दे..! :-)

♥
♥ क्षण..!♥

दे..

जरा कळवळू दे थोड हळहळू दे,
उरात आक्रोश हा मला तळमळू दे..
कितीदा समजावून घेतलं स्वतःला,
या क्षणी मला कायमचं मौन पाळू दे..
नसतं कुणी कुणाचं या जगात सये,
तुझं असणंही मला उगाचच टाळू दे..
विसरुन जातो लक्षात काही येत नाही,
गालावरून तुझी आठवण ओघळू दे..
चारही दिशा मोकळ्या अंधारल्या वाटा,
नटलेल्या या क्षितिजावर मला भाळू दे..!
- ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
+९१ ७३८७९ २२८४३

हो जाए..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

हो जाए_

बैठे बैठे ऐसी कुछ बात बन जाए
किसिसे क्रॉस कनेक्शन हो जाए..
मैं तो हूं आउट डेटेड कुड़िए तू
मेरा लाईफ टाईम रिचार्ज डन हो जाए..
ना पी ओ बॉक्स में हो कोई लेटर
पिसिओ पे अपनी लंबी बात हो जाए..
रिसेशन में रिलेशन अपडेट कर दू
लव का सॉफ्टवेयर डाऊनलोड हो जाए..
अब सुन ले प्लानिंग मेरी परफेक्ट हैं
बस, सारी मेमरी तेरी रि-सेट हो जाए....!
- ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
+९१ ७३८७९ २२८४३

घड़ी..! :-)

♥
देर रात तक जागते हो,
आख़िर चल क्या रहा है?
हर रोज अब घरवाले पूछने लगे हैं मुझसे..
तुम्हारा नाम मैं बता नहीं सकता और
मेरे लफ़्ज़ों का सफ़र भी बयान नहीं होता..
जब वक्त पे सब छोड़ दिया है,
तो ये वक़्त भी सिर्फ गुजर रहा हैं..
मैंने घड़ी भी कई बार पीछे कर के देखी,
घरवाले ही है, सारी चोरी पकड़ लेते हैं..
सुनो अब तुमही कुछ जवाब मुझे दे दो,
यूं रात में हम कब तक खयालों में मिलते रहेंगे..?
- ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
+९१ ७३८७९ २२८४३

#night #meet #love #dreams #coffee #clock_of_life #clock

Follow my writings on @yourquoteapp #yourquote #quote #stories #qotd #quoteoftheday #wordporn #quotestagram #wordswag #wordsofwisdom #inspirationalquotes #writeaway #thoughts #poetry #instawriters #writersofinstagram #writersofig #writersofindia #igwriters #igwritersclub

चिता..! :-)

♥
अजूनपर्यंत तरी मी
कसलाच थांगपत्ता
लागू दिलेला नाही..
मनातलं तुझं नाव
डायरीच्या पानावर
उमटू दिलेलं नाही..
प्राजक्त कुरवाळत
तुळशी जवळ बसलो
निरंजन विझला तसा
व्याकुळ होऊन गेलोही..
"चिता आत जळतात
जळू देत, तुला फार
जगायचेय लक्षात ठेव".
निरंजन पुन्हा पेटवून
आई तुला जाळून गेली
मी काहीच केलं नाही..!
- ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
+९१ ७३८७९ २२८४३

#fire #mom #path #stable #dear #you #diary #lovestory

Follow my writings on @yourquoteapp #yourquote #quote #stories #qotd #quoteoftheday #wordporn #quotestagram #wordswag #wordsofwisdom #inspirationalquotes #writeaway #thoughts #poetry #instawriters #writersofinstagram #writersofig #writersofindia #igwriters #igwritersclub

#समाधान..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

#समाधान..!

अमुक तमुक : ओ लेखक..
मी : (दुर्लक्ष करुन) वाळत टाकलेय.
अमुक तमुक : ओ लेखक महाशय.
मी : वाळीतच टाकलेय ना? (कनफर्म केलं)
अमुक तमुक : ओय हॅल्लो! (रागीट स्मायली)
मी : (चिडलं बेनं) हां, केकाटू नगंस. बोल काय ते...
अमुक तमुक : काही नाही सहज आपलं.
मी : हड.. मग! :-)
अमुक तमुक : typing... typing... typing.. बरं विचारतोच! तेच काय झालं..
मी : कुणाचं काय झालं. मला काय माहीत?
अमुक तमुक : typing.. typing.. ओ! दमा जरा..
मी : ठीक.
अमुक तमुक : typing.. typing..  तेचा तेच.. काय झालं की, बऱ्याच लेखक लोकांच्या थोबाड पुस्तकावर (फेसबुक) त्यांच्या वॉलवर लाईकचा पाऊस.  लय कचकच, मचमच करत कमेंटीच्या खिडकीत नळ उघडा सापडत्यो आन अगदी अा..बा.. च्या भाषेत लढाया आणि काय काय मिळत कमेंटीत.. तुमची वॉल धुतल्या तांदळावानी एवढी सोच्छ कशी ओ?
मी : मला नाही माहिती. (उडवून लावलं)
अमुक तमुक : सांगा की ओ.. प्लिज.. प्लिज.. प्लिज...
मी : दुसऱ्याच्या घरात इंडियन कमोड आहे आणि माझ्या घरात वेस्टर्न. कस बसायचं इथून सुरुवात.. कळलं?
अमुक तमुक : (शाळेत मुल म्हणतात ना एकसुरात) नाही!
मी : (च्यायला कसं कटवू या बेन्याला) तलवार माहीत आहे?
अमुक तमुक : युद्धाची ना?
मी : व्हय व्हय तीच! तिच्यावर टरबूज पडल तर काय होईल?
अमुक तमुक : टरबूज कपल!
मी : आणि तलवार टरबूजवर पडली तर काय होईल?
अमुक तमुक : तरीबी टरबूजच कपल!
मी : हुश्शार एकदम!
अमुक तमुक : ^_^
मी : मग आता.. माझी लेखणी माझी तलवार. या न्यायाने कोणी तरफडले तर त्येच काय व्हणार?
अमुक तमुक : टरबूज!
मी : परत वाचा आपलं हे संभाषण दहा वेळा..! करा सुरु..!

(*तळटीप* : मोबाईलमध्ये अगदी अदबीने मान झुकवून समाचार मी तरी यथा योग्य घेतो. वाटेला गेलं नाही, तर वाटेला आलं नाही. बाकी बरेच वाटेला न वाट लाऊन रवाना केले गेलेत. आपण भलं, आपलं भलं..!)
- ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
+९१ ७३८७९ २२८४३

तेवत..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

तेवत..!

गुलमोहराची पानगळ अन् प्राजक्ताचे बरसणे,
अनवाणी पावलांनी बोथट काटे वेचून आणणे..

व्रण तसेच, घावही तसेच शोभतोही करंटेपणा.
मुक्त कसले? अगदी विभक्त घरट्यातले चांदणे..

फुलांवर भोवरा अन् पाण्यावर सरसर काजवा
रात्रीच्या काजव्यांची गोष्ट फुलपाखरांना  सांगणे..

मृत्युला आलिंगन देऊन जवळ काय बसवलं,
जन्मभर वैऱ्यासारखा माझ्याशी वागत जाणे..

वाळवंटाच्या कोरडेपणावर भाळलो या जन्मी,
निवडुंगाचे पुण्य कुचकामी कशास मग जागणे..

निजली असते, निजतही आहे माती मातीवर,
देह तुझाही सोन्याचा नव्हे, राखेचे होते म्हणणे..!
- ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
+९१ ७३८७९ २२८४३
#brokenheart #coffee #likeforlike #style #words #sideeffects #heartbreak #forsomeonespecial

Follow my writings on @yourquoteapp #yourquote #quote #stories #qotd #quoteoftheday #wordporn #quotestagram #wordswag #wordsofwisdom #inspirationalquotes #writeaway #thoughts #poetry #instawriters #writersofinstagram #writersofig #writersofindia #igwriters #igwritersclub

ऐ.. गप्पे..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

ऐ.. गप्पे..!

माझ्यात मग दूषणंही अन्
मर्यादेपालिकडचे अवगुणही..
लक्ष्मण रेषा ओलांडून मी
जपलंय दायित्त्वही चारित्र्यही..
माझ्या नादाला लागू नकोस रे
नाद नादावून बरबाद करतोही..
ऐऱ्या गैऱ्याची याची अन् तुझी
पर्वा मी तमा बाळगून करतेही..
विचारले नाहीस तू माझे उत्तर
गृहीत धरलेस तर वरचढ होतेही..
ऐक शेवटचं, मी निपजते तशी
उभं गावसुद्धा जाळून टाकतेही..
खुशामत करुन भाव जपते मी
च्या'शिवाय आभाव राहतेही..!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
+९१ ७३८७९ २२८४३

मैफलीतली एक गोष्ट.. :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

मैफलीतली एक गोष्ट..

चोरट्या नजरेने न्याहाळणे
बघता क्षणी टाळूनही जाणे..
थोडं अधीर होऊन उगाचच
बावरल्यासारखे वागून घेणे..
नजरेतलं काही कृतीत नसतं
स्पर्श होताच ओठांचे थांबणे..
प्रसंग भानावर कुठे आणतो
अवधान लाभून गुंतवून देणे..
एवढंच जमतंय मैफलीला
परिचय रेषांवर भान ठेवणे..
थोडी हुलकावणी देऊन बघ
आठवून मिठीतले चुरगाळणे..
कदाचित, असेल काही बाकी
नजरेचे नजरेला काही देणे/घेणे..!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
+९१ ७३८७९ २२८४३

सूर..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

सूर..!

मग एखादा सूर बेसूर लागतो
म्हणून दोष पूर्ण धूनेचा नसतो..
काही वेदना दडपून ओठांनी
हसण्यावर गोष्टी बनवत जातो..
सगळंच कळत असं नसतंच
म्हणून मग वाळीत ठेवून देतो..
गाणेच आवाज घेऊन जातात
कंठात आर्त स्वर राहून जातो..
पुन्हा तार छेडावी म्हटली तर
सूर तुझ्यावर अडकून पडतो..
स्वरातून सूर जाणला अपितु
सुरातून स्वर छळतो.. छेडतो..
तार घाव सुरांचे आरपार देतो
नाही गुणगुणत मी तुझे गीत
चल हे क्षण असेच राहू देतो...!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
+९१ ७३८७९ २२८४३

Image courtesy @in_tinas_world

ऋतू.. बहरता बहरलेला..! (कथा भाग-५) :-)

वाचा ब्लॉगवर
भाग-१
https://kshanatch.blogspot.in/2017/12/blog-post_21.html

भाग-२
http://kshanatch.blogspot.in/2017/12/blog-post_28.html

भाग-३
http://kshanatch.blogspot.in/2018/01/blog-post_27.html

भाग-४
http://kshanatch.blogspot.in/2018/03/blog-post_30.html

किंवा फेसबुकवर
https://m.facebook.com/Kshanatch
♥
♥ क्षण..! ♥

ऋतू..
बहरता बहरलेला..!
(कथा भाग-५)

"..आवर्तन गळून पडते का? एखाद्या स्वप्नरंजनातल्या नाटकातून प्रेक्षक खडबडून जागा झालेला ऐकिवात तरी आहे का? नुसत्या कुजक्या कल्पना! प्रॅक्टिकल जगण्याचा पॉझिटिव्ह असण्याशी संबंध कळतो, पटतो देखील. साधी संकोचिंत मनोवृत्ती थोडीजरी आरूढ झाली तर मात्र सगळंच बिनसलं! किती निगेटिव्ह विचारसारणी वगैरे वगैरे! पुढ्यात असलेलं वास्तव जरी असले, तरी त्या वास्तवावर भूतकाळाची व्रण असणारच! सहज म्हणून एखादी ऑफर स्विकारता येते पण नातं? नातं ऑफर नसते ना कोणत्याही प्रॉफिट & लॉसची डील. नातं म्हणजे बॅलन्सशीटचे दोन स्तंभ "ती' ॲसेट & "तो" लॅबिलिटी! अकाऊंट टॅली होण्यासाठी भावनांसह शरीराचेही ट्रँझ्याक्शन व्हायलाच हवे असतात का? मग डेबिट-क्रेडिट करता-करता पर्सनल अकाउंट बॅड डेब्टस् म्हणून कधीच बुडीत निघालेलं असतं!

..व्यवहार न जमणाऱ्यांनी व्यवहार करूच नये. बाजारपेठेची जोखीम शिंगावर पेलता येत नसेल तर खुशाल बुडाऊ खाते म्हणून लौकिक मिळवून घ्यावा. पैसे कर्ज म्हणून देणारेही गप्प आणि आपले देणेही ठप्प! व्यवसाय आज ना उद्या जम बसवेल या आशेवरचे देणगीदार दिलखुलास तुमच्या व्यवसायात स्वतःचा पैसा ओतत राहतात. याच धरणीवर जर प्रेम फतकल मारुन बसले तर तुटपुंजा व्यवहार सुरू झाला. मराठी माणसाला एवढंच दिवास्वप्न स्वतःच संपूर्ण आयुष्य कंठायला पुरुन उरतं आणि ओसंडून वाहतंही. श्रेय लाटणारे जागावेगळं तुमच्याशी काही वागत नसतात. तुम्ही मात्र सगळ्यांना कोळून पियून अगदी रिचवून पूर्णतः बदलेले असता. अगदी सरड्यालाही स्वतःच्या रंग बदलण्याच्या कसबीवर तुमचे रंग पाहून लाज वाटावी इतके!..

..मनगटातली ताकद दाखवायला व्यवसाय कुस्तीचा आखाडा नसतो. गरुड झेप वगैरे मग भाकड कल्पनाच. काहीतरी करुन दाखवायला संधीसुद्धा मिळायला हवी. माणसांना स्वतःच्या बुडाखाली दाबून ठेवलेली बोटं सोडायला जमत नाही. संधी मिळता मिळत नाही. सरतेशेवटी हुकुमाचा एक तुक्का एक्का पोतडीतून बाहेर काढलाच तर महागड्या क्लबमध्ये मुरलेले रम्मिबाज तुमची मेंढी कर्जबारी करुन हलाल करतात. एका क्षणात राजाचं राज्य सगळंच गेल्यावर मग तुमच्यासारख्या जोकर जवळ "राणी" कसली टिकणार? ती केव्हाच खेळ ओळखून स्वतःला अलिप्त आणि तुम्हाला वाऱ्यावर सोडून पसार झालेली असते!..

..मग रडीचे डाव आपण खेळू लागतो. काही काळ राणीचे अपडेट्स जवळ बाळगतो. राणीही तुमच्यासारख्या जोकरचे स्वतःचे मनोरंजन म्हणून अपडेट्स ठेवत असते. सपोर्टला कुणीच नसतं! पासपोर्ट आणि ग्रीनकार्ड या जोरावर इंग्रज लूट आजही करतोय. थिंग्ज आर हॅप्पन! गोष्टी घडत राहतात. वेळ जात जाते तसे जोकरचा आदिमानव पुन्हा माणूस बनू लागतो. घडतो व स्वतःसोबत इतरांनाही घडवतो. जे जमत नव्हतं ते जमलेच नाही. जे जमतंय त्यातच परिपक्व होऊन स्वतःच वर्चस्व पुन्हा प्रस्थापित होतं. फुटपाथवर काढलेल्या दिवसात भिकारीही शिकवून जातोच "हर कुत्ते का दिन आता हैं साब, मैं तो इन्सान हैं, आज खाली पेट के दुःख से मैं सो नहीं पा रहा हूँ, और खुशीवाली रात को कौन भला सोता हैं?

..माणसाच्या उपाशी पोटाने शिकवलेलं शहाणपण अजून कुणाला चांगल्याने शिकवता येत नसते. या उपासमारीची शिकवणीत काही नसलं तरी तुमची भूक कशाची आणि किती आहे हे मात्र कळतं! अर्थात समजून घेतलं तर. अन्यथा अधःशिपणा भोवतोच! तृप्तीची ढेकर निघता निघत नाही. अनुभवाची झालेली ॲसिडेटीचे औषध गुणकारी ठरत नाही. सुखाचे जे काही अजीर्ण व्हायचे ते होतेच यात अपवाद 'मी' ही नाही आणि 'तू' तर मुळीच नाही. कुरघोडीच राजकारण मग करावं तरी कुणावर? जे सिद्ध करुन दाखवायचं होते ते स्वतःहून सिद्ध झालेले असते. फळ मिळालेले असतांना भूक लागलेली आहे असे नसतेच! वर्चस्व कायम ठेवण्यासाठी पाण्यातले मगर पाळून ठेवलेले आहे आणि स्वतःला व्यावसायिक शार्क मासे समजणाऱ्यांना कॅपिटल पुरवून भाडोत्री भांडवलशाहीची पुंजी बनवून ठेवली आहे. असत्या-नसत्या परिणामांची चिंता म्हणावी तशी काही एक नाही. आता काही आहेच किंवा असलंच तर "बदाम राणीचा" मोह तोही क्षणभंगुर ठरला की संपलं सगळंच..!
(क्रमशः)..!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९२२८४३
(कथेचे संपूर्ण वृत्तांत काल्पनिक असून त्याचा कुठल्याही जीव, जंतू, प्राणी व धर्माशी काही एक संबंध नाही. जर काही संबंध आढळलाच तर तो निव्वळ योगायोग समजावा.)

क्या कहती हों..? :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

क्या कहती हों..?

एक बहोत खास बात है
अगर तुम कहों तो मैं बताऊं..
तुम्हारी आखों को पढकर
दास्तान-ए-इश्क तुम्हे सुनाऊं..
युंही उल्झी रहो तुम जुल्फों में
सवारते हुए मैं ये वक्त बिताऊं..
फिर थोडी देर और हो जाये
कुछ कदम साथ मैं चला आऊं..
तुम जाना चाहो पर जा ना सको
पल दो पल और तुम्हे देखता रहूँ..
तुम मूस्कुरा दो होटों सें बस!
इतनाही उस पल मैं समेटता रहूँ..
फिर अगली मुलाकात तक तुम
युंही मेरा इन्तजार करती रहो..
मैं थोडी देर और की वजह
अपने साथ ले आया करूं..!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
+९१ ७३८७९ २२८४३

कोट_फाट..! (फोनकॉल) :-)

♥
#फोनकॉल
#कोट_फाट

(लॅण्ड लाईनच आहे टूर-टूरच रिंग जाताना ऐकू येत होते. चार-पाच टूर-टूरनंतर..)

आई - हॅलो?
मी - आई मी ये.
आई - एवढ्या भर दुपारी? का रे काय झालं? मुंबईत ऊन बिन लागलं का?
मी - (पडल्या आवाजात) तसं काही नाही. बस आयुष्याचा प्रश्न पडलाय!
आई - कसला प्रश्न? (गंभीरतेने)
मी - लहानपणी अगदी शिशू अवस्थेत नाटकं केली होती का गं मी?
आई - २९वर्षे मागे जावं लागतंय थांब. जरा टिव्हीवरची मालिका बंद करते.
मी - (होल्ड करत) बरं!
आई - (एक-दोन क्षणानंतर) हां, बोल आता.
मी - (गंभीरपणे) सांग ना लहानपणी काही नाटकं केली का मी?
आई - फार अशी नाहीस केली. कुणाजवळपण सहज राहायचास. रमायचास.
मी - तो स्वभाव झाला गं माझी आई. नाटकं सांग!
आई - आता काय आठवतंय रे ते सगळं. (दमलेल्या सुरात)
मी - (निराश होऊन) म्हणजे मी काय नाटकं केलीच नाहीत की काय?
आई - (आक्रमकतेने) केलीस की, पण ती नाटकं नव्हती, त्रास होता.
मी - त्रास? तो काय?
आई - एखादं खेळणं आवडलं की ते घ्यायचा हट्ट, त्यासाठी फतकल मारुन भोकाड पसरण्यापर्यंत आपले उद्योग व्हायचे. अख्ख दुकान डोक्यावर घ्यायचास.
मी - तो हट्टच पण मला नाटकं सांग की माझी. कधीतरी केली असतील.
आई - अम्म्म! आठवत नाही रे आता मला.
मी - श्या! एक नाटक नाही माझं?
आई - आठवलं बघ!
मी - काय ते..?
आई - पावसाळ्यासाठी नवी रेनकोट आणली होती. तुला न सांगता दप्तरात भरली मी. सकाळी दप्तर पाठीवर घेतलंस तेव्हा तुला जाणवलं आपलं दप्तर फुगलंय. उघडून पाहिलेस आणि दप्तरच रिकामं केलंस.
मी - मग?
आई - रेनकोट काढलास आणि घातलास बाहेर पाऊस नसतांनाही. कौतुक तुला रेनकोटच.
मी - नंतर काय केलं?
आई - काय करणारेस? रेनकोट घालूनच शाळेत बसलास.
मी - काय..?
आई - नाहीतर काय? दुपारी शाळा सुटल्यावर आपण नवा रेनकोट दोन तुकड्यात सांभाळून बाबांसह घरी परत आलात. मान खाली घालून. बोलतोस कसा. कोट फाट.
मी - काहीतरीच काय?
आई - धड बोलताही यायचं नाही. पण उद्योग एक से बढकर एक होते आपले.
मी - ही उद्योग म्हणजे नाटकं का..?
आई - हो. या उद्योगांनाच नाटकं म्हणतात. पण तू का हे विचारलेस आज?
मी - काही नाही स्पर्धेसाठी लिहीत असलेलं नाटक परत एका प्रवेशात अंधारात गेलं. म्हणून तुला फोन केला. संभ्रमात होतो ना मी की, नक्की नाटकं हीच असतात का म्हणून. तू पुष्टी दिलीस. झालं माझं.
मी - तुझं काही खरं नाही. जमत असेल तर बघ. अन्यथा काही गोष्टी राहू दिलेल्याच बऱ्या असतात.
मी - ठीक आहे. बाकीच संध्याकाळी बोलतो. ठेवतो गं आता.
आई - हम्म, ठीक आहे. (फोन ठेवता-ठेवता काही खरं नाही कारट्याचं!)
मी - कुठून फोन केला..?
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
+९१ ७३८७९ २२८४३

जिन्दगी..! :-)

जिन्दगी_
♥
उधर उनकी जुल्फे बिखर गयी,
इधर हमारी हालत बिखर गयी..
उन्हे गुरुर हो गया हमें अफसोस,
युं नजरों सें नजरें जब मिल गयी..
कुछ देर कर देते तो बात और थी
ये जल्दबाजी रिश्तों में बिखर गयी..
ना उन्हे इल्म था, ना हमें। वो मूडकर
चल दिए और जिन्दगी आगे बढ गयी..!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
+९१ ७३८७९ २२८४३

बसेरा-ठिकाणा..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

बसेरा-ठिकाणा..!


ना जाने कितनी हसरते हैं उनकी,

एकदा बघितलं अन् बघतच राहिलो,
तुझी तू, माझा मी शोधतच राहिलो..

कभी शिकवा की तो कभी नफरत की,

म्हटलं आता सगळंच सये ठीक होईल,
तू ही येऊन जाशील अन् मी पूर्ण होईल..

हद तो तब हुई जब यें रिश्ता तय हुआ,

आपल्या तेव्हा एवढंच तर लक्षात आलं,
तू-मी सोडून सगळंच विरोधी पक्षात गेलं..

अब और क्या? इतनाही बहोत काफी हैं,

मी अगदी सहज दोन कप कॉफी मागवली,
तू मात्र सये उठून माफी मागून चालली गेली..

फितरत बदली शहर तक मैंने बदल दिया,

चारही दिशा माझ्या केल्यास तू मोकळ्या,
ओंजळीत आता फक्त सुकलेल्या पाकळ्या..

फिर एकबार मुलाकात हुई और होती रहीं,

पाऊस होऊन मी थेंब-थेंब बरसत राहिलो,
ओंजळ झुगारुन इतःस्त: तरसत राहिलो..

जो हुआ भूल जाओ, फिर अजनबी बन जाओ,

तुला मग आठवत राहिलो पानं पलटत राहिलो,
कधी उशात कधी मनात उगाच दाटत राहिली..!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
+९१ ७३८७९ २२८४३

जय भीम..! :-)

:-)
जय भीम..!

नेहमी मला वेगळ ठेवलं
जागो जागी कमी लेखलं,
शुद्र म्हणूनच दुर केलेलं
अभद्र म्हणत हिनवलेलं..

माणूस म्हणून विचारलं
तर तुच्छच जात म्हणालं,
ढुंगन धुवायलाच लावलं
स्मशाना जवळ घर केलं..

पाण्यासाठीच तरसवलं
विहिरीवरच नागड केलं,
मागासलो तर का चुकलं
कुत्र त्यांच दारात बांधलं..

घर त्यांच रोजच सावरलं
आज उभ जाळून टाकलं,
चौकटीत शिळंपात खाल्ल
अन् म्हणे ते दिवटं माजलं..

हाणून पाडली त्यांची प्रथा
मुस्काट शेकते माझी कथा,
पुजत नाही कधी दगडाला
माणुसकीतच माझी आस्था..

शोषू नकोस या समाजाला
पोसू नकोस त्या रे शंढाला,
ठेचूनच काढा रे या विंचूला
जे धर्म म्हणे पुजला पाचवीला..!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
+९१ ७३८७९ २२८४३

"महामानवास विनम्र अभिवादन..!"
..भीमराज का बेटा मैं जय भीम वालां हुं..!

विरक्ती..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

विरक्ती..!

पायरीपासून गाभाऱ्यापर्यंत लागलेली धाप..हापापले होऊन प्रसादासाठी ओंजळ पुढे करताच लागलेली ठेच..शेंदूर फासून खुशाल कितीतरी अभंगांचा स्वामी बनलेला तो..पोरका, उपरा करुन गेल्यावर मागणं घ्यायला झोळीत पडतं काय?.. प्रथा, कृती कितीतरी आकृतींच सृजन करुन वंचित राहिलेलं..क्रोधाची गर्भधारणा होऊनही व्यक्ततेच्या प्रसूतीनंतर निपजले दूषणं..अनावृत्त करावं म्हटलं तेव्हा पद्धत चुकली..प्रसारित करावं म्हटलं तेव्हा बांधणी खचली..पटलांवरचे वलय आवर्तन समजून ओढले तेव्हा..ते ही तर मुखवटेच!..भक्त मग कुणाचा आणि देवही कुणाचा?..वाटणी करुन झाल्यावर हवं ते न मिळाल्याची आर्तता आतल्याआत..प्रसन्नता मग कोणत्या मातीने घडवावी?..दाहकतेच्या उंबरठ्यावर अतृप्त आत्मा तो ही आहे आणि हा ही आहे!..तहानलेला, कोरडा पडत आलेला कंठ तरीही खर्जात सुमने गात येतो..श्रवण करणे त्या क्षणी कानांना सुचते कुठे?..तल्लीनतेच्या भावबंधावर प्रबोधन रचिते कुठल्याही प्रांताचे नसतात..तेव्हा ही विरक्ती शाबूत राहून पत्करावी..कारण यहींच सच हैं बाकी सब मोह माया हैं..!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
+९१ ७३८७९ २२८४३

कंचणी..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

कंचणी..!

ए हाड हाssssड
थोडीही नाही चाड,
ढळला पदर अन्
जमली कुत्री भ्याड..
काही अंगलट येऊन
देह ओरबाडून गेले,
खुडून कोवळी कळी
फूल निष्प्राण झाले..
त्राण एकवटून कंठात
दबली वाघिणीची दहाड,
लांडग्यांची पैदास अन्
अवसेची एकादस आड..
दोष काय होता सांगा
आक्रोश आज अंगणी,
गळ्या भोवती भोवली
स्वतःच्या वेणीची कंचणी..!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
+९१ ७३८७९ २२८४३

आतलं..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

आतलं..!

एकदा मग असं झालं
मनातलं मनात राहिलं,
वाटलं वाचू लिहिलेलं..पण
पानातलं पानात राहिलं..

मागे पुढे पाऊल पडलं
दूरवर चालणं होत गेलं,
काही अंतरावर भेटलो..पण
पुढचं पान पलटत गेलं..

सहज मग गोष्टीतून कळलं
चारचौघात मी बोलून पाहिलं,
गोष्टच होती गोष्टच ठेवली..पण
शब्दांत श्वासांना कोंडलं गेलं..

जमवत गेलो जमतही गेलं
दारामागून दार बंदही झालं,
गोष्टच होतो सांगत मी..पण
गोष्टीतून मलाच वजा केलं गेलं..

तेव्हा तिथेच मग माझं ठरलं
मांडू क्षणभंगुर क्षणी क्षणातलं,
बरंच काही आतल्याआतलं..अन्
सर्वकाही थोडं यातलं थोडं त्यातलं..!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
+९१ ७३८७९ २२८४३

का कळे ना..! :-)

♥
का कळेना
असे का व्हावे
तू सतत बोलावे
मी मुकाट ऐकावे

का कळेना
असे का व्हावे
थांबलेल्या क्षणाने
आठवांना उजळावे

का कळेना
असे का व्हावे
हृदयातली स्पंदने
पुन्हा नव्याने स्मरावे

का कळेना
असे का व्हावे
का कळेना
असे का व्हावे....!
- मृदुंग®

ऋतू.. बहरता बहरलेला..! (कथा भाग-४)

♥
♥ क्षण..! ♥

ऋतू..
बहरता बहरलेला..!
(कथा भाग-४)

..आपल्यासारखे वेड आणखी कुणाला तरी आहे. मग ते नाटक करण्याचे असो, नृत्य करण्याचे किंवा स्वतःचे वेगळेपण जपण्याचे. एकाच मताच्या दोन माणसाचं सूत कधी जुळत नाही. एकमेकांना पूरक असण्यासाठी विरुद्ध दिशेची दोन टोक एकत्र यावी लागतात. सर्वगुणसंपन्नतेची अशी नैतिकता आहे.

..सतत ना शोध चालू असतो आपला. काही तरी हवं असतं. अर्थात काय शोधत असतो आणि काय हवं असतं याचं उत्तर स्वतःकडे नसतं. पावलाखाली आलेल्या अनाहूत पाऊलवाटेच अहोभाग्य म्हणत ज्याचा-त्याचा प्रवास सुरु राहतो. काही मैल चालून होतं. काही वर्षांची कॅलेंडर बदलून होतात. प्रवास काही रंगतदार होत नसतो. झालेला प्रवास मात्र ओझं राहून गेल्यासारखा रुतत राहतो.

..आणि मग.. नियोजित नित्यक्रमाला फाटा देणारा एक दिवस उगवतो. मनातल्या बंद खोलीत धूळ साचलेलं एक नाव जे "तुझं" असतं ते स्पंदनात नकळत धडधडत. तेव्हा शरीराने थंड पडायचा निर्णय स्वतःच घेतला असतो. डोळे भूतकाळात आणि वर्तमानात काय बदल झालाय याचा शोध घेत राहतात. बदलणं निसर्गाचा नियम असूनही तू कधीच बदलू नये. अशी इच्छा मनातल्यामनात मी तरी "श्रे" तुझ्या बाबतीत करत असतो.

..बोलण्यात तू पटाईत आहेस. आज जवळपास आठ वर्षांनी मला असं पाहून तसंच खिळून बघण्याची सवय काही तुझी गेली नाही. तू ही काय करशील म्हणा या सौंदर्याचं हे खिळून राहणेही दाद देणेच आहे. अन्यथा काजळाच तीट लाऊनही दृष्ट लागायची ती आपल्याच माणसाची लागते. तू वाटतोस त्यापेक्षा जरा जास्तच रसिक आहेस "धृ." तुझ्या या रसिकतेची मिळणारी ही दाद जागेवर खिळून पेलवण माझ्यासाठी अवघड आहे.

..आठ वर्षांनी समोर आलेलं खरं की खोटं? तसही या आठ वर्षात फक्त एकदा डोळे भरुन बघायचं यासाठी कितीतरी दगडांना नवस लावले. आज ते फळफळले तर आतून ओसंडत न जाता स्वतःला अन् मनाला आवरण का आणि कशासाठी होतं? मागितलं होतं ते झालं. आता पुढे काय? की आज इथे शेवट? नजरेत दाटून आलेले प्रेमाचे भाव बदलून नजरेचा एक भ्रम एवढंच शाश्वत ठरतं. पाठ दाखवून चालावं लागणारच आहे तसही.

..आयुष्य या पुलावरुन आणि पुलाखालूनही एवढं पाणी वाहत गेलंय की त्याच्या प्रवाहात मनासारखपेक्षा प्रॅक्टिकल जगणं खूप झालंय. याची सवय एवढी दांडगी झाली की समोर आलेलं पाहूनही ते पाहून न पाहिल्यासारखे करणे अवघड गेलेच नाही. वास्तवात सांगायचं झालंच तर पुन्हा ती प्रश्न तो मनाचा गुंता नकोच.

.."श्रे" सुद्धा वेगळं असं काही वागत नाही. तिनेही पाठमोरी होऊन स्वतःच मन आवरलं असतं. मनात भडकलेल्या आगीत पाणी स्वतःच स्वतःला टाकावं लागतं. ते कसं तेवढं नाटकीय आणि प्रासंगिक असतं. समजदार वागण्याची पडलेली सवय मूर्खासारखं कुठे वागू देत नाही. मग एकमेकांपेक्षा स्वतःच स्वतःची जिरवावी लागते. पण एकदा भेटून सगळं सांगायचं होतं त्याचं काय? म्हणून पडतं घेतलं जातं. वळून बघावं तर "धृ" चालता झालेला असतो. टांगणीला मात्र जीव तेवढा उरलेला असतो.

..प्रेमाचं प्रॉडक्ट् नसतं म्हणून अन्यथा मार्केटिंग स्ट्रॅटेजी काहीशी वेगळी करून गोष्टी आपल्या माथ्यातून समोरच्याच्या माथी मारता आल्या असत्या. पण नाही ना होत नेहमी आपल्या मनासारखं. हे माहीत असून आपण स्वतःला का पटवून देत नाही? की स्वतःच स्वतःला आरसा दाखवू नये म्हणून असं? पण दररोज सकाळी आरसा आपण बघतोच तेव्हा हे असलं काही वाटतं नाही. पण आपलं कोणीतरी तुटक वागून आरसा दाखवला की मग तळपायाची आग मस्तकात.

..एकदा जवळ येऊन विचारायला हवं होतं का आपण? काय 'श्रे' कशीयेस? छे.. छे.. त्या मांजरीचे नखं मला ठाऊक आहेत आणि खमंग बोलणे तर आई..आई.. उभा फाडून खाऊनही ढेकर त्या बयेने काही दिली नसती. आज थोडी ओळखतो. चांगल्याने ओळखतो. आता जिथं जाईल तिथं आमनासामना निश्चित आहे. माझ्या पाठ दाखवून निघून जाण्याने घायाळ वाघीण झाली असणार आहे. हे सावज आता एवढ्या सहजासहजी तोंडाशी नाही येणार म्हणावं. आठ वर्षांच्या तपश्चर्येची उपासमार आहे. क्षुधा अशी सहजरित्या शमणार नाही. बोलावं तर लागेल हे लिखित आहे. कसं आणि कुठे ते अधोरेखित अजून व्हायचं बाकी आहे. तोवर जळ तिकडे आतल्याआत. अबोलीची धुंद वेडी भाषा एवढ्यात पुन्हा शिकावी लागणार आहे. जरा जपून..
(क्रमशः)..!
------------------------ ✍ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९२२८४३
(कथेचे संपूर्ण वृत्तांत काल्पनिक असून त्याचा कुठल्याही जीव, जंतू, प्राणी व धर्माशी काही एक संबंध नाही. जर काही संबंध आढळलाच तर तो निव्वळ योगायोग समजावा.)