बधिर..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

बधिर..!

बाहेर मग धुंद
वादळाची एक रात्र,
माझ्या हातात
तुझे शेवटचे ते पत्र..
ख्याली खुशाली
कितीतरी सांत्वन,
अजूनही नंतरही
ओळीतही भिजणं..
तुला कळले नाही
मी कळवलेही नाही,
उत्तर देऊन देखील
प्रश्न मी केलेही नाही..!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९२२८४३

'तू..!' :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

'तू..!'

कितीही आवरत घ्यावं किंवा थोपवतं घ्यावं म्हटलं तरी माझ्या मनातलं कागदावर उरतंच! न लिहिण्याची ताकीद, धमकी आणि आज्ञा होईपर्यंत थांबून राहायचं. गप्प बसायचं. कोरी कागदे सोडायची. न राहवून कागदे लिहून काढलीच गेली तर टराटरा फाडायची. आग लावून जाळून टाकायची. लिखाणाचा सराव विसरुन जायचे. संवादांची माध्यमे बदलत असतांना शब्दांची लोचने अंगीकारायची नसतात. तरीही सराव हवाच! निदान मांडता तरी यायला हवं. ढाचाच ढेपळाला तर मग लिखाण काही कामाचं नसत. विषयांची तुटक माहिती होते. अवघड लिहिण्याचा पिंड साधं, सोपं सहज लिहिण्याचा झाल्यावर प्रगल्भतेचा तो उच्च स्तर, पुन्हा सर करण्याची उर्मी आतमध्ये राहत नाही. लिहितोस मध्येच सोडतोस, गायब होतोस, लिहूनही कुणाला वाचायला देत नाहीस, बऱ्याचदा तर तोच-तोचपणा होतो. काहीतरी हरवल्या हरवल्यासारखं वाटत लिखाणात. मन लावून लिहिलेलं वाटत नाही. रोज वाचायला खेटे घालणारे लोकं लिहिलेलं रेटत वाचून काढतात. वेगळं त्या थराचे उमटवतांना स्वतःची गात्र पुलकित झाली नसतील तर कोणाच्या भावनांना कसले उमाळे येतील? आणि कागदावरच्या नजरेला डोहाळे कोणत्या गर्भधारणेची लागतील?
मैफल गाजवता येते. मैफल जगवता आली का कधी? सुखी आयुष्याचे प्राक्तन अधाशासारखं बकाबका हादडतांना निर्मळ कारुण्य उपभोगलेच नाही. मग सुरकूतलेलं तारुण्य कळण्याची आपली काय बिशाद? अंडी तडकायचा काय तो अवकाश भेग गेली की झालं. जीव येतोय की जातोय हे पाहायला वेळ कुणाला नाही. आपली पावलं प्रवाहाच्या दिशेने करायची. तोंड फिरवून घ्यायची आणि सरतेशेवटी संबंधही काढून घ्यायचे. एवढेच असते 'आयुष्यात' वर्तुळ स्वरूपात. प्रामाणिक स्वतःही स्वतःसोबत नसत कोणी. मग शब्दांचं काय? कागदांचे काय? विषयांचे तरी काय? उत्तर आहे का..? आहे ना उत्तर. ते माझे उत्तर म्हणजे  'तू'..!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९२२८४३

लफडं बसलंय कोपऱ्यात..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

लफडं बसलंय कोपऱ्यात..!

शेवट गोड असलेली ती गोष्टचं.. सुरुवातीला दुःखाची झालर.. मध्यंतरात भूतकाळाचे वलय आणि वर्तमानात अवघडलेले, गोंधळलेले कोवळे सावज.. ज्याला तुम्ही, मी आणि जग हृदय म्हणतो.. हृदयांतराची नजरेने होत असलेली शस्त्रक्रिया जपून करावी लागते अन्यथा समाजाकडून लफडं नावाची शिवी ऐकावी लागते.. सोड ना.. मर्यादा, चारित्र्य, शील, आब्रु, घराणे, नाते, सप्तपदी कशाला 'बाजार'.. आपण 'मित्र' म्हणून राहू.. त्याच निखळ मैत्रीला मग.. 'लफडं बसलंय कोपऱ्यात'..!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९२२८४३

मुंबईच्या पावसात भिजल्यानंतर..! :)

♥
♥ क्षण..! ♥

मुंबईच्या पावसात भिजल्यानंतर..

प्रवाहाला गति, वाट चुकलेल्याला दिशा.. लिखाणाची थोडी देखील इच्छा नसतांना, विषयांचा रतीब.. पावसाच्या थेंबात मिठीत गुरफटलेली ती दोघे.. कचकच, चिडचिड न करता शांत संथतेत रेंगाळणारी ट्राफिक.. कटिंग चहासाठी जमलेला चारपाच मित्र/मैत्रिणींचा ग्रुप.. लोकलच्या दारात पाऊस झेलणारी तळहात.. गरमागरम भजी न वडापावची रेलचेल.. आपापल्या हिशेबाने/ स्टेट्सने जो तो पाऊस एन्जॉय करतो.. चारचाकीमधले दुचाकीस्वारांना भिजत जातांना पाहून तळमळतात.. दादर-धारावी रस्त्यावर टप्पोरी पोरं रस्त्यावर येऊन नाचतात.. हे सगळं थेंबांच्या असंख्य सुया टोचून घेतल्यावर.. चहाची मोडकी तोडकी टपरी डोक्यावर छपराची पांघरून घालते.. वाफळणारा चहा, अंगावर खेळणारा वारा धुंद करतो.. मन टवटवीत झालं असतं-नसतं तोच.. टवकारलेली कानं वेध घेतात.. लाईफ बहोत बिझी है साब.. फिर भी यहा हर किसिके पास बहोत टाईम है.. चहाचा अखेरचा घोट घेतला.. टपरिवाला "फिर आना साब, बंबई की बरीश मायूस नहीं करती.. और ट्राफिक तनहा नहीं छोडती..!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

..सगळंच उध्वस्त..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

..सगळंच उध्वस्त..! :)

प्रत्यक्षात तुझा आणि शब्दांमधल्या तुझा ॲटिट्युड फार वेगळा आहे. हे तुला माहिती होते का?..

हो.. मी आखून ठेवलेल्या या चौकटीची मला पूर्ण कल्पना आहे..!

कसं मेंटेन करतोस?.. प्रत्यक्षातील नाही. पण शब्दातील तुझा ॲटिट्युड लवकर लक्षात येतो!..

'छाप पडली पाहिजे', 'इम्प्रेशन स्ट्रोन्ग पाहिजे' या वाक्यांच्या विरुद्ध वागायचं. हवं तर प्रवाहाविरुद्ध जगायचं. सहज येतं. जमतं. कळत..!

..पण हा ॲटिट्युड हानिकारक आहे असं नाही वाटत का तुला?..

नाही. हा ॲटिट्युड आहे म्हणून दहा वेळा विचार करुन माणसे वाचतात. व्यक्त व्हायचं धाडस करतात..!

उगाच नाही का पण हे?.. कशाला माणसांना दबावात ठेवायचं?.. घाबरतात लोकं तुला. तुझ्यापेक्षा तुझ्या शब्दांना!..

काही कोणी घाबरत बिबरत नाही. मर्यादेची जाणीव होऊन लोकं त्यांच्या चौकटीत गप्प राहतात..!

..एवढा रुबाब आणि बेरकीपणा शोभत नाही पण!..

रुबाब आणि बेरकीपणा माझ्या शब्दांची आभूषणे आहेत. म्हणून वेगळेपणा वखानतात लोकं..!

..तरीपण...

कसय ना लहानपणी मुलांवर संस्कार केले जातात. तेव्हा ती मुलं संस्कारी वाटतात आणि असतातही. माझ्या शब्दांवर मला देखील न जुमानण्याचे संस्कार आहेत. ते काय कुणाच्या '.B.E.E.P.' ऐकतील..?

वळण लावावं मग आपण!..

प्रवाहाला वळण नाही बांध घालावा लागतो. ही शब्द तर वादळे आहेत. थोपवायची म्हटलं तर...

..सगळंच उध्वस्त..!
- ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
73879 22843

वा-जा..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

वा-जा..! :-)

..तुमच्या प्रोफाईल स्टेट्स अथवा पेज स्टेट्स पोस्ट वर.. नेमकं काय चालतंय हे समजण्यातच जास्त वेळ जातो..
- वाचक-जाचक

..माणसाने धडपड कशाला करायची मग एवढी.. जगण्यासाठी होते तेवढी पुरे.. अवांतर.. उगाच का म्हणून..?
- मी

..तुला नाही कळायचं..विचारुपण नकोस..
- वाचक-जाचक

..राहिलं..! :-)
- मी

..ए..
- वा-जा

..काय..?
- मी

..काही नाही..
- वा-जा

..बरं..! :)
- मी

.. Typing... Stop typing... Typing... Stop typing... Typing... Stop typing...
- वा-जा
- ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३
#चुकूनओपनझालेलीचॅटविन्डो

भिजू.. एकदा..? :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

भिजू.. एकदा..? :)

सर्दी-पडस होईल म्हणून पावसाला मी वाळीत टाकलं.. तू सांगितलंस म्हणून हां.. अन्यथा ऐकलं मी कोणाच्या.. ओ लेखक भाषा!.. वाक्य म्हणून अर्धवट सोडलंय.. आभाळालाच सासरे म्हणायची चुकी करु नका.. त्याची वीज झेपायची नाही आपणास.. आभाळ भरून यायला लागलं तसं.. अंगणात जाडजूड लोखंडी ठोकळा ठेवायच्या तुम्ही.. का तर वीज घाबरते म्हणून.. की रात्री येणाऱ्या चोराला बदडून काढायला म्हणून.. एकदा काय बऱ्याचदा तर मीच आपटलोय त्या ठोकळ्याला ठेचाळून..
..आणि तुम्ही वर्दी घेता.. पावसापाण्याची पुन्हा ढोसून आलात..? अंधार.. नसलेली वीज.. थेंबांचं टोचणं.. वर वाढलेल्या गवताळ चिखलात रुतलेले पाय.. त्या पायातल्या पायतानाला किलोभर चिखल.. आणि त्यात तुझा आडवा ठोकळा.. आणि.. ढोसली मी.. पुरे.. छत्री असूनही पूर्ण कसे भिजून येता काय समजत नाही का मला?.. विषयांतर नको.. पाऊस आणि ठोकळा भिजण्याचा काय प्रबंध.. संबंध..?
आवरा.. सुका आता.. हा घ्या टॉवेल.. तेल तापलंय मला भजी तळायची आहेत.. तुम्हाला काय.. दुसरीकडे कॉफीचंपण आंधन ठेवून द्या.. आम्हाला एवढंच..! दारातला पाऊस, खिडकीतला पाऊस, छपरावर-बाल्कनीत, धावपळीत आणि शेवटी आठवणीतला पाऊस.. गार झालेली कॉफी.. थंड झालेली भजी.. शांत एकांतात खायला उठणारं रिकामं घर.. माणसांशीवाय..  कितीतरी स्मशानातल्या प्रेतांवर भर पावसात घट्ट चिखलात विरघळत जाणारी माती.. आणि या सगळ्यात गुलमोहराच मोहरणं साठवायचं, पानगळ सावरायची की, वठणं..? मला हे पटत नाही.. पुन्हा भिजू.. एकदा..? परत... ... ... ??
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

#पाळी..! :)

♥
♥ क्षण..! ♥

#पाळी..!

ती : जो तो #पाळीवर लिहितोय तू पण लिही ना काहीतरी..?

मी : हाहाहा, झेपलं तर बघ..!

"नैसर्गिक काय सर्वदृष्ट्या सुदृढ असलेला प्रत्येक समाज आहे. या समाजाचा वासनेने हापापलेला वांझोटपणा त्याने त्यागल्यावर; त्याची स्त्रीला उपभोगण्याची लालसा जेव्हा कपड्यांच्या आतील सौंदर्य बघण्यात गुंतलेली असेल. तेव्हा त्याची मानसिक पाळी निसर्ग निर्मित आणि नियमित यायला लागेल. त्यावेळी त्या समाजासमोर फक्त आरसा धर...
..आणि सांग विवस्त्र (नागडं) दोघेही होऊ शकतो. अब्रुनुकसानीचे खापर आणि ओझं मला पेलून मिरवावं लागेल. अवघडल्या जागेचं कायमचं दुखणं होऊन बसेल. पण! नवनिर्मितीच्या या सुखद चक्राचे पाईक या समाजाला होता येणार नाही. याची एवढीच काय ती लाज मला माझ्या पदरात लपवलेल्या तोंडाला वाटते. बाकी तुम्ही आणि तुमच्या सामाजिक आस्था या समाज व्यवस्थेत बाटलेल्या आहेतच!
या अशा समाजात मला समरस व्हायचं नाही. वैचारिक कृतिशून्य समाज मला नकोय. कृतिशील निष्ठावान समाज मला हवाय आणि तो नसला तरी तो घडवणारा पुढचा अंश मलाच घरंदाज निपजायचा आहे. या गर्भधारणेसाठी मला शय्या करण्याची गरज नाही. माझे पतन झाल्यावरही सतत माझ्या शरीराचे स्वतःच्या वीर्यपतानासाठी तोडले जाणारे लचके खाणे बंद करा. शक्य झालेच तर आणखी एक "भूक आहे म्हणून अधाशासारखं खायचं नसतं." चव-चटक लागल्यावर म्हटलेलं नाही स्वीकारायचं असतं. हे स्वीकारणं शक्य नसेल तर तरुण अवस्थेत स्वतःच्या हातांचा आपण उपयोग केलेलाच आहे तो सातत्याने चालू ठेवावा..!"
(दिवस आणि रात्र #पाळीत)
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
+91 73879 22843

मातृश्री..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

मातृश्री..!

मातृश्री : काय मग मृदुंगा काय म्हणतात तुझे वाचक?
मी : कुठे काय काहीच नाही..!
मातृश्री : पत्र मग बरीच लांबलचक येतात त्यावर काय म्हणणं आहे तुझं?
मी : आई! तू वाचलेली आहेत ती पत्र आणि मी पाठवलेलं उत्तरही..!
मातृश्री : म्हणूनच विचारतेय ना कारट्या हे जे करुन ठेवलं आहेस ते आता बंद करु नकोस.
मी : वाचक शाश्वत नसतात आई. आज मला पत्र पाठवतात उद्या आणखी कुणाला पाठवतील. क्षणभराचा मोह आहे हा आणखी काही नाही..!
मातृश्री : अय, लेखकीय भाषेत माझ्याशी बोलायचं नाही कळलं?
मी : ते जाऊ दे आणखी काही सुधारणा असतील तर सांग..!
मातृश्री : काय सांगू? काही नवीन लिहायला घे! तुझ्या चाहत्यांना तेवढंच हवंय.
मी : सांग ना मग काय लिहायला घेऊ..?
मातृश्री : अर्धवट राहिलेल्या त्या कथेला पूर्ण करण्यापासून सुरुवात कर.
मी : अगं ती अर्धवट कथा तेवढीच चांगली वाटते. प्रत्येक कथेला शेवट असावाच असा कुठे नियम आहे..?
मातृश्री : तुला आलेल्या बऱ्याच पत्रांमध्ये त्याच अर्धवट कथेचा उल्लेख आहे. वाचकांच्या इच्छेला मारु नकोस पूर्ण कर.
मी : अगं पण...
मातृश्री : पण बिन काही नाही. पूर्ण म्हणजे पूर्ण कर.
मी : ठीक आहे सवड काढून करतो पूर्ण..!
मातृश्री : आणि जे डायरीत कुजत ठेवलं आहेस त्याचपण काही करा लेखक महाशय.
मी : डायरीतलं ते तुझ्यासाठी त्याच झालं काय व्हायचं ते..!
मातृश्री : असं का मग रद्दीत देऊन टाकू?
मी : तुझी इच्छा! :)
मातृश्री : बरं! टिश्यू पेपरवर लोकांना महत्त्वाचा मजकूर आठवणीने लिहून देण्याची कशी बुद्धी सुचली तुला?
मी : टिश्यू पेपर एवढा नाजूक पेपर दुसरा कोणता सापडला नाही. त्यात लोकांचं मन पण तसंच कोवळं हलकं-फुलकं असतंय ना..!
मातृश्री : काय कारणे देतोस ना एक एक! हो बाजूला.
मी : कारणे कुठे..? उत्तर दिलं मी..!
मातृश्री : (डोळे वटारून) मला शिकवशील
मी (मनातल्या मनात) : आळी मिळी गुप चिळी. मी चाललो बाहेर..!
मातृश्री : तळ्याकाठी जाऊन आताच संवाद लिहून पोस्ट कर..!
मी : तुला कसं कळत..?
मातृश्री : आई आहे तुझी ^_^
मी : काही बोलायलाच नको..!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

भैरवी..! :-)

भैरवी...
भैरवी तू आयुष्याची अशी अर्ध्यात मैफल सोडून जाशील... म्हणून तुझं नाव मी "भैरवी" ठेवलं नव्हतं... पण तू गेलीस. सुरांना पोरकं आणि कलेला एकाकी सोडून... आता रसिक म्हणून तृप्तीच्या उंबरठ्यावर गर्भधारणेची इच्छा असूनही तुझ्यामुळे पत्काराव्या लागलेल्या या वांझपणाच काय करायचं..?
- ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

बिनसलं..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

बिनसलं..! :-)

प्रवाहासोबत कि प्रवाहाविरुद्ध..?
माझ्यासोबत कि माझ्याशिवाय..?
उत्तर तुझं तुलाच शोधायचं आहे,
आरोपही आणि हा गुन्हाही कबूल..!

दिल ही जब इलज़ाम लगाये,
देवे कौन सफाई..
दिल ही जब इलज़ाम लगाये,
देवे कौन सफाई..
तुझसे नज़र मिलाऊ क्या,
जब खुद से नज़र चुराई..
ओ यारा...
ओ यारा, में सब हारा था,
तुझ को लाख पता है..
तुझे पता क्या मेरी खता है...
तू ही बता दे इलाही...

वदलो मी तर माझे खडे बोल होते,
प्रेमाचे मृगजळ क्षणभरात लुप्त होते...

में झूठा, ये वजूद भी झूठा,
में झूठा, ये वजूद भी झूठा,
सच्ची तेरी खुदाई...
यार इलाही मेरे, यार इलाही,
यार इलाही मेरे, यार इलाही...
यार इलाही मेरे, यार इलाही,
यार इलाही मेरे, यार इलाही...

खोट पचवलं अन् खरं रिचवलं,
मना-मनावरचं काय? कागदावरही
अगदी सहज बेमालूम मी बिंबवलं...

नियत बुरी हों, फितरत बुरी हों,
दुनिया बुरी नहीं...
गौर से ये दुनिया को देख लो,
ज़रूरी नहीं...
बादल की बूँद, सागर की लहर,
क्या गीत है ये दुनिया...
चूड़ी की खनक, पायल की छनक,
संगीत है ये दुनिया...

लहर येऊन अगदी मी कहर केला,
वादळ बनून उध्वस्त प्रकार केला...
तरीही शाबूत आहे तुझे अस्तित्व,
म्हणे मी बेहिशेबी हा कारभार केला...

दुनिया किसी पे हारों तो,
जानो क्या चीज़ है ये दुनिया...
डोर बांधो सातो जनम का वो,
प्रीत है ये दुनिया...
शेरो सुकन है, रंगो चमन है,
सुर ताल है ये दुनिया...
खुश रंगो, खुश गवार है,
खुश हाल है ये दुनिया...
ये ईद भी, बैसाखी भी,
दिवाली है ये दुनिया...
इंसान ही ने, इंसान ही से,
संभाली है ये दुनिया...

सगळं संपवून देखील मग बाकी,
उरतातच म्हणे माणसे एकाकी...
कुणाला ठाऊक असतं काय होणार?
झालं-गेलं सगळं मातीतच मिळणार...
तरीही ठोक बजावून जगायचं..?

इलाही इलाही इलाही इलाही इलाही,
मेरा इलाही इलाही इलाही इलाही...
इलाही इलाही इलाही इलाही इलाही,
सच्ची तेरी खुदाई...
यार इलाही मेरे, यार इलाही,
यार इलाही मेरे, यार इलाही...
यार इलाही मेरे, यार इलाही,
यार इलाही मेरे, यार इलाही..!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
+९१ ७३८७९ २२८४३

घन व्याकुळ..! :)

♥
♥ क्षण..! ♥

घन व्याकुळ..!

डोक्यावरची भाजीची परडी तिने लगबगीने खाली ठेवली. पाण्याचा तांब्या म्हातारीने हातातून अगदी ओढुनच घेतला. वर नारायणाचा ताप काय कमी नव्हता. दारात भर उन्हाची ही महामाया प्रकटली. माझं दार उघडं होत म्हणून धाडस झालं असावं तिचं. अन्यथा अंगणातल्या वाघ्याला न जुमाणून दार गाठण्याची कुणाची ब्याद जन्माला आली नाही. तांब्या घशाखाली रिचवणार होतीच तेवढ्यात मी हटकल तिला. ओट्यावर बसा आधी मग सावकाश पाणी प्या!
शरीरावर कितीही सुरकुत्या चढल्या तरी आपलेपणाने बोलले गेलेले चार शब्द वात्सल्य आणि करुनेला पुरेसे ठरतात. परडी बाजूला ढकलत म्हातारी मटकन बसली. एक क्षण स्थिर होत तांब्या मुखाला लावून गटागटा पाणी प्यायला लागली. उन्हाने होरपळलेला देह असल्यावर भान कशाचं राहतं? त्यात तहानेने व्याकुळ झालेला कोरडा कंठ म्हणजे अधीरतेने तापलेला वाळवंटच. तृष्णा शमल्यावर गंधर्वाने कृतज्ञ व्हावं अन् देवताने प्रसन्न स्मित वदन करावं असे दुहेरी भाव म्हातारीच्या चेहऱ्यावर होते.
म्हातारी : बर्र झालो बगा तुम्हच दार उघड धाडलं. न्हायत आज सुटलेच आसत्ये.
मी : सुटून काय मिळवलं असतं? जीवाचं रान केलं ते काय कमी झालंय का..?
म्हातारी : ते बी हायेच. पन गरीब करनार तरी काये?
मी : ही काय वेळ आहे का भाजी विकायची? त्यातपण गिऱ्हाईक काय मिळतात..?
म्हातारी : गिराईक लई लागो तितेक मिळत्यात पर मानुस एग बी नगं.
मी : मग पोटापाण्यासाठी आतड्याला कशाला पीळ द्यायचा या माणसाने..?
म्हातारी : जगण्यासाटी...
मी : .......... एवढा आटापिटा जगण्याचा मग सुटण्याची चिंता का करायची..?
म्हातारी : चिंता न्हाई. म्हताऱ्याक वचन दिलो हाय. पावसोतच ईल म्हनून.
मी : ते का म्हणून?
म्हातारी : त्यो घनश्याम न्हवं. आन म्या कविता. आमुचो मिलाप पावसोतच. उन्होत न्हाई.
मी : अच्छा! आणि हे ठरवलं कुणी..?
म्हातारी : म्हताऱ्याक दम आस्सल का? त्ये बेनं गेल भर उन्हाक. म्या नगं म्हनलं तरी बी.
मी : तुम्ही कशाला या भर उन्हात मग..?
म्हातारी : ते हैत नं. या भर उन्हात म्हनून.
मी : धत्त! काही तरीच काय..?
म्हातारी : नगो वैतागु. ह्या उन्हाची धग म्हताऱ्याने कशी सोसली तेच बघाया निघते. पर गिराईक हाय का वैरी कळ्याक न्हाई. सावलीतच धाडत बग. पर आज इथवर जीव लई कसानुसा होऊन गेलता. गिराईक बी न्हाई आन सावली बी. तुम्हची आमराई दिसली डोळ्याक म्हनून धरली वाट. त्येत बी तुमच दार उघड व्हतं म्हनून नाईत...
मी : कशाला जीवाची चेष्टा करावी..?
म्हातारी : च्येष्टा नाय. म्हताऱ्याक काळजीच पिरेम जाळ्याक ह्ये समद.
मी : जळाले असेल मग ते आता तर...
म्हातारी : व्हय. समदं जळ्याल. म्हताऱ्याची रग बी आणि धग बी. काय बी हाताशी आलं न्हाई. डोस्क फुटून जाग्यावरच सुटला. आता माझी बारी. ह्यो पाऊस न्हाई सोडायची बगा!
मी : न्याहारी उरकली का?
म्हातारीने नकारार्थी मान डोलवली. तिने ठेवलेला तांब्या उचलत बसा दोन घास खाऊन जा. म्हणत आत आलो. पिठलं भाकरी कांदा ताटात घेऊन बाहेर येऊन बघतो तर म्हातारी परडी डोक्यावर घेऊन निघायला तयार...
म्हातारी : घरला म्हताऱ्याक युन बसल्याक अस्सल. येते म्या पुना!
माझं ऐकायला ती थांबलीच नाही. गुणगुणत लगबग चालू लागली..
।। घन व्याकुळ तो हाये श्यामरंगा,
अन् भग्न अभंगात दंग तू पांडुरंगा ।।
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
+९१ ७३८७९ २२८४३
"क्षणातच"
पि. ओ. बॉक्स क्र.६७,
जगळगाव हेड पोस्ट ऑफिस,
जळगाव - ४२५ ००१

पहिले पाढे..! :-)

♥
एक कालखंड झालाय. सध्या आहे ते लिखाण बाजूला ठेव. नव्या सुरुवातीकडे वाटचाल कर. ऐकलं, केलं, करतोय. पण मुळात मेलेलं लिहिणे माझा पिंड. वेदनेला उसवणे आणि यातनेला तरसवणे माझा आवडता खेळ. जखमांच्या अंगणात जीव होरपळून काढणे. जाणिवांना उसवून आणखी स्वतःला बोथट करत जाणे एकेकाळचा छंद. त्याला बाजूला ठेऊन माझे जगणे तर होते पण रमणे माझं होत नाही. म्हणतात ना शब्द फिरवता येतात पण शब्दात काही लपवता येत नाही. म्हणून हाच सखोल विषय माझ्या तुम्हाला समजायला वेळ लावणाऱ्या किंवा अवघड वाटणाऱ्या शब्दातच.. सोप्प करुन...

पुन्हा आयुष्य गोल झालं
नवं रोपटं गाली हसू लागलं,
ऋतू बदलला जरासा अन्
पुन्हा पहिले पाढे पंचावन्न..!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

नयन जरा भिजले..! (मराठी सुफी - सात) :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

नयन जरा भिजले..! (मराठी सुफी - सात) :-)

त्या रात्रीच्या डिनरनंतर पुन्हा आपली भेट झाली नाही... तुझ्याबद्दल काय वाटलं हे एकदा भेटून सांगायचं होतं... खरं तर आता या गोष्टीला काही अर्थ नाहीये... तुझा तू मार्ग निवडलास आणि माझा मी निर्णय घेतला... वाटा वेगळ्या झाल्यात आपल्या अन् प्रवासही... पण तरीही पाऊले एकदा माघारी वळतातच...

सांगू शकत नाही मी
माझी रात्र कशी जाते,
अंधारात गप्प रातराणी
अगदी तू तशी वागते...

लुडबुड करावी जरा तर
तू सपशेल टाळून जाते,
आपल्यातलं एवढं अंतर
उंबरठ्यात पाळून घेते...

ना मला काही बोलवे
ना तुला काही बोलवे,
हे सारेच किस्से जुने
तरी वाटतात नवे-नवे...

ओघवत्या प्रवाहात मग
झालं-गेलं सगळं मांडतो,
भर वाळवंटात एकाकी
सावली सोबत भांडतो...

माझं वेड जगाला
न तुझं वेड मला,
तरी गुंतागुंतीचा
हा साराच मामला...

अजून लाजिरवाणे तुला चारचौघात मी करत नाही... दोष माझाच आणि गुन्हाही... फरार आरोपी मी जबाबदार तुला धरत नाही... कवडी मोलाची ही जिंदगी... भावनांचे व्यवहारी मोलभाव मी करत नाही... पटलं तर ठीक अन्यथा फसगत स्वताचीही करत नाही... याचना नाही अन् गाऱ्हाणेसुद्धा नाही... हा उध्वस्त वादळ कोणत्याही परिणामांची पर्वा करत नाही...

पुन्हा पुन्हा तेच तेच
कितीदा बजवायचं,
सांगून थकले रे मी
कितीदा समजवायचं...

लाट किनाऱ्याची नसते
किनारा लाटेचा नसतो,
एकाजागी उभे राहून
प्रवास पूर्ण होत नसतो...

अंतरे निरंतरे झालीत
दुरावे कायमची झालीत,
नियतीचे समज भाकीत
हे आयुष्यच तुझं शापित...

मला काही वाटत नाही
तुला पाहून वाईट वाटत,
तुझी ही फरफट पाहून
काळीज माझं तूट-तुटत...

जळत नाही मी तरसते
सर होऊन तुझी बरसते,
माझीच नसते मी कधी
तुझी होऊन सारं विसरते...

ऐक आता तरी माझं
पुरे झालं उध्वस्त असणं,
शक्य नाही तुझं होणं
शिक आता तरी तू जगणं...

विसर मला सांगून मी चुकले
आठवणीत रमते अन् झुरते,
पण तुझी असूनही कुंकू मी
एका गैराचं भाळी मिरवते..!

.....तो निशब्द होतो... जडावलेली पावले न भिजलेली डोळे जगापासून लपवत रहातो... ओठांचे हसणे जो तो बघतो त्याचं... पण त्याचं मन कोणीच जाणत नाही... त्याची यातना वेदना होऊन कधी समोर येते त्याचं त्यालाही कळत नाही... तरी तो जगतो खोट्या आशेवर... लुभावण्या स्वप्नांवर विश्वास ठेवून... कारण नयन जरा भिजले निश्चित असतील पण श्वास... श्वास अजून थिजले कुठे..?
------------------------ ✍मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

तुझ्यात आणि माझ्यात..! :-)

♥
आठवणी झोप उडवतात...मन सैरभैर करुन डोळे भिजवतात... स्वप्नांचा गंध दरवळतो श्वासात... पण एक "क्षण" तरीही उरतोच... तुझ्यात आणि माझ्यात..!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

खाज..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

खाज..! :)

कितीतरी युगांनी तुला सांजेसह पाहिले आज आहे,
नभातल्या चंद्रासह तुझ्या मुखचंद्रालाही लाज आहे..!

हो, म्हण, "माझं आपलं काहीतरीच काय?" असतंय;
फितूर चांदण्याला काळ्या नभाचाही माज आहे..!

नक्षत्रांचा डोह - मण्यांचा मोह भाळी हा ताज आहे,
काहीही म्हण तू, वाट्टेल ते, हे एवढंच सरताज आहे..!

--------------------------------------------------राज-------,
-------------------------------------------------नाराज----!

--------------------------------------------------------------,
------------------------------------------------- नाज -----!

--------------------------------------------------बाज------,
---------------------------------------------दगाबाज------!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

("खाज" असंच ठेवावं वाटलं म्हणून..! वाटलं तर पूर्ण करू शकता हं..!) :-)