मागची पाने..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

मागची पाने..!

कधी-कधी मागची पाने उलटून बघायचे. पुढे-पुढे धावत जाणारे आयुष्य; जगणे कसे झाले स्वत:लाच कळू द्यायचे. कधी-काय-कशी-केव्हा-का-कशाला? आज पुढच्या पानावर उमटत नाही. मागच्या पानांवर मात्र सगळे आहे. मागच्या त्या पानांमुळेच पुढच्या पानाला अर्थ आहे. पण! मागच्या पानावर काय आहे त्यावर मात्र पुढच्या पानाचे भवितव्य आहे..!

आठवणे असेल कि भेटणे असेल? तुटणे असेल कि जोडणे असेल? आवरणे असेल कि सावरणे असेल? गुंतणे असेल कि मोकळे सुटणे असेल? बोलणे असेल कि एकचित्त होऊन ऐकणे असेल? सुख असेल कि दु:ख असेल? कसलाच पुरावा नाही काय आहे मागच्या पानावर. पण मागे एक पान आहे. त्या पानावर आयुष्याच्या वेळेचा अथवा उपभोगलेल्या क्षणांचा बंदिस्त शब्दात कोरीव कालखंड आहे..!

पुढे आल्यावर मागे असतेच काही तरी. खरे तर मागे असायलाच हवे काही तरी. पुढे आलोय याची पण स्वत:शीच खात्री करावी लागते. मागे पुन्हा जाणे होत नाही. जाणे झालेच तर फार काळ मन तिथे रेंगाळत नाही. पुढे असलेला वास्तव त्याचे अस्तित्व उमटवून ठेवायला मागून पुढे ढकलत आणतो. शाबूत अवस्थेत कसलीच धुंदी असत नाही..!

मागच्या त्या पानावर तरी बोटे फिरवावी वाटतात. प्रियकराणे दिलेल्या गुलाबाला प्रेयसी जशी हळूवार कुरवाळते-गोंजारते तसेच त्या मागच्या पानांसोबत करावे वाटते. छान असेल म्हणून किंवा वाईट असेल म्हणून नव्हे, तर 'ते माझ्याच आयुष्याचे एक अस्तित्व आहे म्हणून'..!

पुढे जाऊनही मागे रेंगाळणा-या पावलांत कोसळावे किती? मागच्या संदर्भांचा आधार घेऊन विस्कटलेलं आयुष्य सावरावे किती? सतत मागे-मागेच राहाणारे मन एकदम पुढे तरी किती लोटावे? मागच्या पानांवर असलेल्या जखमांची खपली ओढून पुढचे कोरे पान रक्तरंजित वेदनांच्या सोहळ्यानी सजवावे किती..?

मागे राहिलेलं-झालेलं-केलेलं-अनुभवलेलं पुन्हा पुढच्या पानावर आणून ठेवावे कशाला? जगणे सोपे व्हावे उद्देश जरी असला तरी पण मागचा आढावा श्वासांचा अजुनच कोंडमारा करतो. थोड फार ठीक असलेलंही मग आलबेलच्यापलिकडे गेलेलं असते. स्वत:वर नियंत्रण ठेवणे मग जमवायचे कसे?

ति-हाईत होऊन मागच्या पानांचा तिरस्कार करावा तर ते ही शक्य नाही. क्षणभर डोळे मिटून ती धुळ झटकून टाकावी तर मळभ म्हणून मनावर चिकटलेले त्या धुळीचे कण स्वत:चे अस्तित्व विसरत नाही. आयुष्याची चुक म्हणून ते व्रण तसेच राहातात. पुढे पाने वाढत जातात आणि नशिबाच्या पुला खालून बरेच पाणी वाहून जाते. सल म्हणून राहिलेली मागची पाने तशीच असतात वाट बघत. शब्दांवर धुळीचे थरांवर थर रचत. उलघडून देखील आयुष्य एक कोडंच ठेवत. मागच्या पानावर त्या प्रत्येक पुढच्या पानाचे उत्तर घेऊन अलिप्त-दुर्लक्षीत..!
----------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

आठवणीची कळ(बटन)..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

आठवणीची कळ(बटन)..!

कुणाची आठवण नावाची कळ कधी दाबू नये... अडकलेल्या CD सारखी स्वत:ची गत होऊन तिथल्या तिथे तेच-तेच हसर्या ओठांनी पाहावे लागते... इथे कंटाळा आला तरी कुणाला तुमची पर्वा नसते..!------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

आज-काल..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

आज-काल..!

तस्सं! दिसायला सगळेच किती छान दिसतंय...रात्रीच्या नभावर विखुरलेलं चांदणं, मंद लहरीत अंगावर रेंगाळणारा वारा, लुकलुकत्या चांदण्यात अलगद किनारी आलेली लाट आणि हळूवार कानांनी टिपलेलं खळखळणे ते पाण्याचे कि, ही चाहूल तुझ्या भासाची..?

छेs! स्वप्नं असेल किंवा भासच. चेष्टा करण्याची सवय तुला आता राहिली नाही. ठरवलेस तरी आणि ठरले तरी पुन्हा उनाड वारं होणं तुला जमायचे नाही. मला कस्सं ठाऊक? माझ्याशिवाय तुझ्याबद्दल तुला तरी कुठे ठाऊक आहे?  बस्सं! शब्दात पकड पण मिठीत घेऊ नकोस..!

ओठांना शिवन ओठांची, पावलांना चौकट मर्यादेची आणिss तुलाच पर्वा जगाची! जवळ येऊन बसू का? परवांगी मागतेय. अनुमती द्यायच्या आधीच हक्क गाजवून मोकळी होतेस. अजुन कशासाठी ही औपचारिक्ता सगळे ठाऊक असतांना? अस्संच तुला त्रास द्यायला..!

माझे उत्तर तुला तोंडपाठ असतांना त्रास आणि मला? खरा तर तणाव तुझ्या मुखावर आहे बघ जरा. पुरेss! जावू का मी निघून? जातांना दार बंद करुन जा. परत तुलाही यायला जमू नये अस्सं! बोलवलेस तरी येणार नाही बघून घेs! पाठमोरं उभं राहूनही डोळ्यासमोर तोच एक चेहरा शास्वत म्हणून कायम असल्यावर पुन्हा बघण्याचा मोह कितीसा उरतो..?

अंगणात अबोलीची शांतता रेंगाळते. प्राजक्त वेचतांना ते गुणगुणनं कानी पडते. उनाडतो मध्येच वारा पानांवर अन् त्याच पानांच्या सळसळण्यात बंद ओठांवर आज-काल तुझे नाव येऊन थांबते. होs का? होs! तर. एव्हढं कल्पणेत जगणं शोभत नाही हं. बेढब ढोबळपणा खटकला हेच खुप झालं..!

प्रत्येक प्रश्नाच उत्तर तयारच. उत्तर तयारच नाही समोर हजरच. असे किती काळ चालायचे अजुन? खिडकीत उभे राहून शुन्य नजरेने मला बघणे? हे तू एकदा स्वत:लाच विचार. माझा उंबरठा ओलांडून अंगणातली रातराणी बनने तू का पसंत केलेस? बस्सं! उत्तर नसलेला एक प्रश्न विचारला कि, तू आपली गप्प होतेस आजकाल. उत्तरासाठी फार मागे लागणे मलाही इष्ट वाटत नाही मग आजकाल. माझा आजही हा अस्साच आहे आणि माझा कालही अस्साच आहे. आज-काल कस्सं काय चालूये मग?? विचारलेसच तर 'एकदम मस्त..!'
------------------ मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

तेव्हा..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

तेव्हा..!

ओघळले या डोळ्यांतून अशृ जेव्हा
डोळे पुसायला का हाते आली तेव्हा,

कधी विचारत नव्हते कुणी प्रेताला
चितेवर न्यायला का खांदे आली तेव्हा,(!)

टाळत होती जी लोकं मला नजरेने
सावरत आक्रोश का सोबत आली तेव्हा,

विव्हळलो होतो मी असह्य वेदनांनी
यातनांना माझ्या का ओठे हसली तेव्हा,(!)

मुखावर होती माझी खरी स्मित रेषा
पडताळले मुखवटे का असली-नकली तेव्हा,

खुशाल निजलो नेसून प्रेत-वस्त्रे मी
मोकळ्या श्वासांची का आठवण झाली तेव्हा,(!)

जगले असते शब्दातही अबोल क्षण
कोरी का'गदे चुगली लावत आली तेव्हा,

अ'न्याय कसला करू मी गुन्ह्यावर
न्यायाने मोबदले का देण्यात आली तेव्हा..(!)
----------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

माझेच होते..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

माझेच होते..!

रुतलेले मनात शब्द माझेच होते
नेसुन कागदात वस्त्र साधेच होते,

घेऊन अभंगात मी कृष्णाचे नाव
ऐकलेले कानांनी फक्त राधेच होते,(!)

ठेवली माझ्यापासून मी दुर अंतरे
स्मशानापर्यंत दुखवले सांधेच होते,

भरलेला वेदनेचा कुंभमेळा मनात
आसवांची ओंजळीत ठेचाठेच होते,(!)

तुझे-माझे काही स्वप्ने पाहातांना
नशिबाची हृदयाशी रस्सिखेच होते,

चल राहू देतो आता जैसे थे मला
परत जगायला आयुष्य हेच होते,(!)

ना गेलो मी माझ्या चौकटी बाहेर
हे पाऊले ओढणारे आप'लेच होते,

ना ठेवले पाऊल मी उंबरठ्यात
उलगडून देखील माझे कोडेच होते,(!)
------------------ मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

प्रपोज..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

प्रपोज..!

कळत तिलाही नाही
कळवत मी ही नाही,
सांगणे का असच होत..?

समजत तिलाही नाही
समजवत मी ही नाही,
कळणे का असच होत..?

बोलत ती ही नाही
बोलवत मलाही नाही,
प्रेम का असच असत..?

प्रेम करत ती ही नाही
प्रेम करत मी ही नाही,
म्हणनं मग काय उरत..?
------------------ मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

रिफिल-रि-फिल-रिफील..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

रिफिल-रि-फिल-रिफील..!

रिफिल या शब्दाचा अर्थ मला आजवर निटसा कळला नाही. पेनात(लेखणीत) असते ती रिफिल रि-फिल न होता बदलली जाते. त्याच पार्श्वभुमीवर मग एकदा मनात दाटून आलेली आणि मनातून ओसरून गेलेली भावना-संवेदना-वेदना-कणवं-प्रेम मला पुन्हा माझ्यात रि-फील करता आले नाही. अथवा या सगळ्याला अपवाद म्हणून समज-गैरसमजाच्या विलोभनिय जंजाळातून स्वत:ला अलिप्त मला करता आले नाही. दृष्टीकोण बदलायचा भलेही फुकटचा सल्ला किरकोळ 'स्व' भावाने देऊनही बरबाद झाल्या आयुष्याला पुर्ववत किंवा नव्या वळणावर मला स्वत:लाच स्वत:च्या स्वाधीन नव्हे आधीन करता आले नाही.

"ना मी ऋतू होतो, ना लहरी वादळ". एक पर्याय म्हणून स्वत:लाच निवडायची माझी ऐपत नव्हती. जाहिर दर्शवलेली दयनिय अवस्था माझी स्वत:चीच आहे मला स्वत:ला मान्य असुनही माझ्या या दाव्यावर आक्षेप नोंदवलेल्या 'भाकड लोक चर्चेला' थांबवता मला आले नाही. तू-तुझ्यासारखे बरेच असतील या दुनियेत एक तुच नाही. माझ्या असलेल्या दुनियेवरही हुकूमत माझी चालली नाही.

रिफिल - पुन्हा अनुभव सारेच एकदा काय बिघडलेय? का..? कशाला..? स्वार्थाच्या प्रलोभनांची भुरळ झटकून श्वास घेणं जमायला लागल्यावर पुन्हा एकदा त्याच वाटेवर स्वत:चे पाऊल ठेवायला 'लाज' स्वत:चीच वाटत असेल तर असा फाजिलपणा पुन्हा-पुन्हा करावा कशाला..?

झुगारलेय हो! स्पष्टपणे रोख-ठोक मोलभाव न करता म्हणेल त्या किम्मतीवर पुन्हा या आयुष्याचा सौदा करणे मला पटत नाही. गरज आहे म्हणून पुन्हा एक संधी कशाला म्हणून द्यावी? ती सुद्धा दुनियेसाठी? अरे हट! काही एक अर्थ नाहीये या रिफिल- रि-फिल-रिफीलचा..!
----------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

कप बशी..! :-)

क्षण..!

नातं कपबशी सारखे झाले आहे, कपाचा कान तुटल्यावर, कपातल्या वाफाळत्या चाहाचा घोट, जेव्हा चटका मारतो, हेलकावे खात मग चहा बशीच्या ओंजळीत जाते, कपबशी कधी आपलेपणाने कुणा नजर होते चहा सोबत, तर कधी कपातली चहा ऐपतीत नसते म्हणून बशीत दोन घोट प्रेमाने वाटले जातात, कपबशीच नातं असं दोघही जेव्हा वेगळे होतात, चहाची चव न् चटका एकत्र देतात..!
.
© मृदुंग

रोप..! :-)

रोप..!

माझे हे आयुष्य एक रोप
जणू प्रत्येकाचे एक आरोप,

सतत घेत आलो मी निरोप
करुन क्षणांचाही हा समारोप,

अंकुरतांना दिसले ते मला रुप
श्वासांचे बघतांना मी ते स्वरुप,

जगण्याचा आला तेव्हा हा हुरुप
बोलून चालून वेदनेला मी कुरुप.
.
© मृदुंग

बघावे तिथे..! :-)

बघावे तिथे...

वासनेचा भुकेला
लालची लंपट
मोकळा पिसाट
लांडगा..

हपापलेला तो
आंबट शौकीन
दुश्मनचं स्त्री
चारीत्र्याचा...

जराशी जपून
तोलून मापून
मिळालेले आयुष्य
जगण्याचा...

नासवले नराधमाने
फसवले समाजाने
काय बर दोष होता
अबलेचा...

वाम मार्गावरी 
चालली पावले
काय उपयोग या
शिक्षणाचा...

कर्ज श्वासांचे
व्याज आब्रूचे
असा का नियम
निसर्गाचा...

आवरा मोहाला
जपा चारीत्र्याला
ठरेल तो क्षण
सुखाचा...

---------- मृदुंग

पुरात अडकलो आहे..! :-)

जरा मदत करा...!

पुरात सापडलेल्यांना अर्पण..!

देव दर्शनाला आलो आहे
पुरात पुरता अडकलो आहे

माझे सगेसोयरे सगळे काळजीत आहे
माझ्या सुखरुपतेची प्रार्थना करत आहे

माझा संपर्क अजुन कुणाशी झाला नाही
देवही त्याच्या घरात असुन भेटला नाही

आज उद्या निवळेल हेही उरी आशा आहे
कशाला देव-दर्शन सरकारची भाषा आहे

प्रत्येकाला माझी खुशाली कळवतो आहे
देवालाही लवकरच मी निरोप देतो आहे

काय सांगू अजुन सध्या मी बेपत्ता आहे
देव भेटीचा असा चुकला माझा पत्ता आहे

थोडीशीच मदत मी तुम्हाला मागतो आहे
निसर्ग संवर्धन करा हं आता सांगतो आहे

मी पुरात पुरता अडकलो आहे.....
मी पुरात पुरता अडकलो आहे.....
----------- मृदुंग
(कल्पनीक रचना रचली आहे चु.भू. द्या. घ्या)

एक चिमुरडी..! :-)

एक चिमुरडी...!

आई-बाबा दोघे कामावर गेली
एक चिमुरडी एकटी एकाकी घरी राहीली
काय करावे काय नाही करावे
ऑफीस म्हणजे काय(?)विचारू लागली

इवल्या इवल्या डोळ्यांनी ती
काय उत्तर मिळते वाट  पाहत बसली
कुठे असत कस असत काम
का करावे लागते बंर विचारू लागली

एकाकी कोवळ्या कळीला असे
घरी कुलुपात कोंडून दिवस जावू लागली
हिरमुसली रडकुंडीला ती आली
देव बाप्पाला जाब प्रपंचाचा मागू लागली

सहवास मिळवायला खर्च कशाचा
दोन जास्तीच्या पैश्यामुळे एकटी पडली
मागायचे तर आहेच आई बाबांना
उगाच फाजील हट्ट म्हणत दोघं ओरडली

समजुन कसे सांगायचे असते आता
वेळे सोबत वयाची चाके फिरत राहिली
सहवास मिळाला नाही द्यायचा कसा
सोपे गणित प्रत्येकाला विचारू लागली

अपेक्षांचे ओझे अन् कामाचे तान फक्त
येव्हढेच ती आयुष्यात आहे का शिकली
दिवसभर काम अन् रात्रभर आराम
त्याला ती घर उगाच का म्हणू लागली

आठवड्यातला एक दिवस पुरेसा
सहवासाला कळीचे अशी वेळ जात गेली
कोवळ्या वयात प्रत्येक दिवस क्षण
केविलवाण्या नजरेनेच ती मागत आली

एक चिमुरडी एकटी एकाकी घरी राहिली...!
---------------------------- मृदुंग

वेदनांचे प्रकार..! :-)

"वेदनांचे प्रकार कारावेत आता वेगळे म्हणुन वेदनांच्या प्रकारांची वेगळी सुरुवात करतो आहे..." एक प्रयत्नच करतोय वेगळेपणा जपायला :-)

प्रकार क्र. 1) काटा..!

अनवानी पावलांनी चालतांना
टाचांना तुझे अस्तित्व रे जाणवले,
वेडा-वाकडा चेहरा करुण माझा
काट्याने वाटेवर असे स्वागत केले...-------------- मृदुंग

वेदना प्रकार क्र.2) शब्द..! :-)

चारचौघात औपचारीक
आपुलकीने पानउतारा,
शब्द ओठांतून पसरवे 
भुतकाळी चुकांचा पसारा...----------- मृदुंग

वेदना प्र. क्र. 3) स्वप्न :-)

भुरळ पाडून आयुष्य जगण्याची
एका क्षणात उध्वस्त करूण जाई,
सुगंध दरवळवून प्राजक्ताचा मनी
उघड्या डोळ्यांतच कोमेजून जाई...------------- मृदुंग

वेदना प्र. क्र. 4) वेदना :-)

जखमा सहज दिसतात डोळ्यांना
कुठे कुणाला कळतात मनातल्या वेदना,
कळ फक्त स्वत:लाच समजत असते
अन् उगा जग देते सहानुभुतीची संवेदना...------------- मृदुंग

वेदना प्र. क्र. 5) मरणं

मन मारून जगावे लागते इथे
मागुनही मरणं काही मिळत नाही,
उदंड आयुष्याचे करावे काय
जिथे मनाचे अस्तित्व उरत नाही...-------------- मृदुंग

वेदना प्र. क्र. 6) नशिब :-)

हातातून तोंडाशी आलेला घास
अचानक हिरवून घेतं माझं नशिब,
तरी कष्ट थोडे कमी पडले असतील
म्हणुनच माझे नशिबही कमनशिब...--------------- मृदुंग

वेदना प्र. क्र. 7) अंधार :-)

साध सुरळीत आयुष्य चालू असत
बदल म्हणुन उगा दाटतो दु:खाचा अंधार,
सावरायचा प्रयत्न आपण करतोच
पण क्षणभर उजेडही मिळतो तेव्हा उधार...-------------- मृदुंग

वेदना प्र. क्र. 8) आठवण

नाही म्हणटले तरी मनाचे कप्पे पटकन
उघडून कुणाचा चेहरा डोळ्यासमोरी येतो,
आठवून त्या धुळ साचलेल्या आठवणी मी
उगाच पुन्हा वेदनांच्या कळा साहत बसतो
...-------------- मृदुंग

वेदना प्र. क्र. 9) जगणं :-)

खोटी आशा उरी बाळगत
खोटी स्वप्ने एकाकी जगणं,
एका क्षणापुरता का असे ना
भुतकाळालाच सतत मागणं...-------------- मृदुंग

  वेदना प्र. क्र. 10) अपेक्षा :-)

आजवर स्वत:च्या सोबत इतरांच्याही
अपेक्षा मी तर कायम भंगच केल्या आहे,
तरी उगा आस लावून असतात लोकं
ज्यांच्या कर्तव्याचा मी त्याग केला आहे...-------------- मृदुंग

वेदना प्र. क्र. 11) स्वभाव :-)

आपुलकीने चौकशी करतात माणसे
काय झालंय पण उत्तर देता येत नाही,
स्वत:चे दु:ख असतेच प्रत्येका जवळ
म्हणुन माझ्या स्वभावाला जमत नाही... --------------- मृदुंग

वेदना प्र. क्र. 12) आसंव :-)

वेदनांची उठलेली असह्य कळ
माझ्या आसवांना आमंत्रण देतात,
अन् माझी माणसेही उगाच मला
हळव्या स्वभावाचा बोलून घेतात...------------ मृदुंग

बेधुंद..! :-)

बेधुंद...!

ऑफीस मध्ये बसलेले
उगाच कामात हो गुंतलेले,
सवड काढून या शब्दांना
वाचून ओठांनी हो हसलेले

धुंद मन धुंद क्षण
चिंब मन ओले आंगण
पावसाच्या थेंबांची
स्मरली हो आज पैंजण

पानापानातली सळसळ
गारव्याने रोमांचीत कातळ
बेभान मी बेफाम मी का
रिती आभाळाची हो ओंजळ
----------------------- मृदुंग

कशिश..! :-)

कशिश..!

कभी तो तनहा छोड दिया करो
मुझपर ये एहसान कर लिया करो,
क्यूं खा-म-खा शिकायते करते हो
कभी जवाब खुदसेभी पुछ लिया करो,

मुझ जैसे गलत आदमी की
गलतीया और मत बढा-वो,
जाकर किसी भले आदमी की
चौकट अपने कदमोंसे सजा-वो

एहसान कर दो मुझे तनहा छोडने का अब
शायद मेरी खामिया भी दिखेंगी तुम्हे तब,

किसी को आजमाने की कोशिश करते हैं सब
बता भी दो खुदको ढुंढने कि कशिश करोगे कब... ------------------- क्षण

बस चालत राहिलो..! :-)

क्षण...!

बस चालत राहिलो...!

वेदनाच्या रस्त्यावर मी
वेदनांचे घर शोधत राहिलो,
क्षणभर विसावा घेण्यासही
वेदनेची सावली मागत राहिलो..!

का कुणास ठावूक आज मी फक्त चालत राहिलो, जायचे कुठेही नव्हते मला तरी एक प्रवासी मी बनून गेलो, विव्हळलो गहिवरलो ओठांनी मात्र हसत राहिलो, जड झाल्या पापण्यांनी सरता दिवस पहात राहिलो, सांजेला करुण विनंती रातीला लांबवत राहिलो, ओंजळीत एकवटून आठवांना पावसाच्या थेंबांच्या पायातील घुंगरु बांधत राहिलो, अश्रूंचा घेवून श्रूंगार वेदनेला सजवत राहिलो, उसणवारीच्या दुकानात वेदनांना उधारीणे विकत राहिलो, झाल्या गेल्या भुतकाळाचे श्वासांनी व्याज वाढवत राहिलो, वेदनांचे अश्रू लपवण्यास कुस बदलत राहिलो, वेदनांच्याच अंथरूनात स्वत:स विस्कटत राहिलो, स्वप्नं काय पाहू स्वत:च असा तुटत राहिलो, किती दुर जावू अजुन श्वासांच्या अंतरावर राहिलो, क्षितीजापार सारे आज उधळीत रंग राहिलो, सोबत असुनही स्वत:ची आज एकाकी राहिलो, वाळूत उमटलेली पावले माझी पुसत राहिलो, वेदनांनाच वेदनांचे घाव घालत राहिलो, वेदनांचेच वेदनेने गाव जाळत राहिलो, वेदनेचेच नाव वेदनांनी लिहत राहिलो, वेदनांचाच भाव बाजारात वाढवत राहिलो, आज बस चालत राहिलो... चालत राहिलो...!
-------------------- मृदुंग

जेव्हा तू आठवली..! :-)

|| जेव्हा तू आठवली ||

पाने सळसळली
वेदना तळमळली,
पावले घुटमळली
जेव्हा तू आठवली ||

सारे क्षण हरवली
ओंजळ रिती झाली,
सल मनात राहिली 
जेव्हा तू आठवली ||

तुटतच स्वप्नं गेली
सजतच वाटं गेली,
क्षण निसटून गेली
जेव्हा तू आठवली ||

शब्द कागदावर रेंगाळली
लेखणीचे अश्रू ओघळली,
वेदनाही पुन्हा विव्हळली
जेव्हा मला तू आठवली ||

पावले माझी जड झालेली
पापण्यातही तुच उरलेली,
तरीही मी पुन्हा पाठ केली
जेव्हा मला तू आठवली ||
-------------------- क्षण

शुभ रात्री...! :-)

सहज सुचलेले..! :-)

सहज सुचलेले..!

(................) नाव तुम्हीच बहाल करा..!

शब्दांतून एखादे गीत मी लिहावे,
खुद्द निसर्गानेच मला संगीत द्यावे

वारा न् पाऊसही इथे श्रोते व्हावे,
सप्त सुरांचे सप्त रंगांशी नाते जुळावे

ओवाळूनी वेदनेला शल्य मी मागावे,
खट्याळ हासूनी सुखाने चालू लागावे

पुज्य वेदनेला मी आयुष्य अर्पण करावे,
मोबदल्यात मला जखमांचे दर्पण मिळावे

तुझ्या देणगीला मी स्वत: समर्पण व्हावे,
तुझीच इच्छा म्हणूनी मी होवून पूर्ण जावे

डोळ्यांनी शेवटी अंत मी पाहात असावे,
क्षणार्धात पुन्हा तुझे नवे अस्तित्व दिसावे

स्वागतास तुझ्या शब्दफुले सज्ज ठेवावे,
नाद तुझा 'मृदुंगा' नभी एकाकीच रे घुमावे.!
-----------------------------  मृदुंग

शुभ रात्री...! :-)

वेदनांचा गणपती..! :-)

समस्त गणेश भक्तांची माफी मागून...!

वेदनांचा गणपती मी यंदा बसवावा म्हणतो
माझ्या जखमांच्या मुशक त्याला शोभावा म्हणतो,
तिस तोळ्यांची काय अमुल्य स्वप्नांची रास मांडावी म्हणतो
आसवांची रांगोळी काढून गौरीचे स्वागत करावे म्हणतो,
लाही लाही होता तनाची माझ्या शांततेची दुर्वा वाहावी म्हणतो,
कधी नवसाला पावला नाही म्हणून यंदा पावसाला त्याचे मुकूट करावे म्हणतो
अकरा एकवीस खचलेल्या मनातले मोदकांचे प्रसाद बनवावे म्हणतो
जल्लोश दर वर्षी केला यंदा स्वागत आक्रोश करुन करावा म्हणतो,
झालं-गेलं पापण्यात ओलं राहिलं हसत मुखाने नमन करावं म्हणतो
नेहमी मागायला पसरणा~या माझ्या हातांनी पयलं न् शेवटचं वंदन करावे म्हणतो...!
.
मृदुंग

क्षमा प्रार्थनीय...!

क्षण..! :-)

क्षण...!

कुणी यावे माझ्याही मिठीत
अन् ठेवावे स्वत:च्या मुठीत,
ती बंद दार उघडतो पुन्हा मी
बस निजवावे प्रेमाच्या कुशीत,
एक सुरेल अंगाई माझ्यासाठी
गुणगुणावी ओठातल्या स्वरात,
शांत व्हावा वादळ माझा क्षणात
न् चालावे मी मोकळ्या गवतात,
स्वप्न पाहातो ते एक चांदण्यांत
येवून भेटशील तू पुन्हा लाटांत,
सावलीसारखी तू सोबत वाटांत
न् मोकळ्या केसांच्या अंधारात,
गुंतून तुझ्यात भासे क्षुद्र चांदरात,
पाहून पुन्हा ते एक जग नयनात
काय हवे मला आता आयुष्यात(?)(!)...------------------------ मृदुंग

शुभ रात्री... बेधुंद स्वप्ने...!

वो मैं एक याद हुं..! :-)

!...वो मैं एक याद हूं...!

भुलना चाहती हो जिसे
वो मैं एक याद हूं
बेगाना समझती हैं दुनिया
वो मैं एक याद हूं
जीना चाहता हैं हर कोई
वो मैं एक याद हूं
लहेरोंकी लहरोंपे सवार
वो मैं एक याद हूं
फुलोंकी खुशबू में कैद
वो मैं एक याद हूं
बसेरा हैं जहा ख्वाबोंका
वो मैं एक याद हूं
पायल की खणक हैं जो
वो मैं एक याद हूं
तकती हैं मेरी राह नजरे
वो मैं एक याद हूं
भुलकर भी भुल ना पावो
वो मैं एक याद हूं
ढुंढती हो जहा जाहा वजूद
वो मैं एक याद हूं
कायनात भी कभी शर्म करे
वो मैं एक याद हूं
चलता जाये कदमोंका रास्ता
वो मैं एक याद हूं
मुसाफीर कहते हैं जन्नत मुझे
वो मैं एक याद हूं
तुम में बसी बेबसी आसुवोंकी
वो मैं एक याद हूं
लिपटे हुये उस बदन की मेहेक
वो मैं एक याद हूं
सहारा लेती हैं पलके जिनका
वो मैं एक याद हूं
एहसास मेहसूस होता हैं जब भी
वो मैं एक याद हूं
.
© मृदुंग

विसरलोच होतो..! :-)

क्षण..!

विसरलोच होतो...!

मी काल मध्येही जगत नव्हतो अन् उद्या मध्येही जगत नव्हतो, मी आज मध्ये जगत होतो! होतो...? आहे. जो मिळाला तो, जो गवसला तो, जो भरभरुन जगता आला तो प्रत्येक "क्षण" आज मध्ये जगून मी उपभोगला नव्हे, जमेल तसे जगत आलो. आयुष्य यालाच म्हणतात ना..? भुतकाळ काय भविष्य काय, आज छान गेला तर उद्याही छानच जाईल, राहिले काल तर ते ही सुखदच आठवेल छे! आठवत. काल आणि उद्या मध्ये काहीच नसत जे काय ते आज आत्ता इथे :-) काल मध्ये आठवण बनली, उद्या मध्ये भविष्य अन् आज मध्ये तो फक्त "एक क्षण". जगायला अजुन काय हवे? काल ही रिता राहिला उद्याही रिता राहणार पण आज मध्ये हा "क्षण" भरभरुन आहे. कालसाठीही न् उद्यासाठीही... :-)
"काल अन् उद्या मध्ये ती धुंदता नाही, जी आज मध्ये क्षणांची बेधुंदता आहे"..!
.
© मृदुंग

खोने लगा हुं शायद खुदको..! :-)

खोने लगा हूं शायद खुदको..!

यकीन मुझे भी आता नहीं
शिशा आजकल तुटता नहीं
कौन जाने ये उलझने ऐसी
जिंदगी इसे समझू मैं कैसी
चाहकर भी मौत आती नहीं
कदम आजकल रुकते नहीं
काबू किस बात पर करु मैं
जिकर किस किससे करु मैं
तराशता हूं पथ्थरोंका दिल
जाने वो पल कब आयेंगे खिल
बेतूकी बात समझलो चाहे तो
किसे फर्क पडा बदली राहे तो
सांसे सिसकीयों में तफदील हूंयी
और नजरे हमसे यूं ही फेरी गयी
बुरा लगता होगा पलभर के लिये
बुराई के जलाये थे इसलिये दिये
अफसोस मत करो यारो कभी यूं
समा बनावो अपना हमेशा ही यूं
याद कर उस मुसाफिर को एक दिन
कह देना खुश हूं जिंदगी में तुम बिन..!
.
© मृदुंग

शुभ रात्री...! :-)

आपणच..! :-)

आपणच..!

फसणारेही आपणच
फसवणारेही आपणच,
हसणारेही आपणच
हसवणारेही आपणच,
पाहाणारेही आपणच
दाखवणारेही आपणच,
थांबणारेही आपणच
चालवणारेही आपणच,
शोधणारेही आपणच
सापडवणारेही आपणच,
बरसणारेही आपणच
तरसवणारेही आपणच,
सावरणारेही आपणच
कोसळवणारेही आपणच,
वदणारेही आपणच
वदवणारेही आपणच,
उधळणारेही आपणच
उधळवणारेही आपणच,
जळणारेही आपणच
जळवणारेही आपणच,
आपणच... आपणच...
फक्त आपणच... स्वत:चे...!
.
© मृदुंग

शुभ रात्री...! :-)

छळ..! :-)

छळ..!

कळ वेदनेची काळजात
थेंब आठवांचे डोळ्यात,
हिरमुसलेला चंद्र नभात
तरी हसतोय मी गालात,

भेट नाही आता उत्सवात
वाट नाही आता दिसण्यात,
चुकला पुन्हा ठोका क्षणात
काय अर्थ एकाकी वाहण्यात,

चाचपडत उठलो अंधारात
दिसेनासे झाले सर्वे उजेडात,
येऊन बसता जरा चांदण्यात
ही काय मजा आहे जगण्यात,

उघडत डोळे पापणी विव्हळत
असे मन माझे असते तळमळत,
उनाडत वारा येतोच खिंदळत
आठवत पानापानात सळसळत,

रडत मन पुन्हा कुशीशी झगडत
अडवत सारं उशीशी भांडत बसत,
तुझं-माझं नातं जेव्हा असं तुटतं
पोरकं होऊन मन एकाकीच पडतं
.
© मृदुंग

शुभ रात्री...!