का.. कळे ना..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

का.. कळे ना..!

तोंडाला फुटेल ते
तू काहीही म्हणावं,
नाम मात्र अपेक्षा
मी सगळं निस्तराव,
तुझं सगळं म्हणणं
उगाचच मान्य करावं
आणि खोटं तेच तू
सत्य म्हणून जपावं
अन् सरते शेवटी
"का कळे ना..
असे का व्हावं..?"
------------------------ ✍मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
सात तीन आठ सात नऊ दोन दोन आठ चार तीन :-)

तू..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

तू..!

काजळ नयनी, लाली ओठांवर
नखशिखांत सजलेली नार तू...

शृंगार लेऊन, आली अलवार
हृदयी छेडलेली प्रेमळ तार तू...

सौंदर्य झरा, तरंग पाण्यावर
खोडकर उथळ लाट धार-धार तू...

कट्यार कामनीय देहाची देहावर
मिलनातूर केलेला पलटवार तू...

लाल-गुलाबी, आरक्त या गालांवर
बेधुंद रातीतला प्रणय प्रहार तू...

मुक्त हे केश, शेष रंग स्पर्शांवर
मखमली सुखाची उभी मदार तू...

तू.. आतुर, फितूर क्षणा-क्षणावर
क्षणभंगुर क्षणाची मोहिनी, अंगार तू...

आसमंत-धरणीच्या मध्य सागरावर
रुणझुणलेला नादमय झंकार तू...
..."नादमय झंकार तू..!"
................ तू..!
------------------------ ✍मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

काही मागचं थोडं..! :-)

♥
♥क्षण..! ♥

काही मागचं थोडं..!

मी माणसं वाचायला कधी शिकणार? अशी खंत माझ्या कुटुंबातल्या काही सदस्यांना एकेकाळी होती...

माणसांना वाचून व्यक्त करायचं नाही असं तत्व मी जपलं आणि जोपासूनही पाहिलं..

काहींना मी व्यक्त करावं अशी अभिलाषा होती तर काहींसाठी मी कुणालातरी व्यक्त करावं अशी अपेक्षा होती...

अर्थात गुणाचा तेवढा हा स्वभावच होता आणि आज आहेही की या पैकी स्वतःला व्यक्त करण्याशिवाय मी काही एक केलं नाही...

माणसं वाचायला शिक म्हणण्यामागे कदाचित बाळबोध समज असाही झाली की, एखाद थोर व्यक्तिमत्त्व, भोंदू, पिर, आदरातुल्य गुरु किंवा प्रेरणास्रोत एखादा मी निवडावा आणि वाटचाल करावी...

प्रत्येक पावलावर स्वतःचा मतलब घेऊन दारात उभे राहिलेल्यांची गर्दी एकसारखाच अनुभव देत गेली ती तोच अनुभव अजूनही देत चाललीही आहे...

पण मी संधीला फारसं दवडलं नाही.. गालावर नाही जमलं तर कागदावर व्रण मी कोरुन ठेवली...

त्याचा परिणाम म्हणून माझी सुरुवात   प्रत्येकवेळी नव्याने होत गेली... याच्या माघारी आमच्यामुळे असं श्रेय स्वतःच स्वतःला देणारी माणसे फार उरलीच नाही...

जी माणसे उरली ती मी टिकवली नाही आणि जी माणसे टिकवली त्यांना मी विचारलं नाही... स्वार्थ जेवढा माझा त्याहून अधिक व्यवहार मात्र कुणाचा होता याचा हिशेब नक्कीच लाऊन बघणार काहीजण...

या सगळ्याचा आज उलगड यासाठी की, मी मागची पानं फक्त चाळतो त्यांना वाचलंय असा भ्रम बाळगला तर ठीक आहे... कारण माझं आयुष्य अजून त्याच उंबरठ्यावर उभं आहे जिथे पुढ्यात एवढं काही येतं की, मागचं मागच्याच मागे कुठेतरी राहून जातं मग ती माणसं स्वतःत माणसंच असली तरीही...

त्यामुळे पैसा कसा कमवायचा कसा गमवायचा हाताचा मळ वगैरे सगळं जुनं झालं...

कुठं कोणती माणसं कमवायची.. गमवायची.. धरायची.. सोडायची आणि सोडून द्यायची यापेक्षा...

आपण आपली पावलं सांभाळायची कारण ती धरायला आणि ओढायला कोण किती मातीतल्या धुळीत असेल सांगता येत नाही...

आणि राहिलं मी तर मी एक 'क्षण' म्हणून कधीच निसटलोय... स्वतःच्या हातातूनही आणि एपतीतूनही...

मग मागचं पुढचं करायला काहींना अवधी मिळाला की वेळ जायला त्यांचं फावतं... कारण त्यांना वाटतं की माझा पुढचा प्रवास यांच्यातर्फे झालाय पण ज्याला प्रत्येक प्रवास मग तो रोजचाच का असेना नव्याने कसा करावा हे कळत असेल तर त्याच्या वाटेतील प्रवासी तुम्ही असता आणि तो म्हणजे मी स्वतःच एक प्रवास होऊन उरतो... आणि बदलतोही नव्याने व कदाचित वेगळ्यानेही... कुणास ठावूक...

वाटेत भेटलेल्या जवळपास सगळ्यांनाच मी तरी विसरलोय पण या सगळ्यात खरी मज्जा येत किंवा येणार आहे ती मला लक्षात ठेवणाऱ्यांची...

कारण, कुठे थांबायचं आणि कुठे थांबवायचं स्वतःला हे मला चांगल्याने कळते... मग तिथे पुन्हा शून्यापासून प्रवास सुरु करावा लागला तरी हिशेब पुन्हा नव्याने स्वतःला बरबाद करण्याचाच केला गेलाही आणि जातोही... आपल्याकडे अजून काहीतरी आहे पुन्हा उधळायला मग ते शब्दांच्या जीवावर असलं तर त्याचे मानकरी पहिले भाषिक मन होते.. मग लेखणीतली शाई होते.. नंतर कागदाचा भू प्रदेश होतो.. नंतर अक्षरं होतात आणि शेवटी एक संथ प्रवाहाला बघणारी नजर होते...

काळानुसार मी कागद बरीच बदलूनही शब्दांची घरंदाज एट बदललीच नाही... कारण माझे शब्द स्वार्थी नसले तरी स्वाभिमानी निश्चित आहेत म्हणून काही फार मागचं बाकी राहातचं नाही आणि नव्याने सुरु होणारा प्रवास संपत नाही..!
------------------------ ✍मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

काही.. बोलायाचे आहे..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

"काही.. बोलायाचे आहे..!"

बंद ओठातून.. मिटलेल्या पापणीशी..
गहिवरल्या कंठाने काही बोलायाचे आहे,

कोऱ्या कागदातून.. सपाट चेहऱ्यांशी..
मनातले बंद पेटारे काही खोलायाचे आहे,

देऊन सुख सारं.. घेऊन दुःख उराशी..
हिशेब ते पावसांचे काही लावायाचे आहे,

अबोल राहून सांगू.. की बोलते मौनाशी..
उघड गाव-चर्चेला काही चावायाचे आहे,

अंतरं मैलांची.. तरी सांगड पावलांशी..
वळणावळणावर काही थांबायाचे आहे,

म्होरं हे पदर पसरुन.. प्रेमाने उराशी..
मरणासमोर काही कवटाळायाचे आहे,

घोर जीवाला लाऊन.. नातं वौराग्याशी..
स्वतःचे स्वतःला काही टाळायाचे आहे,

मोह त्यागून.. लक्तरे घेऊन.. पायरीशी..
देहाशिवाय पूजाया काही जायाचे आहे,

ओंजळ करुन.. अमृतसम प्राक्तणाशी..
नीलकंठ, रुद्र असं काही बनायाचे आहे,

मागायाचे, द्यावयाचे, घ्यावयाचे..नशिबाशी
काय सरळ मोकळं काही विचारायाचे आहे,

मुक्या जाणिवांतून.. बोथट लेखणीशी..
तुला, मला, प्रत्येकाला काही बोलायाचे आहे,

.."काही.. बोलायाचे आहे..!"
------------------------ ✍मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

काळोखाचं अस्तित्व..!

♥
♥ क्षण..! ♥

काळोखाचं अस्तित्व..!

दुरुन बघण्यातही मज्जा येते...
जवळ जाऊन शोकांतिका होते..

दुरुन काय काय चांगलं दिसतं?
तर चंद्र.. चांदण्या.. चष्मा नसेल आणि डोळे शाबूत असतील तर काजवे.. काळोखाला नजर सरसावली तर वेंधळ्यासारखी इकडून तिकडे उडणारी वटवाघळे... याच्याही फार जवळ जाऊन अगदी समाधी लागली ना बघण्याची तर नक्षत्र दिसत तू समोर आणलेलं... काही क्षण लुब्ध होऊन पुन्हा स्वतःच अस्तित्व दाखवत... म्हणतं... ही लुभावणी कल्पना आहे.. जरा व्यवस्थित बघ काळाकुट्ट काळोख आहे... पण नजर तेच नक्षत्र शोधत काळोखात पुन्हा हरवून गेली असते...

शेतात...अंगणात किंवा टेरेसवर... रातकिड्यांची किरकिर ऐकत पापणी मिटण्यापूर्वी नजरेसमोर आणखी काय येतं..?

उपहास! काळोखाने चांदणीचा केलेला आणि त्यावर चांदणीने चंदेरी रंगाचा मिनमिनता उजेड पाडत काळोखाला दडपण्याचा केलेला दुबळा प्रयत्न... सगळं उपहासात्मकच आहे...

याचं कारण..?

काळोखाचं स्वीकारलेलं आणि तेवढाच शाश्वत असलेलं स्वतःच वेगळं अस्तित्व..!
------------------------ ✍मृदुंग®
kshanatch@gmail.com

अथांग..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

अथांग..!

काही नाही रोजचंच आपलं काहीतरी... चोथा झालेला एखादा विषय काढायचा आणि चघळत बसायचं.

"वास्तवात कुठल्यातरी एका विषयावर बोलणं होण्यासाठी एक मत कुणाचं झालेलं असतं..?"

"नाण्याच्या दोन्ही बाजू या एकमेकांबद्दल विरोधाभासच दर्शवतात.."

"काहीतरी काढायचं मात्र, बोलायला नाही सुचलं नाही सुचलं; सगळं अवसान एकवटून भांडायला सज्ज तरी राहायचं.."

"काय? मिळत काय एवढ्याने..? तुझा वेळ की माझा वेळ..?"

"मिळतं काय..? तर आपला वेळ.."

'प्रेमाचे गुलाबी दिवस हे, पंख लाऊन भर्रकन उडून जातात.. मागे ना छाटलेल्या पंखांची तडफड नाहीतर.. बळ निघून गेलेल्या पावलांची दुखणी उरलेली असतात..'

"म्हणून का असं आपणही जगायचं..?"

"छे! म्हणून तर सगळं बळ एकवटून पुन्हा उडण्याचा प्रयत्न तोही निकराचा.."

"अन्यथा, दार उघडं असूनही न उडणाऱ्या पाखरांची खंत पिंजऱ्यालाच कळते.."

"जरातरी स्वतःच्या मनाचा थांग लागू द्यायचा माणसाने..."

"तो लागला तर त्या माणसाला अथांग समुद्र कोण म्हणणार..?"

"खोलात जाऊ द्यायचेच नसते तर गाभा कशाला उघडायचा..?"

"उघडे असलेलं प्रत्येक दार आपल्यासाठीच उघडलेलं असतं असं नसतं ना..."

"मग दिसणाऱ्या आणि लुभावणाऱ्या गोष्टींचा देखावा कशाला मांडायचा..?"

"सहज, भुरळ पडली याचा अर्थ मोह आहे आणि मोह आहे म्हटल्यावर ओढ असणारच नस..!"

"कधीतरी सहज उलघड, फक्त एकदाच..."

"नको..!"

"का नको..?"

"तू पुन्हा प्रेमात पडशील..!"

"नाही पडणार प्रॉमिस..."

"म्हणजे तू आधीच पडलेली आहेस हे तू मान्य करतेस..?"

"शब्दात पकडू नकोस मला, बजावते आहे..."

"हो..? की मी स्वतःचा विचार न करता तुला सोडून देईल याची खात्री आहे..?"

"जा रे तू.. नाही बोलायचं मला तुझ्याशी..."

"मला जायला सांगून तुला स्वतःला निघून जायचं आहे..?"

"गप्प बसतो का आता..?"

"हो म्हटलं तर आणि नाही म्हटलं तर..?"

"गप्प ना रे, का सतवतोय..?"

"मी कुठं काय केलं..?"

"माझंच चुकलं, जाते मी..?"

"जातांना जाते नाही, येते म्हणावं संस्कृती आहे आपली ती! फार नाही पण थोडतरी जपावं..."

"बरं, येते..."

"कशाला येते? नको येऊ.. असं रात्री अपरात्री यायचं नाही...!"

"तुझ्या नानाची टांग..."

"का तुझ्या नानाला नाहीये का..?"

"ए! माझ्या नानावर जायचे नाही..."

"मला कुठंच जायचे नाही, तुम्हाला जायचे आहे..."

"मंद, बावळट..."

"तारीफ का शुक्रिया..!"

"तू ना... खरंच..."

"वाईट आहे फार, दूर हो..!"

"ए! माझं मी ठरवेल तू नको सांगू मला..."

"नेहमी प्रमाणे काही स्वतःहून विचारलेच नाही तर सांगायचं तरी काय..?"

"काय झालंय सांग..."

"नाही काही..!"

"काय झालंय सांग..."

"काही नाही..!"

"काय झालंय सांग..."

"जर लागला असता कुणाला काही थांग... तर समुद्राला उगाचच कोणी म्हटले असते का.. अथांग..?

"नाही सुधारणार..?"

"कधीच नाही, तू मात्र बदलणार... खूप बदलणार..."

"माझ्या बदलण्याचं कारण तूच असणार हे लक्षात ठेव..."

"माणूस आपल्या कर्माची फळ विसरत नाही, हा तर प्रेमाचा बगिचा आहे... ओवाळू कुणावर तरी जो आपलं बनवून ठेवेल..!"

"म्हणजे तुला खात्री आहे..?"

"हो! त्या बगिच्यात हिरवळ दिसेल पण फुल काही कुठल्याच झाडा-वेलीला येणार नाहीत..!"

"फजिलपणा करू नकोस..."

"अनुभवशील तेव्हा मला दोष देऊ नकोस, सांगितलं नाही म्हणून..?"

"फुलं येणार..."

"गंध आणि सौंदर्य नसलेली फुलं कुरवाळायला शिकून घे मग..!"

"दुष्ट..."

"आहेच, लहानपणापासून..!"

"सांगतोस की, नाही..?"

"नाही..!"

"शेवटचं विचारतेय सांगतोस की, नाही..."

"नाही..!"

"चालू लाग मग..."

"थांबणं प्रवाहाला माहीत नसतं, काही असतं तर थोडं थांब...काही दे... काही माग... काही सांग... आणि बाकी सगळंच अथांग..!"
------------------------ ✍मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

लिहा-बोला= उधारीवर..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

लिहा-बोला= उधारीवर..!

तसं लिहायला म्हणा किंवा बोलायला बरंच काही आहे. कुठून सुरुवात करायची हे नक्की झालं की, कागदाला भरायला वेळ लागत नाही अन् बोलायला असलेल्या एका विषयातून सगळे विषय कसे व्यक्त झाले हे ओघवत्या प्रवाहात कळतही नाही. यांच्यात एक 'पण' मात्र निश्चित आहे. कागदावर लिहिलेलं स्वतःजवळ लपवून ठेवता येतं. बोलतांना मात्र कुणाशी? का? कशाबद्दल? कशासाठी? एवढंच काय ऐकणाराही निवडावा लागतो. त्यानंतर विषयाची बोलण्यात सुरुवात होते. त्यापेक्षा एक कोरा कागद जवळ असलेलं उत्तम! चार भिंतींशी किती आणि काय बोलायचं याचा दररोजचा प्रश्न उरणार नाही आणि आपलं बोलणं जरा जास्तच लांबले याची खंत उरणार नाही. तेव्हा कोरा असलेला एक कागद भरतांना जाणीव होईल आपण बोलणं सोडून दिलं हे फार बरं केलं. निदान कागदावर चुकलेला शब्द खोडता तरी आला. बोलून रंगलेली स्वप्ने आणि सजलेली क्षण आठवण म्हणून सतत रुतत तरी नाहीत अन् जगण्याचं शल्यही देत नाहीत. बसं हा अबोला असाच कायम ठेवायचा आणि आधीच वाढलेल्या अंतरात अजून मैलांची भर करुन बेरीज करत राहायची. हिशेब न करता रंगणारा एक डाव शेवटी एकदमच सोडून द्यायचा असतो. त्यात नुकसान झाले की नफा याची दखल घ्यायला एक लांब पल्ल्याचा श्वास कोण उधारीवर देणार असतो..?
------------------------ ✍मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

कादंबरी..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

कादंबरी..!

'ती' एकच गोष्ट! तिचे चाहते कैक झाले. 'ती' त्याचीही झाली पण त्याच्या गोष्टीचे तिला होता आले नाही. म्हणून लोकांनी त्या गोष्टीतल्या तिचं नावही 'अधुरी' ठेवलं. काहींना ते अधुरे पणही आवडलं तर काहींना रुतलंही! ज्यांनी अधुरी म्हणून नाकारलं, त्यांनी 'त्याच्या' शेवटानंतर तिला अदबीने पुढे सिंहासनावर बसवलं. हे पाहायला तो नव्हता! 'ती' तशीच होती अधुरी पण पूर्ण कारण 'ती' त्याच्या आयुष्यातल्या वगळलेल्या संदर्भांची एक 'कादंबरी'च होती..!
------------------------ ✍मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

दळभद्री कर्ण..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

दळभद्री कर्ण..!

काही कारण नसतांना कवच-कुंडले दिल्यानंतरचा दळभद्री कर्ण समोर उभा राहतो. अर्थात दळभद्री ही उपमा रास्त असली तरी न रुचणारी आहे पण तेवढीच वास्तवसुद्धा आहे! दळभद्रीच का? दानशूर कर्ण म्हणून आख्यायिका असतांना दळभद्री कशाला बरं आठवावा? ज्याचा जन्मजात प्रारबद्ध थोर! असं असतांनाही संपूर्ण जीवनाचा अर्थ स्वतःच्या सामर्थ्यावर कमवून, उपकार केल्यासारखं आयुष्यही ओवाळून किंवा स्वतःला संपवून टाकणं निश्चित करणं; यात समाधान कसलं मिळालं दळभद्री कर्णाला?
मुलगा म्हणून, राजा म्हणून, मित्र म्हणून किंवा वरदान म्हणून मिळालेल्या आयुष्याचा त्याग स्वतःच्या दानशूर वृत्तीने करुन महान होऊन तृप्त आणि मुक्त होता कसं आलं? जितेपणी कोणी पाणी पाजलं नाही. रणांगणावर वीरमरण घेतांना सुस्कारे अनेक सुटले पण रक्ताशी बांधलेल्या नात्यांवरचे बांध तुटले नाहीत. धर्माच्या विरोधात असलेलं प्रत्येक नात अधर्मच असतं तर साम, दाम, दंड आणि भेद यांचा वापरही तर धर्माच्या स्थापनेसाठी केला गेलाय.
कर्ण म्हणून आयुष्य त्यागतांना, आत्म्याच्या चितेवर आतल्याआत जळत असतांना दानी म्हणून मागितलेल्या अक्षम्य गुन्ह्यालाही उदार मनाने माफ करुन कर्ण हा दळभद्रीच ठरतो! अंगी कसब, भाळी जन्मजात प्रारब्ध त्या जगत पित्याकडून उचलून आणतांना कर्तव्याच आणि जबाबदारीच सामर्थ्य पेलण्याचं ओझं कमी नव्हतं! तरीही प्रत्येक श्वासावर दुर्गंधीने माखलेले आभूषणे नजर केली गेली. जन्मास येण्याची लक्तरे दिली गेलीत. तरीही युद्धात जिंकणारा अर्जूनच घडवला परमार्थ्याने हरलेला दळभद्री कर्ण पुन्हा घडवलाही पण तो तसाच निष्कपट, निस्वार्थ, निश्चयी आणि दानीच निपजला यात स्वार्थशून्य असण्याचे आणि दळभद्री कर्ण असण्याचे दोष कुणावर लादायचे? परमपिता परमेश्वरावर की, दृढ निश्चयी आणि प्रवाहाविरुद्ध असलेल्या दळभद्री कर्णावर..?
------------------------ ✍मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

नजर..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

नजर..!

काळोख असला तरी कुठेतरी एका बिंदूवर नजर खिळली असते. कधी मनात झाल्या-गेल्याचा हिशेब लागत असतो तर कधी काळोखाला नजरेने क्षणभराचा उजेड मागत असतो. मिळत काहीच नसत,गमवायला अजून काय उरलेले आहे याचाच ताळमेळ साधला जातो. कधी अधीर होतं मन अन् कधी हळवही होतं. एखादा विषय काढून थोडंस हसणंही उगाच होतं. काळोखाला स्वीकारलं जातं, प्रकाशाला नाकारलं जातं. भूतकाळासह स्वतःला दोषी ठरवलं जातं.
काळोख असतो तसाच! तरी डोळ्यात धुकं दाटत जातं. कधी ओढ लागते, कधी जीवावर येत राहतं. आयुष्याच राहाट गाडं पुढे ढकलत नेतं. नजरेसमोर अंधारातले खेळ चालतात. सोबत असलेले सवंगडी फक्त मज्जा पाहतात. कधी काजळ पसरतं अन् नात्यांची वीण विस्कटते. नजरेसमोर असलेलं अस्तित्व काळकुट्ट बिंदू होऊन नजरेतच रुतत जातं. कारण नजरवेध घेण्यासाठी असलेली सगळी लुभावणारी सोहळे फक्त नजरकैद होत असतात. नजर कुठे पोहोचत नाही. अंतरंग उलगडत नाही. म्हणून प्रश्न असतात नजरेत पण उत्तरं मुक्या नजरेतून कळत नाही..!
------------------------ ✍मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

लाईट्स, कॅमेरा,sssऍक्शन..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

लाईट्स, कॅमेरा,sssऍक्शन..!

मोजून १२ शब्द अर्थात एक ते दीड ओळ कागदावरची.. काही मिनिटात कागदावर लिहिली गेलेली.. काही सेकंदात ज्याच्यासाठी लिहिली होती त्याने वाचली काय.. व्हिडिओ शूटसाठी सेटअप उभारला.. तो ही स्पेशल.. का..? तर हेच पाहिजे.. असच पाहिजे.. घे.. जेवढं घेता येत तेवढं.. तसच्या तसं उमटवायला सगळं बळ एकवटावं लागतं.. दमलास की कळेल तुला.. थोडंस जगायला किती मरावं लागतं.. एकेका शब्दाला कॅमेरात कैद करुन कधी-कधी फक्त हसावं लागतं.. लाईट्स, कॅमेरा आणि ऍक्शन म्हणून संवाद सुरु करण्या आधी असलेलं मौन हाही एक अभिनय, डायलॉग आणि लिहिला गेलेला एक क्षण आहे..!✍🏻
--------------------------- मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९२२८४३

मला वेळ नाही..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

मला वेळ नाही..!

वेळ कधीच नसतो...वेळ काढावा लागतो... हे आपल्यावर असतं... आपण वेळ काढावा की, न काढावा... कारण वेळ द्यायची आहे म्हटल्यावर... ती वेळ निभवावी लागते... त्यावेळेला सांभाळून घ्यावं लागतं आणि ती वेळ आठवण म्हणून लक्षात ठेवावी लागते... उत्तरार्धात नजरेसमोर खोडकरतेने बागडणारा क्षण येऊन जातो... तेव्हा... ती वेळ खूप सुखात गेली याची जाणीव होते... वेळ नाही हे कारण झालं... वेळ द्यायची नाही हे टाळणं झालं... वेळ देणं हे आश्वासन झालं आणि वेळ काढणं हे वास्तवाचं सुंदर चित्र स्वतः रेखाटणे झालं... वेळेचं महत्त्व अवश्य जोपासावे पण महत्त्व जोपासतांना काही निसटतं आहे का? एकदा बघून घ्यावं... त्यानंतर केलेलं वेळेचं नियोजन कुणाच्या सवडीने आपलं वेळापत्रक बिघडत नाही आणि आपल्या ठरलेल्या शेड्युलवर परिणाम होत नाही... थोडा वेळ देण्या-घेण्यापेक्षा काढून बघायचा... जमतं! बराच वेळ मिळून पूर्ण वेळ दिल्याचं समाधानसुद्धा मिळतं....
ज्याच्यासोबत आपल्याला हसता येतं, त्याच्यासोबत पूर्ण दिवस काढता येतो, पण
ज्याच्या जवळ आपल्याला रडता येतं, त्याच्यासोबत मात्र पूर्ण आयुष्य जगता येतं..!
---------------------------- मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

तिसरी ओळ..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

तिसरी ओळ..!

एका माणसाने नाव विचारल्यावर
दुसऱ्या माणसाने नाव सांगितल्यानंतर
तिसरी ओळ ही जातीची असते. कुठल्या जातीचा याची गृहीतके बुद्धी तर्क लाऊन अंदाजे ठरवते आणि कृती ही जातीचाच मागोवा घेते. कारण एकत्र राहण्यापेक्षा स्वतंत्र बेट तयार करुन राहण्याची मराठी अस्मिततेची वृत्ती आणि प्रवृत्ती आहे. तिचे प्रदर्शन घोष आणि स्फुरण देणाऱ्या वाक्यांत करण्यापेक्षा स्वतःच्या स्वाभिमानात कर्तृत्वाची मराठी रुजवली की रक्त थंड पडत नाही, ते उसळत राहतं. त्या उसळणाऱ्या रक्तातून मराठी अस्मिततेचा सन्मानाने व ताठ मानेने ओसंडून वाहणारा प्रवाह पहिला की, प्रत्येक नजरेला मुजरा करावाच लागतो! तेव्हा मराठी बाणा वक्तव्यात ठेवावा की, वृत्तीत हे मराठी मातीचे वक्तव्यात तीर्थ पिणारे भक्तच ठरवतील..!
---------------------------- मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

आर्त आयुष्याचा निसर्ग..! :-)

♥
♥क्षण..! ♥

आर्त आयुष्याचा निसर्ग..!

छातीत दाटलेला उर आणि मनात माजलेले काहूर ही डोळ्यांची दारं अश्रूंसाठी उघडी करतात. गालावर ओघळलेल्या थेंबांना हातांनी पुसून आठवणींची उघडी दारं बंद केली जातात. प्रत्येकाच्या आयुष्याची खोली अशीच असते. जिथे काही माणसे धर्मशाळेसारखी राहतात तर काही माणसे घर असल्यासारखी वागतात. सरतेशेवटी घरासमोरचे स्वप्नांचे आंगण हे रिकामेच होत असते. उरतात ते वयोवृद्ध होत आलेली श्वासांची झाडे! ज्यांची मुळे मनाच्या जमिनीत खोलवर रुजली की, स्वतःच्या चरितार्थासाठी कडवे पाणी पितात आणि परिस्थितीच्या कुऱ्हाडीची घावं हसत हसत आपल्याच खोडावर झेलायला तयार होतात कारण देत राहायचं हा त्यांचा स्वभाव धर्म असतो. त्यामुळे आनंदाने सजलेला आयुष्याचा बगिचा हा सुनासुनाच वाटू लागतो..!
--------------------------- मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३

शब्दनाट्य..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

शब्दनाट्य..!

नाटकाला गेल्यावर एक नाटक रंगमंचावर सुरु होतं आणि एक नाटक प्रेक्षकांमध्ये सुरु होतं. रंगमंचावरचे नाटक बघायला तिकिटाचे पैसे मोजावे लागतात आणि प्रेक्षकांमधले नाटक बघायला फक्त नजर व श्रवनिका संवेदनशील असावी लागते. रंगमंचाएवढेच प्रेक्षकांमधील नाटक रंगतदार आणि चपखल देखील असतं. त्यातील संवाद हे शिव्यांनी सुरु होऊन शिव्यांनीच संपणे ठरलेले असते त्यामुळे त्यांचे पाठांतर करावेच लागत नाही. रंगमंचकाची भव्यता आवश्यक असत नाही ना विद्युत रोषणाईचा गरज असते. बसं तापट डोकं, तिखट जीभ आणि आजूबाजूला स्वतःला सुशिक्षित म्हणवणाऱ्यांचे सुंदर गरीब चेहरे पुरेसे असतात. तिथे कोणीच लेखक नसतो, आयोजक नसतो आणि कलाकार तर मुळीच नसतो असतात ते नाटककार जे दोन्ही नाटकांचा भरभरुन आस्वाद घेतात आणि त्या रम्य सायंकाळला लक्षात ठेवतात. कारण नाटकाची नैसर्गिक रित आहे नाटक संपल्यावर खरं नाटक सुरु करायचं असतं आणि ठरलेल्याच संवादांवर नाटकाचा शेवट करायचा असतो कारण टाळी तेव्हाच मिळणार असते! कुणी कितीही शुद्ध भाषेत खटकेबाज संवाद लिहिलेत तरी त्यांना शृंगार दागिना म्हणून शिव्यांनाच स्वीकारावं लागत असतं. खटके उडविण्यात शिव्यांचे योगदान आजतागायत जे मिळत आहे याची कदर भाषेत झाली म्हणजे समजायचं प्रयोग करण्याआधी व रंगमंच चढण्याआधीच नाटक आपल्या जागेवर म्हणजे रस्त्यावर येऊन बसलं आहे ज्याला नजरा हजारो लाखो मिळत असतील पण पाठ थोपटून खूप छान नाटक आहे म्हणणारे प्रेक्षक, रसिक मायबाप आणि उत्साह भरुन साथ देणारा रंगमंच फार दुर्मिळतेने मिळत राहतो. नाटक करावीत, अगदी नाटकाला येऊनही नाटक करावीत पण आपलं नाटक कुठे कसं आणि कधी थांबवाव कळलं कि, नाटकातून मन उतरत नाही अन् मन भरतही नाही अगदी कागदावर रंगलेल्या या एका शब्दनाट्यासारखेच..!
---------------------------- मृदुंग®
kshanatch@gmail.com
७३८७९ २२८४३