तयार असते. मुळात तुला तुझे वाटलं बरोबर करुन पाट्यावर आपलं नातं ठेवून वरवंट्याने सगळ्या स्वप्नांना एकजीव करुन घेऊन आयुष्य खुळखुळ बनवून टाकायचे असते. इथेही तू कमी पडायला चुकत नाही. कसं होणार आहे तुझं? हे बोलून तुझ्या वाटलंचा संपूर्ण मिश्रणाच्या परिणामांना जबाबदार देखील मलाच ठरवून तू बिचारी होऊन बसते. पुढे वाढणाऱ्या वादांना संवाद मी म्हणतो! ऍटलीस्ट ते तुझ्या वाटलंच्या चौकटीत अजून तरी सापडत नाही म्हणून.
अजून नाही पण कधी कुठेतरी तुझ्या वाटलं मध्ये मला काय वाटतं आलंच तर आपण म्हणजे मी काही बोलायचे नाही तुझा हुकुम मान्य करायचा आणि होऊ द्यायचे तुला हवे तसे कारण तुझं फक्त मला वाटलं असतं त्याच्या पुढे तुला जे करायचे ते कर असतं. कुठेही तुला काय वाटतेय? असं चुकुनही नसतं. कदाचित हे सगळे वाचून तरी तुझं मला वाटलं आपल्याला वाटलं होईल याची परिणाम शून्यता ओळखून निष्फळ आशेवर लिहून टाकावे असे "मला वाटलं..!"
---------------------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com
7387922843

विचारांचे वावटळ..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

विचारांचे वावटळ..!

विचारांचे वावटळ कधी-कधी इतके प्रखर असते की, नजरेला शून्यात नेवून वेळेला बरेच गतिमान करतात आणि काळामागे होता शब्द जसा अगदी तसाच पुढे पुन्हा विचारांचा शून्यच लिहून मोकळा होतो! कारण विचारांचे वावटळ गुंताच वाढवतात व अजून नवा गुंता करतात तो ही अर्थहीन गोष्टींचा-नात्यांचा-आयुष्याचा किंवा तुझ्या मनात भरलेल्या पुढे येणाऱ्या माझ्या क्षणांचा..!
----------------------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com
73879 22843

आपलंही-परकंही..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

आपलंही-परकंही..!

दररोज स्वतःच्या अस्तित्वाची लढाई होते. पुरुन उरता-उरता दिवसासारखंच सगळ संपल्यात जमा होते. जाणारी वेळ कळत नाही, येणारा काळ दिसत नाही. रोज सजणं होतं, शृंगाराचे विस्कटणं होतं. हसण्यामागच्या कुजकट यातनेला साराईतांसारखं मुखावट्यात लपवलं जातं. 'तुला कळत नाही, मला समजत नाही.' रोज दिवस उगवतांना दिसतो पण दिवस मावळाला-संपला हे बघायला वेळ नसतो. पायरी सोडून चाकरी निभावली गेली असते. स्वतःची चौकट-ऐपत कवडी मोलाची जगाच्या लेखी होते. स्वतःचेच स्वतःला काही कळत नाही. जगाच्या दूतोंडी व्यवहाराची पर्वा करायला वेळ कुणाकडे आहे? कसे चाललेय तुझे? "मस्त-मजेत" स्वतःच्याच कानफट्यात स्वतःने चपराख बसवल्यासारखी अवस्था उत्तर देतांना होते. त्यात रोज भेटणं, भेटून भांडणं. वैताग येतो! असलेलं सगळच ओवाळून टाकावसं वाटतं. कधी-कधी तर 'हे एक फार वाईट स्वप्न पाहात आहोत या स्वप्नातून खूप गोड जाग येणार आहे.' या विश्वासावर कित्येक आयुष्य मातीत गेले. आपण काहीच नाही!
होईल! बरं होईल, तेवढच खरं होईल. दिलासे मिळतात आणि उसासे सुटतात. रोजच्या आखून ठेवलेल्या वर्तुळात बदल होत नाही. स्वप्न आहे तर त्यातून जाग येत नाही. वास्तव म्हणून स्वीकारायचे तर धाडस काय मनसुद्धा तयार असत नाही. ठरलेली वेळ, नेमून दिलेलं काम, सरलेला-गेलेला दिवस आणि तेच वर्तुळ तोच कोरडेपणा अन् हेच उसणे अवसान! मोकळा श्वास घ्यायचाय तर प्रत्येकाने वाळी/त टाकल्यासारखंच!
स्वार्थ्यांसोबत जगतांना स्वतःचा स्वार्थ एकदा पाहिला तर गुन्हा म्हणून नजरांचे स्वागत करावे लागते. त्याच नजरांना न जुमानता श्वास घेतला तर घमंडी-हेकेखोर-अहंकारी दागिने दिमाखात नजर केली जातात. दैनंदिन अशी घालमेल असतांना नात्यांच्या बाजारात कर्जबाजारी होऊन बरबाद होणं निश्चित असतं. पाण्यात पडल्यावर पोहायला शिकता येतं. एकट्याने पडलेलं ठीक! स्वतःच बरं-वाईट झाल्याची पर्वा नाही. एकासोबत दुसऱ्यालाही पाण्यात ढकलले की, पोहायच कुणी आणि बुडायच कुणी? वाचवणारे किणाऱ्यावर दात काढतात त्यांच्याकडून यापेक्षा अजून अपेक्षा कसली करावी? स्वतःची शास्वत बुद्धी जागृत असते शरीराला प्रवाहावर सैल सोडून दिले की किनारा गाठता येईल. मनाची किनारे मैलो दूर असलेल्या टोकावर सहप्रवास करतांना नेवून सोडतात. त्यात जवळ येणं-असणं-आणि आपलं होणं कसे शक्य आहे? कुणाचे होता येतं पण कुणाला आपलं करता येत नाही.
प्रत्येक गोष्टीची वेळ ही वेळ गेल्यावरच का होते आजवर कुणालाच कळालेल नाही. तरी रोज आवडीने 'माझीसुद्धा वेळ येईल' याची वाट बघणाऱ्यांची अपेक्षा एक थट्टाच असते. हे टोक नाही तर ते टोक मधल्या मध्ये तारेवरची कसरत करणाऱ्यांची 'एक ना धड ढगभर चिंध्या' होणे नक्की असते.
अशावेळी करायचे काय? निर्णय घ्यायचे काय? स्वतःला उभे करायचे कसे काय? प्रश्नांचे भरलेलं पान असते पण उत्तर देणारं कुणीच असत नाही आपलंही-परकंही..!
------------------------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com
7387922843

"आईसाठी - आई विषयी..!"

♥
♥ क्षण..! ♥

'आईसाठी-आई विषयी..!"

【१】
आई ही जीवनाची कल्पतरु असते
नात्यांच्या धाग्यांची एक गाठ असते
कष्टमय आयुष्याची सहनशील मूर्ती असते
अविरत बरसणारी प्रेमाची ओली सर असते
माया-ममतेचा सागर कधी आटत नाही
थकते शरीर पण उत्साह संपत नाही
अपार कष्टांची पराकाष्टा कृपाछत्र तुझे
ऋणी तुझे राहून सार्थ व्हावे आयुष्य माझे..!
----------------------------- मृदुंग™

【२】
सतत पाठीशी उभी असते
पदरात माया कायम असते..
सानिध्यात तुझ्या वात्सल्य
अविरत प्रेम तुझे अमूल्य..
कधीच तू स्वतःसाठी जगत नसते
उद्याच्या दिवसालाही आज राबवते..
तुझ्या कष्टांचे संस्कार झालेत
तुझ्या प्रेमाचे अलंकार झालेत..
होs! हवा तुला तर हा हट्ट समज
तुझं आयुष्य आतातरी जग सहज..!
---------------------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com
7387922843

६८वा स्वातंत्र दिन..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

६८वा स्वातंत्र दिन..!

तुझा मान आज अन् मला अभिमान आहे
तांबडा पांढरा हिरवा अन् निळा प्राण आहे,

दृष्टिकोण दे मला जरा सभ्यतेत जगायला
तुझे नावच म्हणतात उत्साहाने भरुन आहे,

निष्प्राण होतो म्हटले मी जेव्हा देशभक्ताला
उसनवार तेव्हा मातीचा एक एक कण आहे,

बलिदानाच्या बाता नकोत पुन्हा सांगायला
स्वतंत्र बेटांचे छोटे घर प्रत्येकाचे छान आहे,

माणसे फार झाली माणूस ना कोण झाला
संकुचित अस्वच्छ मनातच फार घाण आहे,

चुका दाखवतो पण येत नाही सुधारायला
एका दिवसासाठीच हा भारत महान आहे,

तुला हवेय? घेऊन जा, उरलेलं ठेवायला
पापण्याच्या ओंजळीत जागा लहान आहे,

काळ्या हृदयात स्वप्ने एकत्र सामवायला
शेजारुन मागत आणतो मी ही वाण आहे,

उडू दे! उडू दे! भिडू देs! पंख गगनाला
पदरात पडणार एवढसच एक दान आहे,

स्वतंत्र नव्हेच! करा साजरे स्वातंत्र्याला
बोलत स्पष्ट इतिहासाचा कोरा पान आहे..!
------------------------------ मृदुंग™
kshanatch@gmail.com
7387922843

६८व्या स्वतंत्र नव्हे स्वातंत्र दिनाच्या शुभेच्छा..! :-)

आयुष्य नावाच्या पुस्तकात..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

आयुष्य नावाचे पुस्तक..!

आयुष्य नावाच्या पुस्तकात अनुभव नावाचे धडे असतात. परिस्थिती नावाचे आव्हाने असतात. निशिबाचे कुजकट विनोद असतात. प्रसंग नावाची प्रश्नमंजुषा असते. उत्तरादाखल वेळेची अवधी असते. हारण्या-जिंकण्याची भविष्यासाठी संधी असते. सोडवण्यासाठी श्वासांची बेहिशेबी गणिते असतात. समजन्यासाठी आणि कळण्यासाठी अस्तित्वाची प्रमाणे असतात. दिवस-रात्री नावाची चंदेरी-सोनेरी पाने असतात. लिहायला-अनुभवायला-घडायला अपघात-घडामोडी असतात. हे सगळे असूनही जगायला सवडी नसतात. वाचायला अवधी नसतात. गुह्यांची दखल घ्यायला अपराधी नसतात. आयुष्य नावाच्या पुस्तकात खरे न होणारे लुभावणे स्वप्ने डोळ्यात बंद असतात. ओढ लावणारी मने संकुचित असतात आणि या पुस्तकात स्वतःसह असलेली माणसे उपरी असतात- स्वार्थी असतात-मतलबी असतात-बरोबर असतात. आयुष्य नावाच्या पुस्तकात पात्रे नसतात-कथा नसतात-कविता नसतात-गीते नसतात फक्त आरोप असतात. हे आयुष्य का दिले? दिले त्याबद्दल अप्रूप का नाही उरले? या आयुष्याच्या पुस्तकाच्या पानांना वाळवी का लागली नाही-कुजली का नाही-गळून का गेली नाही? आयुष्य नावाच्या पुस्तकात..!
----------------------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com
7387922843