नजर..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

नजर..!

काळोख असला तरी कुठेतरी एका बिंदूवर नजर खिळली असते. कधी मनात झाल्या-गेल्याचा हिशेब लागत असतो तर कधी काळोखाला नजरेने क्षणभराचा उजेड मागत असतो. मिळत काहीच नसत,गमवायला अजून काय उरलेले आहे याचाच ताळमेळ साधला जातो. कधी अधीर होतं मन अन् कधी हळवही होतं. एखादा विषय काढून थोडंस हसणंही उगाच होतं. काळोखाला स्वीकारलं जातं, प्रकाशाला नाकारलं जातं. भूतकाळासह स्वतःला दोषी ठरवलं जातं.
काळोख असतो तसाच! तरी डोळ्यात धुकं दाटत जातं. कधी ओढ लागते, कधी जीवावर येत राहतं. आयुष्याच राहाट गाडं पुढे ढकलत नेतं. नजरेसमोर अंधारातले खेळ चालतात. सोबत असलेले सवंगडी फक्त मज्जा पाहतात. कधी काजळ पसरतं अन् नात्यांची वीण विस्कटते. नजरेसमोर असलेलं अस्तित्व काळकुट्ट बिंदू होऊन नजरेतच रुतत जातं. कारण नजरवेध घेण्यासाठी असलेली सगळी लुभावणारी सोहळे फक्त नजरकैद होत असतात. नजर कुठे पोहोचत नाही. अंतरंग उलगडत नाही. म्हणून प्रश्न असतात नजरेत पण उत्तरं मुक्या नजरेतून कळत नाही..!
------------------------ ✍मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

लाईट्स, कॅमेरा,sssऍक्शन..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

लाईट्स, कॅमेरा,sssऍक्शन..!

मोजून १२ शब्द अर्थात एक ते दीड ओळ कागदावरची.. काही मिनिटात कागदावर लिहिली गेलेली.. काही सेकंदात ज्याच्यासाठी लिहिली होती त्याने वाचली काय.. व्हिडिओ शूटसाठी सेटअप उभारला.. तो ही स्पेशल.. का..? तर हेच पाहिजे.. असच पाहिजे.. घे.. जेवढं घेता येत तेवढं.. तसच्या तसं उमटवायला सगळं बळ एकवटावं लागतं.. दमलास की कळेल तुला.. थोडंस जगायला किती मरावं लागतं.. एकेका शब्दाला कॅमेरात कैद करुन कधी-कधी फक्त हसावं लागतं.. लाईट्स, कॅमेरा आणि ऍक्शन म्हणून संवाद सुरु करण्या आधी असलेलं मौन हाही एक अभिनय, डायलॉग आणि लिहिला गेलेला एक क्षण आहे..!✍🏻
--------------------------- मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९२२८४३

मला वेळ नाही..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

मला वेळ नाही..!

वेळ कधीच नसतो...वेळ काढावा लागतो... हे आपल्यावर असतं... आपण वेळ काढावा की, न काढावा... कारण वेळ द्यायची आहे म्हटल्यावर... ती वेळ निभवावी लागते... त्यावेळेला सांभाळून घ्यावं लागतं आणि ती वेळ आठवण म्हणून लक्षात ठेवावी लागते... उत्तरार्धात नजरेसमोर खोडकरतेने बागडणारा क्षण येऊन जातो... तेव्हा... ती वेळ खूप सुखात गेली याची जाणीव होते... वेळ नाही हे कारण झालं... वेळ द्यायची नाही हे टाळणं झालं... वेळ देणं हे आश्वासन झालं आणि वेळ काढणं हे वास्तवाचं सुंदर चित्र स्वतः रेखाटणे झालं... वेळेचं महत्त्व अवश्य जोपासावे पण महत्त्व जोपासतांना काही निसटतं आहे का? एकदा बघून घ्यावं... त्यानंतर केलेलं वेळेचं नियोजन कुणाच्या सवडीने आपलं वेळापत्रक बिघडत नाही आणि आपल्या ठरलेल्या शेड्युलवर परिणाम होत नाही... थोडा वेळ देण्या-घेण्यापेक्षा काढून बघायचा... जमतं! बराच वेळ मिळून पूर्ण वेळ दिल्याचं समाधानसुद्धा मिळतं....
ज्याच्यासोबत आपल्याला हसता येतं, त्याच्यासोबत पूर्ण दिवस काढता येतो, पण
ज्याच्या जवळ आपल्याला रडता येतं, त्याच्यासोबत मात्र पूर्ण आयुष्य जगता येतं..!
---------------------------- मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

तिसरी ओळ..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

तिसरी ओळ..!

एका माणसाने नाव विचारल्यावर
दुसऱ्या माणसाने नाव सांगितल्यानंतर
तिसरी ओळ ही जातीची असते. कुठल्या जातीचा याची गृहीतके बुद्धी तर्क लाऊन अंदाजे ठरवते आणि कृती ही जातीचाच मागोवा घेते. कारण एकत्र राहण्यापेक्षा स्वतंत्र बेट तयार करुन राहण्याची मराठी अस्मिततेची वृत्ती आणि प्रवृत्ती आहे. तिचे प्रदर्शन घोष आणि स्फुरण देणाऱ्या वाक्यांत करण्यापेक्षा स्वतःच्या स्वाभिमानात कर्तृत्वाची मराठी रुजवली की रक्त थंड पडत नाही, ते उसळत राहतं. त्या उसळणाऱ्या रक्तातून मराठी अस्मिततेचा सन्मानाने व ताठ मानेने ओसंडून वाहणारा प्रवाह पहिला की, प्रत्येक नजरेला मुजरा करावाच लागतो! तेव्हा मराठी बाणा वक्तव्यात ठेवावा की, वृत्तीत हे मराठी मातीचे वक्तव्यात तीर्थ पिणारे भक्तच ठरवतील..!
---------------------------- मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

आर्त आयुष्याचा निसर्ग..! :-)

♥
♥क्षण..! ♥

आर्त आयुष्याचा निसर्ग..!

छातीत दाटलेला उर आणि मनात माजलेले काहूर ही डोळ्यांची दारं अश्रूंसाठी उघडी करतात. गालावर ओघळलेल्या थेंबांना हातांनी पुसून आठवणींची उघडी दारं बंद केली जातात. प्रत्येकाच्या आयुष्याची खोली अशीच असते. जिथे काही माणसे धर्मशाळेसारखी राहतात तर काही माणसे घर असल्यासारखी वागतात. सरतेशेवटी घरासमोरचे स्वप्नांचे आंगण हे रिकामेच होत असते. उरतात ते वयोवृद्ध होत आलेली श्वासांची झाडे! ज्यांची मुळे मनाच्या जमिनीत खोलवर रुजली की, स्वतःच्या चरितार्थासाठी कडवे पाणी पितात आणि परिस्थितीच्या कुऱ्हाडीची घावं हसत हसत आपल्याच खोडावर झेलायला तयार होतात कारण देत राहायचं हा त्यांचा स्वभाव धर्म असतो. त्यामुळे आनंदाने सजलेला आयुष्याचा बगिचा हा सुनासुनाच वाटू लागतो..!
--------------------------- मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

शब्दनाट्य..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

शब्दनाट्य..!

नाटकाला गेल्यावर एक नाटक रंगमंचावर सुरु होतं आणि एक नाटक प्रेक्षकांमध्ये सुरु होतं. रंगमंचावरचे नाटक बघायला तिकिटाचे पैसे मोजावे लागतात आणि प्रेक्षकांमधले नाटक बघायला फक्त नजर व श्रवनिका संवेदनशील असावी लागते. रंगमंचाएवढेच प्रेक्षकांमधील नाटक रंगतदार आणि चपखल देखील असतं. त्यातील संवाद हे शिव्यांनी सुरु होऊन शिव्यांनीच संपणे ठरलेले असते त्यामुळे त्यांचे पाठांतर करावेच लागत नाही. रंगमंचकाची भव्यता आवश्यक असत नाही ना विद्युत रोषणाईचा गरज असते. बसं तापट डोकं, तिखट जीभ आणि आजूबाजूला स्वतःला सुशिक्षित म्हणवणाऱ्यांचे सुंदर गरीब चेहरे पुरेसे असतात. तिथे कोणीच लेखक नसतो, आयोजक नसतो आणि कलाकार तर मुळीच नसतो असतात ते नाटककार जे दोन्ही नाटकांचा भरभरुन आस्वाद घेतात आणि त्या रम्य सायंकाळला लक्षात ठेवतात. कारण नाटकाची नैसर्गिक रित आहे नाटक संपल्यावर खरं नाटक सुरु करायचं असतं आणि ठरलेल्याच संवादांवर नाटकाचा शेवट करायचा असतो कारण टाळी तेव्हाच मिळणार असते! कुणी कितीही शुद्ध भाषेत खटकेबाज संवाद लिहिलेत तरी त्यांना शृंगार दागिना म्हणून शिव्यांनाच स्वीकारावं लागत असतं. खटके उडविण्यात शिव्यांचे योगदान आजतागायत जे मिळत आहे याची कदर भाषेत झाली म्हणजे समजायचं प्रयोग करण्याआधी व रंगमंच चढण्याआधीच नाटक आपल्या जागेवर म्हणजे रस्त्यावर येऊन बसलं आहे ज्याला नजरा हजारो लाखो मिळत असतील पण पाठ थोपटून खूप छान नाटक आहे म्हणणारे प्रेक्षक, रसिक मायबाप आणि उत्साह भरुन साथ देणारा रंगमंच फार दुर्मिळतेने मिळत राहतो. नाटक करावीत, अगदी नाटकाला येऊनही नाटक करावीत पण आपलं नाटक कुठे कसं आणि कधी थांबवाव कळलं कि, नाटकातून मन उतरत नाही अन् मन भरतही नाही अगदी कागदावर रंगलेल्या या एका शब्दनाट्यासारखेच..!
---------------------------- मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

चोचीनेच तारलं होतं..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

चोचीनेच तारलं होतं..!

फांदीवर कुठल्या घरटं एक होतं
फासे पारध्याच जाळं तिथेच होतं,

नजरेत भरारी न पंखात बळ होतं
चौघांचेच कुटुंब ते किलबिल होतं,

दिवस दाणे वेचून सांजेत मन भुलतं
घरट्याचं आंगण प्राजक्तानेच सजतं

तुळशीचं वृंदावनही सदा हसत होतं
घरट्यात ते कुटुंब सुखाने नांदत होतं,

एकदा पारध्याचे नशिब फळफळलं
कोवळं पंख जाळ्यात सापडलं होतं,

घरटं उदास झालं हताश होऊन गेलं
मुक आक्रोशात नभही निनादलं होतं,

सावज झाला असा कोवळाचं जीव
मनात कुणाच्याही चुकचुकलं नव्हतं,

आभाळचं होता पिंजरा कळलं असतं
घरट्याचं जाळं कुणीच विनलंही नसतं,

वेंधळी पाखरं दुखासह दूर उडून गेली
सुखाची किंमत देत जीव उधारचं होतं,

उदार पाखरांची ही तर महिमा झाली
पारध्याला स्वतः चोचीनेच तारलं होतं..
चोचीनेच तारलं होतं..!
--------------------------- मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

उद्धवा आणि राध्येय..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

उद्धवा आणि राध्येय..!

उद्धवा! कवितेची व्यथा तुलाही का न कळावी?
राध्येय! जो वाचतो आहे त्याचीच तीही व्हावी..!
उद्धवा! सांग मला, काय चुकलं माझं? कागदाचा उद्धार करुन शब्दांची आभूषणे देत आलो मी! कित्येक दागिने शब्दांनी कागदावर घडवत आलो मी! शब्दांचा नजराणा बहालही केला मी कागदावर आणि कागदाला महत्त्व शून्यातून महत्त्वपूर्णही करत आलो मी, बोल उद्धवा बोल...
राध्येय! कागद जरी कोरा होता, तो मुका होता! तुझ्या शब्दांनी त्याला वाचा दिली म्हणून तो महत्त्वपूर्ण झाला! तू अलंकारांची शब्दाभूषणे नजर केली कागदाने हसत हसत तीही स्वीकारली! तू कागदाच्या अंगा-अंगावर लेखणीच्या टोकाने कित्येक बारीक घाव कोरलेस सांग जराही का कागदाने कुरकुर केली? तू लिहिलेला प्रत्येक शब्द कागदाने जपून ठेवला पिढ्या न पिढ्या पुढेही नेला! कधी वि.सं., कधी ग्रेस, कधी ग्रेट भट, कधी कुसुमाग्रज आणि कधी विं. दा., तर कधी नुसतीच निंदा! प्रत्येकाने स्वतःच्या वेगवेगळ्या शैलीने कागदावर शब्दांचे आभूषणे मढवली, घडवली, अगदी कागदावर नटवलीसुद्धा तेव्हाच शब्दातून मन जिंकण्याचे यश ते अजरामर घेऊन गेलेत! आजही कशाच्या आधारावर जपलाय तुझा शब्द इतिहास? कागदाच्याच ना? काळ आधुनिक झालाय ऑडिओ, व्हिडिओ, रेकॉर्ड्स यांचा कॉमन बेस काय? कागद! शब्दांचा आधार काय? कागद आणि कवितांचा जन्म गाव काय? कागद! नो मॅटर माध्यम कोण आहे? शब्दांतून श्रोत्यांपर्यंतचा दुवा हा फक्त कागदचं आहे! जपून ठेवू नकोस कागदाला, चुरगाळेल! घडी करुन ठेवूही नकोस, हरवेल! हा कागद घे, भर आणि पुढे जाऊ दे.. छानसे पुस्तक म्हणून कागदांनाच हातात पडू दे! शब्दांच्या आभूषणांनी नटवशील तेव्हाच तर तुझ्याही कागदाला मोल आहे..!
उद्धवा! कळले मला, माझा जन्मदाता कागदचं मला तारतो आहे! माझा एकएक श्वास कागदावरच खेळतो आहे! शब्दाने भरुनही पुढचा कागद मला कोरा करतो आहे. कारण माझ्यानंतर माझा कागद शेवटीही कोराचं उरणार आहे! कुणाआधी माझा कागदचं मला कोरा करणार आहे. हेच माझ्या आयुष्याचं कागदाला दान आहे! मी कितीही शब्दांनी भरुन कागदाने मात्र कोरंच राहणं आहे..!
--------------------------- मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

(यात या पामराणे थोर कवी व लेखकांची नावे थोडक्यात व तुटक वापरलीत ती निव्वळ या संवादांची आवश्यकता म्हणून विडंबन आणि विटंबन करण्याचा कुठलाही प्रयत्न यात नाही जर तसा आढळून येत असेल किंवा जाणवत असेल तर तो क्षमाप्रार्थी समजावा..!)

आयुष्य गुलजार आहे..! (भाग-4) :-)

♥
♥क्षण..! ♥

आयुष्य गुलजार आहे..! (भाग-4)

कुठलेच नाते हे गॅरेंटी आणि वॉरंटी घेऊन येत नसते... एखाद्यासोबत वाईट झालं म्हणून आपल्यासोबत किंवा कुणासोबतही तसे काही होऊ नये अशी इच्छा प्रत्येकाची असते... पण वेळ आणि परिस्थितीच्या बदलांना स्वीकारायचे असते ते जमले कि सगळं काही सोप होतं... उदा आपण पोळ्या खातो त्या तव्यावर शेकूनच ना तिथे तव्याने तापू नये पण पोळी शेकून द्यावी असा हट्ट चालतो का आपला? नाही ना... लग्नही तसेच आहे एक चुकतो तर दुसरा सांभाळतो... कारण दुसरा बरोबर असतो म्हणून तो कायम चूका काढणार का? नाही ना किंवा दोघांनी चुकाच करायचे ठरवले तर आयुष्य बरोबर सुटणार कसं? तिथे नातं तुटणारच...
लग्न कुणाशीही करावं पण विश्वासाला तडा जाऊ देऊ न देता... नसेल बसत सहज विश्वास कुणावर म्हणून लग्नाला नाही म्हणता येतं... पण एक सांगा माणसाला समजून घ्यायची संधी दिली तर आयुष्य छान जाते की नाही?... हाताची पाचही बोटे एकसारखी नसतात आणि प्रत्येकाच्या आयुष्याची गोष्ट ही वेगळीच असते एकसारखी नसते... आता ही गोष्ट लग्न करून लिहायची कि लिहायचीच नाही हा ज्याचा त्याचा प्रश्न... पण मी म्हणेल लग्न करून प्रेमाने जगायचं असतं तिथे जबाबदार प्रियकरही नसतो आणि प्रेयसीही नसते...निदान प्रेमाला आपण संधीही दिली नाही असा पच्छताप आयुष्यभर तरी उरणार नसतो...
तारुण्य आहे तर म्हातारपण येणार आहेच... पाण्यासारख स्वीकारता आलं तर काहीच अडचण येणार नाही...जगण्याची संधी मिळते तेव्हा घ्यायची... संधीची वाट बघितली तर वेळ जाते आणि जगणे राहून जाते... प्रेमावर विश्वास नसेल तर अरेंज मॅरेज जरुर करावे पण याची खात्री तिथेही नाही कि तेही नातं टिकेल... टिकेल म्हणून प्रेमाच किंवा लग्नाचे नाते जोडू नये एक नाते आपल्याला आयुष्यभर प्रेमाने जपायचे आहे म्हणून नात्याला जपून बघायचं ते नातं निभावलं आपणच जाईल तेही सहज सूंदर आयुष्याने तेव्हाही कधी माझी आठवण आलीच तर... आयुष्य गुलजार आहे एवढं स्वतःलाच म्हणून बघायचं आणि संगायचंसुद्धा... नुसता विचार करुन हाताशी काहीच लागत नसते... जे हाताशी लागते ते कायम पळण्याच्या तयारीतच असते... आपण कुठे थांबायचं हे आयुष्यभर कळत नाही... जेव्हा कळतं तेव्हा कायम उशीरच झालेला असतो... हा उशिरसुद्धा स्वीकारायचा अन् आयुष्याला पुन्हा नवं आव्हान द्यायचं... तेव्हाच तर आयुष्य खऱ्या अर्थाने गुलजार होणार असतं..!
--------------------------- मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

पुस्तकात..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

पुस्तकात..!

आपल्याला हवं तसं कथानक पुढे नेता येतं... पाहिजे तो प्रसंग रंगवता येतो... उत्तरार्धात वाचकाला प्रत्येक शब्दावर जगायला अगदी भाग देखील पडता येतं... ओढ लागते म्हणतात प्रेमाची... तसं काहीसं लिहित असतांना जाणवलं कि, समजायचं हे कथानक वाचकांचे आहे... आपण लिहितो त्याला न्याय हीच लोकं देणार आहेत... त्यामुळे आपल्या लिखानाकडून आपण फारश्या अपेक्षा न ठेवता फक्त कागद भरायचा... कागदावरच्या प्रत्येक शब्दाला वाचकच रिता करतो... कारण लेखक कथानकात त्याची गुंतवणूक करतो आणि वाचक त्याची गुंतवणूक लेखकाच्या पुस्तकात करतो... म्हणून चोखंदळ वाचकाला ओळखून लेखकाने त्याच्या पुस्तकाची रचना केली किंवा बदलली तरी पुस्तकीचा शेवट हा पुस्तकाचा वाचकच असणार असतो... कारण दोघांना जोडणारे माध्यम हे पुस्तकच असते... आणि पुस्तकात असतात त्या संवादरुपी मूक संवेदना..!
--------------------------- मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

पुणे..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

पुणे..!

कुठे कितीही जपायचा प्रयत्न असला तरी कुठेतरी "पुणेरीपणा"पणा हरवलेला आहेच... अर्थात हे नाकारणार प्रत्येकजण आहे कारण स्वीकारायची वृत्ती ही पुणेरी बाण्यात जन्मतःच नाही... म्हणून ती वृत्ती फक्त इतर सांगत असते... जे चुकलंय ना ते आपलं आहे याची बेधडक धमक ही उसणीच आहे... स्मार्ट, आधुनिक आणि प्रतिष्ठेच्या भोवऱ्यात "पुणे" जरा लांबच राहिले आहे... कितीही पुणेरीपणा केला तरी पुन्हा-पुन्हा करायला इथे सवडीत आणि रिकामं फक्त "पुणे" आहे... पुणेकर म्हणून आवाज दिला तर ओ! आलो आलो म्हणून येण्याऱ्यांपेक्षा कोण आणि काय येऊन कडमडल/आडवं गेलं आयत्यावेळी अशी श्रद्धाळू माणसेच भेटतात... ते सगळे पुण्यात राहून पुणेकर स्वतःला म्हणवून देखील घेतात... पण फार असं "पुणे" आता राहिलेच किती आहे... इतिहासात नोंदवून नोंदवून उरला तेवढा "पुणे" आणि "पुणेकर" बाकी पुणे नाहीच पुण्यातसुद्धा..! :-)
---------------------------- मृदुंग®
kshanatch@gmail.com

कोराच राहतो..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

कोराच राहतो..!

माणूस एकटा असतो तेव्हा प्रखरतेने त्याला कुणाच्या तरी सहवासाची ओढ लागते... परक्या जगात सतत तो आपलं कुणीतरी कायम शोधत असतो... कुणी त्याच्यासारख त्याला हवं तसं मिळतंही... ठरलेली वेळ चांगली जाऊ लागते आयुष्यात पूर्णत्व मिळाल्याचा आनंद उतू जाऊ लागतो... संवाद प्रेमळ आणि फ्रेंडली होत असतात... प्रॅक्टिकल लाईफ कुठेतरी पर्सनल वाईफ बनत असते... पावलांशी पावले मिळतात... हातात हात नकळत गुंफले जातात... सवय होते म्हणतात माणसांची आणि बांधलेल्या कित्येक आठवणींच्या गाठी सैल सुटून जातात...
प्रवाहावर आयुष्य वाहात जाते... किनारे बरेच दूर राहिल्याची जाणीव हळूहळू होऊ लागते... कधी आवडत नसलेलंही मन तेही सहज करु लागते... वेळ फुलू लागते ऋतू बहरु लागतो... स्पंदनात गंधाळलेला श्वास बाधित मोगरा होऊ लागतो... हसतो अंगणात प्राजक्त वेळ कातर होऊ लागते... धुंद सांजेला मिठी उबदार वाटू लागते... मेहंदीने रंगलेल्या तळहातासारखे आभाळ तांबडे होऊन जाते... अखेरच्या क्षणी सांजेच्या गुलाबी आसमंत नजरेत लाजून जातो... एकटक बघणारा तो नजरा-नजरेत वरमुन जातो...
प्रेयसीवर प्रियकराने करावी वाटते तशी ती कविता होते... मी या गावचा नाही अशा अविर्भावात तो अख्खी गद्य कादंबरी लिहून जातो... व्यक्त होतो तरी अव्यक्तचं राहतो... मुक्याने हृदयाचे बेहाल असणे स्पष्ट करतो... तिच्या मदतीला लगेच लज्जेचा लाजाळू धावतो अन् रातरणीचा भर अंधारात जळफळाट होतो... कणकण तुटूनही क्षणक्षण वेचूनही कागद तेवढा हा कोराच राहतो..!
------------------------ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

शब्दवेडी..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

शब्दवेडी..!

माहीत नाही मला ती
शब्दवेडी कशी असेल.?
झाली तर एक कविता
सहज न लगेच करेल..
अन् संवेदनांना भाव-
विभोर करुन टाकेल..
पाऊले अडखळतील
वाटा येऊन मिळतील..
उधाण लाटा प्रेमाच्या
किनारा एक गाठतील..
माहीत नाही मला ती
शब्दवेडी कशी असेल.?
गुंफेल नात्यांना स्वतः
अन् धागा मला करेल..
मी वेंधळा वादळ न ती
हळवी एक पहाट असेल..
प्रेमाचं धागं कसं टिकेल
आहे तोवर फक्त जपेल..
कधी हे कधी ते लागेल
माहीत नाही काय मागेल?
तू कागदापेक्षा माझाच
प्रत्येक ओळीत सांगेल..
माहीत नाही मला ती
शब्दवेडी कशी असेल..
एक-एक क्षण वेचेल
की शब्द न शब्द जगेल..
मी पाऊस होऊन बरसेल
अन् ती सरीवर सर असेल..
मी कधी प्रेमिका म्हणेल
कधी तिला रसिका संबोधेल..
मग ती फक्त अंगणातील
तुळस म्हणून उगाच मिरवेल..
माहीत नाही मला ती
शब्दवेडी कशी असेल..
गुलमोहराची बहर जशी
रातराणीत सुगंधी वेळ तशी..
मी कान नसलेला कप
न ती सावरुन घेणारी बशी..
मी तुझी बेबंद-बेधुंद रात्र
आणि तू सातवणारा शशी..
थोडी अशीच असेल ती
शब्दवेडी जरा-जराशी..
कधी क्षणा-क्षणाशी अन्
कधी मना-मनाशी वास्तव
रेशिम बंधांचे अचूक जाणणारी
"शब्दवेड्याची ती शब्दवेडी..!"
------------------------ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

उत्तरावर..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

उत्तरावर..!

कधी कधी फटकळ आणि जळजळीत लिखाण झाल्यावर शरीरातले त्राण निघून जाते. याला कारण इतिहासात घडून गेलेले थोर विभूती असतात. त्यांचं कर्म पाटीकोरी मूर्खांना सांगतांना अगदी शब्दांना पिळून आणि नाक दाबून कडूलिंबाचा बाळकडू मुखात ओतावा लागतो तरीही पाटीकोरी ती कोरीच. शेवटी सवयीच्या शब्दांच्या चाबकाने लाल झाल्याशिवाय कळत काही नसतं! काहीसा तसाच आज या कागदाचा अर्थ आहे. शांत न चौकटीत असणे म्हणजे मूर्खात काढणेही असू शकते. हे जर आता सांगून कळत असेल तर आपली पायरी काय आणि कुठे हे समजणारे गुर्मीत वावरतात आणि पायरी दाखविणारे गर्मीत कारण जाळ त्यांच्या अंगाशी येतो. बाकी विषयाच्या शोधात असलेली माणसे विषयाचाच विषय करतात म्हणून दरवेळी काहीतरी करुन वेगळा विषय हाताळून मला मांडावा लागतो त्याच काय आहे आपण फक्त मांडायचं त्याच पुढे काय हे प्रेमाच्या प्रस्तावाचा यथायोजित असलेल्या अपेक्षित उत्तरावर कळणार असतंच..!
------------------------ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

कर्जबाजारी..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

कर्जबाजारी..!

आजकाल दोन-दोन, चार-चार दिवस आमचं बोलणं होत नाही... दोघंही एकमेकांना ऑनलाईन बघत राहतो... ती बोलेल, मी उगाच कशाला ना डिस्टर्ब... तसही आपण पिंग केलं का पुढे क पासून सुरु होणाऱ्या सगळ्या प्रश्नांना विचारावं लागेल... आणि काय औपचारिक उत्तरे मिळतील त्यापेक्षा नकोच काही! आठवण येते? छे! छे! आठवणीचं काय आलं यात? इथे दररोज काही असत नाही तिथे आठवण कशी आणि का म्हणून असणार? ठराविक औपचारिकता आटोपल्यावर ओळख तिथेच संपते... नातं जुळायला आणि जपायला औपचारिकतेची गरज अवचित जरी पडत असली तरीही ते नातं आहे... शाश्वत आणि शुद्ध तेवढच विश्वसनीय मग औपचारिकतेची आवश्यकता काय असते..? एक सुरुवात करायला! मग ती नात्यांची असो अथवा जगण्याची... सुरुवात ही प्राथमिकच करावी लागते... अंतर कमी करायला अंतर वाढवून राहणे मला कितीही पसंत असले तरी एक अंतर गळून पडायला अवधी आणि वेळ आपण देण्यापेक्षा हवा असेल तेवढा वेळ घेऊ देणे आणि बसं स्वप्नच आहे म्हणत स्वतःला दिलासा देणे हे निश्चित आपण करु शकतो... नात्यांच्या गुंतवणूकीत मोबदला मागायचा नसतो... नात्यांच्या ठेवींवरचे व्याजावर व्याज परतावा म्हणून द्यायचा असतो... कारण इथे तिच्यामुळे मी आणि माझ्यामुळे ती अजून तरी कर्जबाजारी नाही..!
------------------------ मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

दैनंदिन..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

दैनंदिन..!

घरापासून मी असा दूर आहे
घरीही मला जाता येत नाही,
वाट पाहतात जी डोळे माझी
मिठी त्यांना मारता येत नाही..

दिवस राबतो रात्रसुद्धा झटते
स्वप्नातलं चित्र खरं दिसत नाही,
दमतं शरीर माझं मिळतो पैसा
सुखाचा आरामचं मिळत नाही..

एकदा येऊन भेट निरोप असतो
हसणारा ओठ माझा असत नाही,
रमणं होतं आहे त्या परिस्थितीत
सहवासात फारसे करमत नाही..

स्वतःशी स्पर्धा करुन जगणं होतं
जग जिंकण्याचा आनंद होत नाही,
गंध दरवळतो सतत मातीचा पण
अफाट गर्दीतला घाम जिरत नाही..

रोजच्या चढाओढीत वरचढ ठरतो
माझं माझ्याशीच हरणं होत नाही,
असचं परत फिरावे एकदा माघारी
उधारी उंबरठ्यांची बाकी देत नाही..

तू वेळेवर आठवणही काढत नाही
पोच पत्राचीही कधी पाठवत नाही,
स्वतःतच गुंग तू आहेस रे माणसा
इथे परकं आपलं कधी होत नाही..!
----------------------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

संकोचणं..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

संकोचणं..!

अम्म्म! बोलायला कुठल्यातरी एका विषयाने सुरुवात होते. बोलणं कमी आणि उत्तर द्यायलाच फार वेळ लावण्यात जातो. बोलायचं बरंच काही असतं पण वेळेवर जो तो बांधला जातो. कधी वेळ असतोही किंवा मिळतोही तेव्हा संकोच केला जातो. ही वेळ नाही आणि हा विषयही नाही आता बोलायचा! निव्वळ संकोचणंचं जे काही असेल ते फक्त साठवणं औपचारिक म्हणून बोलणं आणि कर्तव्य म्हणून निभावणं! एक नातं तुझं-माझं आणि संकोचाचं..!
---------------------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३