धोतर डांस..! :-)

धोतर डांस..!

डोक्यावर पुढारी टोपी चढवून
पायात कोल्हापुरी चप्पल घालून
कप्पाळी हो भगवा टिकाच लावून
कोपरापासून राजकारणी नमस्कार करवून
सतत घोटाळ्यांचे स्वत:ला आश्वासन देवून
करणार आज
धोतर डांस... धोतर डांस... धोतर डांस... धोतर डांस..!

देशी गुत्त्यावर विलायती रिचवून
आया बहिणीच्या शिव्या हासडून
माजलेल्या बैलाला आसूडानं झोडपून
भ्रष्टाचारीच्या हो तोंडावर काळच फासून
करणार आज
धोतर डांस... धोतर डांस... धोतर डांस... धोतर डांस..!

सामांन्यांच्या वाटेला जो जाईल
त्याची अवस्था अशीच हो होईल
शांततेचा गैरफादा असा जो घेईल
विना पाण्याने त्याची धुलाई होईल

ऑल द कोंडके फॅन.... टाळ्या
लक्ष्मिकांत विनोदाची शान.. टाळ्या
करणार आज
धोतर डांस... धोतर डांस... धोतर डांस... धोतर डांस...!

काना कोप~यात पुन्हा चौघडे वाजतील
उत्तूंग नभात असे मृदंगाचे नाद घुमतील
अभिमानी मराठी तितूके जगी मिरवतील
लोक कल्यानासाठी पुन्हा राजे हो येतील
बाजी प्रभू पुन्हा खींsssड हो लढवतील
तळपती तलवार स्त्रीयांच्या हाती हो देतील
लुटायाला आब्रू सांगा कुणाची हिंम्मत होईल

जिजाऊच्या शिवबाची आन... त्रिवार मुजरा
झुकवणार नाही पुन्हा मान... अभिमान

करणार आज
धोतर डांस... धोतर डांस... धोतर डांस... धोतर डांस...!
.
© मृदुंग

शुभ दिन..!

म्हणे मला ती, म्हणे मी तिला..! :-)

म्हणे मला ती, म्हणे मी तिला..!

(म्हणे ती)
कितीदा सांगावं रे तुला मनाला
लागेल असे लिहित जावू नकोस
(म्हणे मी)
येव्हढीच प्रत्येक गोष्ट सांगतेस त्
श्वास घेवू नको बोलत का नाहीस
(म्हणे ती)
तुला तेव्हढेच हवे आहे रे, सतवून
आता उगा एकटा हसत बसणारेस
(म्हणे मी)
तू असल्यावर नसल्यावर एकांतात
केव्हढं माझ्यासाठी ठेवून जाणारेस
(म्हणे ती)
काही वाटतं का तुला असे बोलतांना
किती अजुन तू माझा छळ करणारेस
(म्हणे मी)
सुटका तुझी तर कधीच मी केली आहे
आता तूच माझी वाट अडवली आहेस
(म्हणे ती)
येव्हढी मी वाईट आहे का रे, जे सतत
उगाच मनात नसतांना तू बोलणारेस
(म्हणे मी)
अबोल मी आजही आहे, न बोलता तू
सारेच ऐकणार न अर्थ काढणार आहेस
.
© मृदुंग

ओळखता का हो याला..! :-)

ओळखता का हो याला..!

कधी पहिल्या चेंडूवरच
याचा त्रिफळा हो उडतो,
शतक पुर्ण करतांना हो
धावबाद हा नेहमी होतो

रावळपींडीला यथेच्छ हा
तेव्हा धुsss धुsss धुतो,
बरोबरीत तो एक सामना
उगा असा आणून ठेवतो,

धावांचा देव कि खेळातला
मराठीच हा फरारी वापरतो,
न म्हणे प्रत्येक भारतीय हो
'सचिन' मला फार आवडतो
.
© मृदुंग

चाहात्यांची माफी मागून...! :-) :-P

लेखणीच्या टोकावर..! :-)

लेखणीच्या टोकावर..!

कधी जगणं कधी मरणं
कधी नजर कधी गजर
कधी तुटणं कधी लुटणं
कधी वावर कधी सावर

कधी आठवणं कधी साठवणं
कधी उधळणं कधी चाळवणं
कधी बरसणं तर कधी तरसणं
कधी कोसळणं कधी वाळवणं

कधी वेदना कधी संवेदना
कधी प्रतिक्षा कधी अपेक्षा
कधी वाट कधी अंतरपाट
कधी खाणाखुणा कधी ना

सारे सारेच मांडले कागदाच्या चौकावर
उरले तरी काय लेखणीच्या हो टोकावर
.
©  मृदुंग

कार्टी..! ^_^

क्षण..!

कार्टी..! :-) <3

काही दिवसांपासून ती हिरमुसलेली आहे. मला वेळ नाही म्हणून चिडली आहे. उघडत नाही तिची पाकळी, कोवळी तक्रार आहे. थोडा थोडका असयाचा तिच्या वाटेला, हल्ली काहीच नाही आहे. काढायचो कसा बसा वेळ, असमाधानी ती तशीच, डबडबलेल्या डोळ्यांनी वाट पाहात उभीच. करतोय सोडवणूक आता स्वत:चीच, तिच्यासाठी वाटलं ते काय वाट्टेल ते. निरागस आहे ती अजुन, तरीही समजदार आहे. शाबूत राहावी तिची निरागसता सतत मी मागितलं आहे. वेळ आता जरा काढतो आहे, कार्टीला खुश करतो आहे. ओरडत आली ती काल न् आज उत्तर मी देत आहे. आढावा घेत आठवांचा, शेवटच्या श्वासांना लांबवत आहे. एक भातुकली पुन्हा रचत आहे. बाहुली माझी मला बोलवत आहे. खोड्या तिच्या आज आठवत आहे. टाहो फोडून रडणं तिच कानात गुणगुणत आहे. एक पैंजण रुणझुणत आहे. किलकिल्या डोळ्यांनी आसपास बघत आहे. हसू नतोस तू तोतळी बडबड करत आहे. पुन्हा काही क्षण जगायला ओढत आहे. सवड काढून मी ही कदाचित स्वार्थ साधत आहे. ओल्या आठवणींचा पसारा पुन्हा करत आहे. खुलून येईल तिची पाकळी, फुलपाखराला कोषात डांबून ठेवत आहे. बगडेल ती जेव्हा मागेमागे, उसने घेवून रंग फुलपाखराचे ते हळवे क्षण रंगवणार आहे.
.
© मृदुंग

गुडिया..! ^_^

क्षण..!

गुडिया तेरे लियें..!

याद हैं मुझे उनके चेहरे का खिल उठना, अपने नाजुक ओठोंसे हर एक निवाला बडी खुशीसे चट् करना, बडी देर लगाता हूं मैं इसलीये उनका चिल्लाना, पकाकर परोस भी दिया तो, उनका रुक जा ना, पेहला निवाला अपने हातोंसे ही भरवावो, उनका वो जिद करना... याद हैं मुझे.. डायनिंग पर उनका पास आना शरारत कर खिलखिला कर तारीफोंके पुल बांधना, उनकी बातोंसे खाना और भी लजीज हो जाता था, बडी बेरुखी किस्मत पे मेरी हाय मैं मर जावू केहना, खुदकी बातोंसे खुदही शरमाना, बडे जालीम हों इलजाम हमें लगाना, कभी कबार कुछ पल जी लेतें हम भी अक्सर यादों में वो रहते हैं और झुटी हकिकतें हम बयां करते हैं, आज भी उनसे हद से ज्यादा प्यार करतें हैं... बस वो समझ नहीं सकतें और हम समझा नहीं सकतें, आंख भरकर दुरसे एकदुसरे को देख लेते हैं और मैखाने के चुल्हे पर दुनिया को जला जाते हैं...!
.
© मृदुंग

मिस्तर अमेरिका..! ;-)

क्षण..!

हॅल्लो मिस्तर अमेरिका..!

हाय कासायेस..? अरे बापरे..! माहित आहे फार चिडलायेस ते.. पण खरच आज तुझ्या भेटीसाठी केलेले सारे प्रयत्न निशिफळच ठरले रे.. योगायोगाने भेटू ठरवलं होत आपण.. पण काही योग जुळून यायला खरच वेळ लागतो..माहित नाही तुझा राग आता कधी जाईल.. अबोल तू राहू शकत नाहीस.. आठवण काढल्याशिवाय स्वस्थ तू बसू शकत नाहीस.. हा पेशंट तुझा माहित आहे तुला किती त्रास दायक आहे.. पोकळीक अन् राहून गेलेलं खात राहिलच मनात... पण चालायचेच कि रे... दोन वर्षापासून आखले होते बेत या दिवसाचे..पण तुला माहित आहे मी किती धडपड्या आहे ते... पंधरवड्यापासून गळ्यात पाय अटकवून हिंडतोय.. काल असह्य वेदना झाल्या नि आज थेट दवाखाण्यातल्या बेड वरुन तुला मनवतोय... सांगायच नव्हत तुला तस म्हणून माझा तो खोडकर सरळ H उलाटा ! पाठवत आहे... जरा वेळ बोललास फोन वर पण माहित आहे किती मिस् केले आहेस तू.. पहिल्याच रिंग वर सगळा आवेग न् उसने अवसान गळूनच गेले तुझे.. प्रत्येक गोष्ट लक्षात ठेवली आहेस.. डारलींगची सुद्धा आठवण काढलीस.. भेटू रे कधी तरी आता माहित नाही लंडन वरुन तुझी पाऊले कधी मायदेशी परततील.. आता तर गर्दी मुळे आवरते घेतलेस रागाला.. पण जाणवलं किती तरसला होतास भेटायला.. तुझा रागही रास्त आहे म्हणा.. देशील ती शिक्षाही मान्य आहे मला.. अजुन काही आठवत नाही मी आता.. तुझं माझं आहेच ना क्षणांत... आवडणार तुला नाहीच तरीही "क्षमाप्रार्थनिय"..! काळजी घे..! :-)
.
© मृदुंग

कान्हा रे कान्हा..! :-)

कान्हा रे... कान्हा रे...!

कान्हा रे कान्हा
छळू नकोस जा ना,
श्रावण तुझा पुन्हा
मला रे देवून जा ना

ओठांतली मुरली
अंतरी उतवून जा ना,
नक्षत्रांचा रास आज
पुन्हा रे देवून जा ना

चोरुन माखण माझे
मुखाने खावून जा ना,
यशोदेला रे तुझ्या
छळून आज जा ना

ना ती राधा, ना ती मीरा
संसार तुझा बघुन जा ना,
प्रेमाचा हा विश्व त्याग रे
विधाता तू येवून जा ना

कान्हाsssss कान्हाsss
साद तुझी ती देवून जा ना,
येsss नाsss येss नाsरे ... कान्हा...!
.
© मृदुंग

उसवलेलं..! :-)

उसवलेलं..!

आसवांच्या धाग्याने बांधलेला
वेदनांच एक टाकं मी उसवलेलं,

दिसू नये कुणा हे आयुष्य माझं
विस्कटलेल्या विणेवर बसवलेलं,

जखमेवर लटकलं कातड माझं
त्यावरही सहज तुझं नाव लिहिलं,

जेव्हाही येतेस वाचून जातेस तू
उगाच खपली मन म्हणत राहिलेलं,

आठवांच्या रेषांवर आठ्या पाडत
माझ्या राखेला दुषणं कुणी दिलेलं,

बघुन घे एकदा हे शरीर भाजलेलं
जागो जागी शिवलेलं सारं उसवलेलं...(मी)
.
© मृदुंग

स्वप्न..! :-)

क्षण..!

स्वप्नं..!

दिवसभरात जग पाहात असलेल्या डोळ्यांना, मिटल्यावर कल्पनांच रोपटं दाखवणारे असते स्वप्न. मनासारखं असावं काही ते घर असते स्वप्न. आपल्याला हवी तिच, पाहिजे तोच मार्ग असते स्वप्न. वास्तवात वाटा बंद करण्याचे कारण असते स्वप्न. रोजच पापण्यातल्या आसवांना तारण असते स्वप्न. मिटल्या डोळ्यातला उभा आयुष्य असते स्वप्न. कधी लुभावणे तर कधी अचंभित करणारे असते स्वप्न. श्वासांची गरजही बनते स्वप्न. आभासाचे जग म्हणजे स्वप्न. स्वप्नांना वय कुठे असतं. कितीही उन्हाळे पावसाळे पाहिल्यावर, स्वप्नातल्याच सरीत मन चिंब भिजतं. जाग येते तेव्हा ओठांवरचे स्मित असते स्वप्न. काहीही झालं तरी पापण्यांचे ओझे असते स्वप्न. स्वप्नांचा कोणी भागीदार नसतो. आपलाच एक जोडीदार असतो. बंधणात गुदमरत आलेला मोकळा श्वास असते स्वप्न. चांगले तितकेच वाईट असते स्वप्न. नेहमीच स्विकारावे लागते वास्तव. तरी मन म्हणते ते स्वप्न पाहावं, तसच जगावं. स्वप्नातला तो / ती स्वप्नातच राहून जातात. स्वप्न स्वप्नच प्रत्येकाचे राहून जातात.
.
© मृदुंग

होती एक प्रेयसी..! :-)

होती एक प्रेयसी..!

माझ्या शब्दांना अर्थ देणारी
माझ्या शांततेला समजणारी,

कधी अबोल मला होवू न देणारी
कोमेजली कळी खुलवून आणनारी,

आजुबाजूच्या गर्दीत वैतागणारी
पावसा आधीच मला वर्दी देणारी,

जिथे जिथे पाऊल ठेवले घर म्हणनारी
स्वप्नांच्याच उंबरठ्यावर वाट पाहणारी,

कानोसा घेवून माझा लज्जेने चुर होणारी
तुटलेल्या गिटारीच्या तारांना सुर देणारी,

घायळ होवून शब्दांनी आसवं काढणारी
नको लिहूस असे काही सतत म्हणनारी,

पाना-पानालाही माझ्या जपून ठेवणारी
तुझं-ते-माझं आपलंच आहे बोलणारी,

होती एक प्रेयसी माझीही क्षण असणारी
होता हाही मृदुंग माझा-माझाच म्हणनारी.

होती एक प्रेयसी..! :-)
.
© मृदुंग

काठ..! :-)

क्षण..!

काठ..!

आयुष्य हाही एकाकी काठ आहे. मित्र, मैत्रीण, कुटूंब, नाते याचे बेट आहे. प्रेमाची नौका असते वाटते एकच. ज्यात काही प्रवासी प्रवासाला असतात. आभाळ घर होतं अन् लाट दारं होतं. काठाचे किनारे मग खिडकीच वाटत. काही पाहूने म्हणून अनोळखी पाखरे येतात. काठा शेजारील झाडावर थांबतात. चावडीच त्यांची किलकिलाटात स्वभावाचे उणे-दुणे सांगतात. निश्चिल असतो तो काठ स्विकारत प्रत्येकाला. आल्या गेल्यांची आठवण जपायला. कधी सोहळे कधी मातम मनवले. कधी अंतर वाढवले तए कधी जवळ आणले. शेवटी काठावरच काही बेटे जोडले. तट म्हणून किनारे तुटले. काठावर या एकदा तरी कुणी ना कुणी येत गेले. आयुष्य एकाकी काठच आहे पदराचा, मायेचा, प्रेमाचा अन् क्षणांचा.
.
© मृदुंग

बैठे वहीं थे..! :-)

बैठे वहीं थे..!

एक पल में वो हात छूडाकर युं चल पडे
यकीन उनका हमभी कैसे कर बैठे नहीं थे

ख्वाब सजायें अपने हात खंजर लाये थे
उन रातोंको हम बंजर समझ बैठे नहीं थे

अपना उन्हे अब मैं क्या कहूं बतावो तो
साजीशे कहीं हम खुद कर तो बैठे नहीं थे

समां बांध दिया करतें थे वो मेहफिल का
कहीं तालीयां खुद बजाते तो बैठे नहीं थे

कुछ तो बोलो दिल कि अभी तुम मेरे भी
आईनोंसे ये बातें हम करतें तो बैठे नहीं थे

पेशकश अब किस नज्मं कि करे यारों
गझलें सरे आम गुणगुणातें वो बैठे कहीं थे

उन बंद दराजों को हम शुक्रिया कहते हैं
जिन्दगीकें कुछ पन्ने खोल कर बैठे वहीं थे
.
© मृदुंग

दर्द-ए-दिल..! :-)

दर्द-ए-दिल..!

आऊ जो मैं तेरे दर पर
इबादत कभी तू भी कर
ओढू जो तेरी रात मैं कहीं
मेरा सवेरा कभी तू भी कर

फैलाये अपनी झोली ऐसी
मांगा कभी मुझे तू भी कर
दामन भर दु मैं तेरा ए चांद
सितारे कभी तू दे दिया कर

आसमान कि गलीयों से तू
शरमा कें देख भी लिया कर
सांसे ले राहा हूं मैं अभी भी
शुक्र तो मेरा मान लिया कर

एहसान मत कर दर्द-ए-दिल
तसल्ली उनकी कर दिया कर
खुशनसिब हूं मैं अभी जरासा
बदनसिब कभी केह दिया कर

तकदिर को मेरी रुह तो दे दे
जालिम शायर मुझे बोल कर
मुस्कुराता रहूंगा मैं हमेशा युंही
इन लम्हों में जिंदगी बिता कर
.
© मृदुंग

मोकळे श्वास..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

मोकळे श्वास..!

आयुष्यात एव्हढ्या वेगात घडामोडी घडून गेल्यात कि काय कमवल काय गमवल काही एक लक्षात नाही. जे कमवल ते ही माझे नव्हते आणि जे गमवले ते ही माझे नव्हते. तरीही म्हणतात ते आजही जे तुझे-तुझे होते; जे माझे-माझे होते असे काही "मोकळे श्वास" एकदा घेतले तरी होते..!
-------------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

वेडे-मुर्ख..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

वेडे-मुर्ख..!

आपल्या चेष्टेवर कुणी हसत नाही म्हणून आपल्याच चेष्टेवर आपण स्वत:च वेड्यासारखे हसणे हा 'वेडेपणा' आहे.
तोच वेडेपणा इतरांच्या निदर्शणात आणून पुन्हा स्वत:च हसत सुटणे शुद्ध 'मुर्खपणा' आहे..!
------------------ मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

पाहता पाहता..! :-)

:-)
पाहता पाहता तुला
पाहायचे गेले राहून,
दिपलेले डोळे माझे
जातो आता कायमचे बंद करुन,

चालता चालता सोबत
चालायचे गेले राहून,
तुझ्या अश्रूंची भिजरी
पायवाट आता जातो फक्त तुडवून,

बोलता बोलता तुझे
बोलायचे गेले राहून,
आठवतात ते क्षण
म्हणून आता काढतो मी फक्त लिहून,

जाता जाता जाशील
तू माझे शब्द वाचून,
प्रेमाचे अस्तित्व माझे
लाजाळूच्या पानात ठेवतो मी मिटवून..!
------------------------- मृदुंग
13/09/2013
kshanatch@gmail.com

अनाहुत (पाऊस)..! :-)

♥
♥क्षण..! ♥

अनाहुत (पाऊस)..!

हल्ली पाऊस कधीही येतो
मी बोलवले नसतांना'ही,
विचारावे तू पाठवलेस का
तर ओली थेंब बोलत नाही..!

बाहेर नुसती टपटप सुरु
अन् आत मनाची घालमेल,
भिजून बिलगतांना मला
आठवतच नाही तुझी वेल..!

आलास ये अन् गेलास जाss
पावसाs! इथे तुझं कुणी नाही,
पसारा करुन ओल्या थेंबांचा
ओंजळीत टिपणारा कुणी नाही..!
----------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

एका माफिया गुंडाचे प्रेम Vs लेडी दबंग..! :-)

♥

♥ क्षण..! ♥

एका माफिया गुंडाचे प्रेम vs लेडी दबंग..!

महागड्या मॉलाचे उद्घाटन प्रसंगी झाली नजरा-नजर..!
डावा हात असलेल्या पंटर कडून मग काढली इत्यंभुत माहिती तिच्या बद्दल..!

शार्प-शुटर पासून किडनॅपिन्गचे प्लॅनिन्ग झाले सुरु..!

गुंड जेव्हा प्रेमात पडलाय नजराणा म्हणून ॲटोमॅटिक पिस्तुल दागिना वाटलाय..!

स्टाईल मध्ये आग ओकणा-या लाल डोळ्यातून प्रेमाची धमकी दिली जाते..!

लहरी गुन्हेगार ती त्याचा पहिलाच प्रस्ताव बुलेट पृफ जॅकेटात धुडकावून लावते..!

पुन्हा नजरेत प्रेम भरुन दुसरा प्रयत्न होतो...
उभ्या मिसाईलीला हात बॉम्ब नजर करतो...

विस्फोटक पदार्थ स्वत:च्याच जुळ्या भावाला पाहून घाबरते...
बॉटलभर पाणी त्याच गुंड्याच्या मुखावर फेकून अपमान करते...

हताश निराश झालेला तो गुंड शेवटी आजवर केलेल्या प्रत्येक गुन्ह्याचे सगळे पुरावे स्वत:च देऊन छाती फुलवून ताठ तिच्यासमोर उभा राहातो...

रिटर्ण गिफ्ट मध्ये उत्तर देण्याची तिची वेळ येते. ती लाजत नखरे करत शिताफिने त्या गुंड्याला प्रेमळ नजरेच्या जाळ्यात गुंतवून डोळे बंद करायला लावते.

हात हातात घेवून त्या माफियाचा अलगद कायद्याची बेडी गुंफते...
पोलीस वाली लेडी दबंग गुन्हेगारीचा असा नायनाट करते..!

मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

मराठी सुफी (प्रयत्न क्रमांक : एक)

प्रयत्न करतोय मराठी सुफी लिहिण्याचा बघू या कसे जमतेय..!
क्षण..!

ओले चिंब दिवस होते तें, पाऊस जेव्हा हवा-हवासा वाटलेला; आभाळही होता मेहरबान माझ्यावर, जेव्हा तुझ्या प्रेमात मी पडलेला.
आयुष्याच्या एका वळणावर
किनारा तुझा मला लागलेला,
उनाड त्या दिवसांत मग मी
असा नव्यानेच होतो जगलेला.
बाहेर पाऊस मस्त पडत होता,
झाडाखाली उभा राहून वाट
तुझी; आवडीने मी पाहात होता.
सावरत पदर तुही चालत होती,
काही नजरा चुकवून आली होती.
भिजलेल्या त्या दिवसांतली भेट
मिठीत तेव्हा जराशी उरली होती,
भर पावसात अन् ज्वानीत तुझ्या
माझीही तू नजरेने जिरवली होती.
पाऊस जातो आठवण ठेवून, पालवी एक नवी फुलवुन; जुनाच असलेला तो निसर्ग, आवडायला लगतो राहून राहून.
आजही पाऊस येईल
न तुझ्याशी भेट होईल,
थेंबाना थांबवून जाईल
तुला येतांना जेव्हा पाहिल
फार काही नाही उशीर
जरासा परतायला होईल,
स्वप्नात मग तुझी माझी
दररोज भेट तेव्हा होईल.
घेवुन सुगंध प्राजक्ताचा
आठवण तुझी मला येईल,
पहिल्याच प्रेमाचा ज्वर
भरभरुन उपोभोगून घेईल.
बाहेर पाऊस पडत राहातो, सारखी आठवण तुझी काढत राहातो; ओल्या चिंब दिवसातली तू, आठवत मी एकाकी झुरत राहातो.
.
समाप्त...
.
© मृदुंग
कसे वाटले कळवा जरुर..!

मराठी सुफी (प्रयत्न क्रमांक : दोन)

क्षण..!
मराठी सुफी (प्रयत्न क्रमांक : दोन)

कधी पाहिलेयेस का तू उन्हातल्या सावलीला, शांत असते जितकी तितकाच गारवा उधानलेला, मनात उठते वेदनेची कळ, हृदयही माझे शरीरातून काढते पळ, कुठे आहे तुझे अस्तित्व शोधत राहातो मी सतत, आठवांशीही तुझ्या माझे तुझ्याशिवाय नाही पटत, आसवं ओघळतो माझा नयनातून, ओंजळ तुझी एकवटतो शब्दांतून, भाव नसतो माझा, सहवास घडतो तुझा, समजवू कुणाला मी सांग माझी व्यथा, काय झाली गं बघ माझी अवस्था..!
क्षणात सुर तुझाच मी छेडतो
गीत मुखाने तुझेच मी गातो
जडलंय हृदय तुझ्यावरी असे
प्रित उखाणे तुझेच मी घेतो
संवाद कसला करू तुझ्याशी
वाद झालाय माझाच माझ्याशी
उजेड दाखवू नकोस मला गं
अंधार पडलाय आजच दाराशी
वळना-वळनावरची गं वाट तू
स्वप्नांचा आता इथे काय हेतू
भोवला मला ही माझाच श्वास
निराधार उभारु कसा मी से'तू
उरात पेटली आग, सांभाळ तुझी बाग, वेदना त्याचीच ही अशी करते जिवापाड प्रेम, वाटते तिला फक्त तिरस्कारच त्याचा कायम, अवहेलना तो करतो स्वत:ची, विटंबना होते तिच्यावर लिहिलेल्या कवितेची, विचारते ती हे असलं कसलं रे तुझं प्रेम माझ्यावर, जखम मला होते अन् जिव येतो तुझा हातावर..!
हसतो कधी मी एकाकी
आठवून तुझ्या आठवणी
मोकळे केस तुझे सोडून
चंद्र बघतो माझा डोळ्यांनी
लज्जेचा पदर तू ओढते
कंपणं माझी उगा वाढवते
भरुन घेतो जितके डोळ्यात
सगळे आसवातच वाहून जाते
ओंजळीत तुझ्या मग काही
मला माझे द्यायचे राहून जाते
आयुष्याच्या पटलावर तुझे
अस्तित्व लिहायचे राहून जाते
मोकळी हसते ती त्याच्या वेदनेला, वेडाच आहे म्हणते माझा रे दिवाना, पुर्ण इथे काहीच होत नाही, बाधित मोगरा पुन्हा प्रित करत नाही, रातराणी बनून ती एकाकी कुठे तरी फुलते, तो वेडा प्राजक्त तिच्याच दारात हसत उभा जळतो, धावत ती येत नाही, डोळ्यातला आसवांचा पाऊस थांबवू शकत नाही, एकमेकांसाठी पंख घेवून जन्मलेले ते पाखरं, स्वत:साठीही आभाळात उडू शकत नाही..!
आयुष्य वेगातच पुढे जाते
आठवण मागे तशीच राहाते
एक क्षण मिळाला तर पुन्हा
जगण्याची उर्मी मिळू लागते
स्वप्ने सजतात पुन्हा आशेने
खचतात मन सतत निराशेने
काय लिहिलेयेस रे तू कर्माने
परकी आपलीच झाली स्पंदने
अधुरा चंद्र अन् अधुरी कहानी
कोरी पाने तशीच वैरी लेखणी
मदमस्त सांज रंग उधळते अन्
सगळेच राहून जाते मनो-मनी
हृदय त्याचे रडते, आसवांचे अस्तित्व कागदावर उमटते, शब्द-शब्द त्याचे वाचून तिचे मन तळमळते, त्याच्या शब्दांवरच मग ती मीरे सारखे प्रेम करते, तो लेखणीतून मुरली स्वर लिहितो, कागदावर तिच्या स्पंदनांचा ताल भेटतो, आयुष्य त्याचे तिचे येव्हढेच मग, जगापुढे येवूनही त्या दोघांचे वेगळेच जग, कारभार तोच, कामकाज तेच, सरतही नाही, उरतही नाही, प्रेमाचा पावसाळा वेळे आधी सुरु होत नाही..!
.
_________ समाप्त_________
.
© मृदुंग

मराठी सुफी (प्रयत्न क्रमांक : तीन)

क्षण..!
मराठी सुफी (प्रयत्न क्रमांक : तीन)

लाटांच खळखळणं पानांच सळसळणं तसं तुझं माझ्यात दाटणं. मिठीत यायचे तू अन् पापण्यांना झुकवायचे. काय बोलावं मग तुझ्याशी शब्दांनी फितूर व्ह्यायचे. काय बघतोयेस असा लाजत तू विचारायचे. डोळ्यांनी वेचून सौंदर्य तुझे कवितेत मग मी मांडायचे. कातर होत जाणारी वेळ क्षणभर मी थांबवायची. विलग करता ओठं माझी काठं आपली भेटायची. धुंद ती सांज भली पाहाट मला वाटायची. वेचत एक एक शब्द माझी कविता तू जगायची..!
थरथरत्या ओठांवर नाव
तुझे आज आहे,
कित्येक युगांनी पाहिले
तुला आज आहे
सरु नकोस वेळ तू आता
श्वास धुंद आहे,
समोर उभा माझ्या माझा
आभास हा आहे
चांदणं लपेटून कांतीवर
श्रावण माझे बेईमान आहे,
यौवन ओघळत्या थेंबावर
सरे गं तुझे काय काम आहे
प्रितीत धुंद पखरं सांजेचे
पंखांवर रंग कुणा चित्रकाराचे,
हरपून भान तुला बघायचे
हळवे ते क्षण आपल्या प्रेमाचे
ती लगेच त्याच्या ओठांवर हात ठेवते. काही एक न बोलता फक्त डोळ्यात पाहाते. शब्दांसोबत स्पर्शाचे मौनही बोलू लागते. सांज सख्याला ती ही शब्दात गुंतवून जाते. नजरेपुढे बसवून त्याला ऐक मी काय सांगते..!
(ती)
मी तुझी लाट आहे ना
मी तुझी वाट आहे ना,
फुलासारख जपून मज
छळतोस का सांग ना
मिठीत तुझ्या मला
कायमचे आता घे ना,
आपल्यात हे अंतर
पापण्यात तू मिट ना
सांग सख्यारे मलाही
का तू असा दिवाणा,
कळते मलाही सारेच
तुझा बहाणा पुराना
जवळ येता तुझ्या का
अंतर वाढवतोस तू रे,
आहे या क्षणी मी तुझी
होवू दे ना मन हे बावरे
ती त्याला घट्ट मिठीत घेते. तो ही तिला कडकडून भेटतो. स्पर्श त्याच्या ओठांचा तिच्या भाळी होतो. रोमांचीत होवून तन दिर्घ श्वास उष्ण होतो. सैल होवून तिची मिठी तो गुलाबी चेहरा बघत राहातो. पापणी झुकताच तिची तो तिच्या हातात हात गुंफून घरट्याकडे चालू लागतो..!
तू माझी मी तुझा
अजुन काय हवे,
थेंबल दवांचे असे
आपलेच ना थवे
पाखरं होवून तू
उडून यायचे असे,
फुल - फुलपाखरु
तू ही बनायचे तसे
न मागता दिलेस
येव्हढेच पुरे आहे,
तुझ्यात तर माझे
हे जगच सारे आहे
उडत जावून दुर दुर
घरट आपलं एक आहे,
ना तू मजबूर तिथे आहे
ना कमजोर मी इथे आहे..!
एकच आभाळ असत. एक सारखच चांदणं असत. कुणासाठी कुणी तरी सर्व काही असत. अस्तित्वात नसलं तर स्वप्नात असत. डोळ्यात भरल्यावर मनात असत. श्वास बनत एक एक कुणाच कुणी कागदात असत. कधी चांदण्यात दिसत तर कधी चंद्रात दिसत. प्रत्येकाच कुणी तरी आभाळात असत..!
.
---------- समाप्त -----------
.
© मृदुंग
kshanatch@gmail.com

मराठी सुफी (प्रयत्न क्रमांक : चार)

क्षण..!
मराठी सुफी (प्रयत्न क्रमांक : चार)
त्याच्या आयुष्यात तिचे प्रेम एकाच वाटेने आले अन् आल्या त्याच वाटेने निघुनही गेले. ती निघुन गेल्यावर सैरभैर तो झाला होता. आयुष्यात येणा-या प्रत्येक 'स्त्री' मध्ये त्याची प्रेयसीच तो शोधत होता. कुणी तरी असावे त्याच्या जवळचे त्याच्या हक्काचे येव्हढेच काय त्याच्या मालकीचेही. एक दोन ठीकानी प्रेमात तो पुन्हा पडला. खंर म्हणजे त्याच्यावर प्रेम करण्यासारखे बरेच काही होते. त्याचाही हट्ट बघा ना मिळवायचे त्याला नव्हतेच कुणाला. प्रेमाची बाराखडी फक्त शिकवायची होती ज्यांना त्याने ती शिकवली ती व्यक्ती मग त्याच्याशिवायही आयुष्यात मजेत राहिली. उणीव रितेपणा येव्हढेच काय अपुर्ण आहोत आपण असेही कुणाला वाटले नाही. त्याच्या आयुष्यातले ते सातवे-आठवे प्रेम प्रकरण असेल. प्रकरण??? होय प्रकरणच...!
पहिल्या पावसाळ्यातला तो होता
पहिल्या सरितली अल्लड ती होती
जगावेगळे ते दोघे जिथे तिथे होती
एकमेकांचे नसुन स्वत:चे पुर्ण होती
ती ओळख कोळोख दुर करायला झाली
अंधारल्या खोलीत दिव्याची जागा झाली
भिती तरी वाटली ही ओढ महागच पडली
स्वप्नांची किंम्मत श्वासांनी मोजली गेली
हसला तो तिचा हात धरुन चालला
थांबुया इथेच तो लगेच बोलून गेला
बिथरली नाही हसतच निरोप घेतला
जाता जाता माझी मी तू देवून गेला
नाते ते एक तोडून बरीच नाती ठेवून गेला
त्याचा स्वार्थसोडून एकटा तो होवून गेला
असेच भेटले हसुन तो ओळख देवून गेला
त्या उधान लाटेचा तो किनारा बनून गेला
जोगता बनून तो दारोदारी हिंडत राहिला. अवतार त्याचा पाहून कुणी हळहळत राहिला. काही हवेय का? विचारले कुणी तर त्याचेच सर्वे तो देवून गेला. दु:खाच्या काट्यांवर त्याच्या सुखाची फुले उधळून गेला. कदाचित त्याचे चांदणे तो आभाळावर विणून गेला... तिच्यासाठी..!
(ती)
तुझ्या या बगीच्यात येते हल्ली मी
उमलल्या फुलात तुला पाहाते मी
गंध घेवून तुझा भिंतीत दरवळते
घर-दार माझं ते सुखात मी ठेवते
त्या तुळशीला रोज पुजत असते
तुझं रोपच ते माझ्या घरात वाढते
या दारावर एक दिवस येशील तू
त्या उंबरठ्यावर रोजच बसते मी
मन वेंधळे माझे म्हणे फक्त तुच तू
त्या काठावरची लाटच बनते मी
तुझी ती लाटच बनते मी सख्या रे...
बरेच दिवस होतात तो तिच्या सुखात ढवळा ढवळ करायला जात नाही. तो येणार नाही म्हणून तिच त्याच्या जवळ जाते. कसा आहेस अन् बरेच काही तोडके उत्तर ती घेवून जाते. अबोला त्याचा ती जाणून घेते. तो हसतो स्वागत करुन दार बंद आहे म्हणतो. ती ही तत्पर खिडकीतली मी सर आहे म्हणते. पाहिले नाहीस तू तरी माझ्या थेंबांचे टपटपणे टिपतोस ना तू? मान्य का करत नाहीस आजही माझ्यावरच प्रेम करतोस तू...
(लाटेचे खळखळते हसणे अन् त्याचे आसवांना पुसणे)
का आलीस तू, का गेलीस तू
पुन्हा इथेच कशी चुकलीस तू
तुझ्याशिवाय ही मी खुश आहे
प्रेमाच्या कागदावर अंशत: आहे
माझा आहेच कि बघ मी स्वत:चा
तुझा असुन नसुन काय कामाचा ?
जा तुझी तू आलीस तशी पुन्हा
बघीतले कुणी तर वाटेल गुन्हा
प्रेमाचा पाऊस चारी दिशात माझा
एक तुच अशी नाही आयुष्यात माझ्या
तुझ्या नंतर छे! तुझ्या आधी सावरलो
बघ गुलाब कसा वाटतो बगीच्यात माझ्या
पदर तोंडाला लावून ती निघुन जाते. चौकटी बाहेर आलेलं तिचे पाऊल माघारी घेते. का असा जळवतो अन् वागतो माझ्याशी तो विचार करत राहाते. तुळशीला पुन्हा पाणी देत त्याचा विचार करत राहाते. तो मात्र हसत राहातो. वेड्यांच्या दवाखाण्यात वेडा म्हणूनच असतो. बाहूली मिठीत घट्ट धरुन खुप रडत राहातो. उभा जग मग म्हणतो "दोन दिवसाचे प्रेम वेड लावून गेले.."..!
.
---------- समाप्त ----------
.
© मृदुंग
kshanatch@gmail.com

मराठी सुफी (प्रयत्न क्रमांक पाच)

क्षण..!
मराठी सुफी (प्रयत्न क्रमांक पाच)

वसंताचे दिवस हे मोजक्या दिवसांवर आता गुढी पाडवाही आलाय. मराठमोळ्या संस्कृतीतला नविन वर्ष आता सुरु होणार आहे. येणारा-जाणारा दिवसच तर असतो. या दिवसात माझा मी कितीसा असतो? ठरवलं! नाही नाही ठरलं आहे. माझा मी उलघडून पाहायचा. आनंद कोणी देत नाहीच म्हणून दु:खही आता कुरवाळत बसायचे नाही. पुढे जायच्या आधी होतेच असे मागे झालेय ते समोर येतेच. पळ काढून आता अजुन किती लांब निघून जायचे? काही गोष्टी मनात आपल्यासोबतच येतात. जवळ घ्यायचे नाही ठरले आहे. उपरे-परके शेवटी व्यक्तीच झाले आहे. मन आहे ना जवळ मग आता मानाचेच कारभार करायचे आहेत..!
(मी)
कसा दुर निघून आलो मी
कसा एकट सोडून आलो मी
कुणाचा असुनही आयुष्यात
असा परकाही का झालो मी
एक सल मला सलते आहे
पुर्ण असुन अपुर्ण वाटते आहे
माझा मलाच पारखा होतो
माझा मी का सखा झालो आहे
येवून शेवटी तुझ्या वाटेवर
ते घर माझंच मी जाळून गेलो
सोपस्कार होते प्रेताचे तर
मेल्यावरही श्वास घेवून गेलो
वेदनेच्या वर्तुळात जखमांना
मनातले तर रकाने देवून आलो
कणभरही अस्तित्वच नव्हते
क्षणातले घर रिकामे करुन आलो
(ती)
बरे झाले सख्या तू सावरला आहेस. तुझी काळजी घेणारे इथे बघ किती आहेत. मी असतेच तुझ्यासोबत पण तुला आता ते आवडत नाही. तुझी मी नाही म्हणून राग तुझा आहे. मला विसरलास ठीक आहे पण तुझा रंग तेव्हढा मला लागला आहे. तू तर कलाकारच आहेस तालिमीत परिपक्व झालेला. तुझी श्रोता मी ही आहे. पण तुला कुठे जगापासून वेळ मिळालेला आहे? आज तुच तर तुझं एक जग बनला आहेस. तुझा एक जग मात्र मी तसाच जपुन ठेवला आहे..!
मागे वळून पुन्हा
पाहू नकोस कधी तू
वाटेतल्या अडचणीत
डगमगू नकोस कधी तू
दाटून तुझ्या मनात
आले कधी रे जरी मी
हेतू नसेल माझा तेव्हा
करायचे तुला रे जखमी
आजही तू नकळत
मला सावरुन जातोस
बघता रोखून मी माझा
पसारा आवरुन जातोस
विचलीत होवून तरसते
स्वत:वरच मी अशी बरसते
शोध घेत येते मागे मागे
माझी सावली एकटी असते
(मी)
ओल आली कागदाला
वाटलेच होते तू आहेस
पुन्हा वाचूनच शब्दाला
आसवं ओघळली आहेस
पाहिले क्षणभर अन्
नाम निराळा झालो
टापटीप होती कधी
आज गबाळा झालो
कदाचित आज मी
पुन्हा दुबळा झालो
तुझा सोडून माझा
मीही सगळा झालो
आवकाश होता जरा
थोडा कासाविस झालो
सावरुन स्वत:ला मी
घेवूनही एकट्यास गेलो
पाऊले मागे पडली नाही, नजर मागे वळली नाही. बिंदूत आले सगळेच माझ्या वर्तुळात फार उरले नाही. चालत राहातो बोलत राहातो. माझा मी फक्त एकटाच असतो. हसतो-रडतो स्वत:शीच भांडतो. प्रेमात तुझ्या मला सारा जग वेडा म्हणतो..!
.
------- समाप्त -------
.
© मृदुंग
kshanatch@gmail.com

एकांकीका..! :-)

:-)
क्षण..!

एकांकीका..!

(स्थळ - तलावाचा काठ. पात्रे - लाटा, मी, बुद्धी आणि मन)
उनाड मुजोर वारा, लाटांचा खळखळाट.
मी : श्या! रोजचे झालेय काही एक सुचत नाहीये. लिहून लिहून आता लिहावे तरी काय माणसाने?
बुद्धी : काही तरी आंबट लिही, उत्कंठा वाढवणारे लिही.
मन : चल रे भलतेच ऐकून लिहू नको. बाल मनाचे विचार करुन लिही.
लाटा : माझ्यावर लिही ना! दुरवर घेवून जाईल. मस्त फिरवून आणेल तुझ्या शब्दांना
मी : गप्प बसा रे ! किती कलकल. एकदा तरी तुम्हा तिघांनी एका विषयावर एकमताने शिक्का मोर्तब केलाय का?
बुद्धी : मी तर करते ना या मनाचे आणि लाटांचे बघ आता तुच स्वच्छंद अन् मोकळ हवे असते. रुचकर नसले तरी रुतणारे हवे असते. नको तिथे घायाळ होवून बस्कन मारुन बसायला हवे असते.
मन : अहाहाहाहा! बोथट बुद्धी आंबट लिहून कशाला लोकांना नको तिथे नको तेव्हा अवघडवून सोडायचे? निदान जागच्या जागेवर तरी ते बिचारे मला जवळ घेवून बसतात म्हणून तू जळतेस मला.
लाटा : जरा दुर काय गेले या दोघांचे झाले का सुरु? आता तो बिचारा मी बसेल तोंड पाडून मुकाट ऐकत.
मी : (स्वगत) काय सुचले मला न यांना विचारायच्या फंदात पडलो? (उघड) डोळ्यांनी पाहिले एक पान गळतांना त्यावर लिहू?
बुद्धी : वय झालं गळून पडलं. तसही पिकल्या पानांचा झाडाला काय उपयोग? हिरव्या पानांतच तो मस्त दिसतो. लाईक अभी तो मैं जवान हूं.
मन : आवरा ! जेव्हा बघावं तेव्हा आंबट अन् चावटच विचार का म्हणून? पिकल्या पानाचे ते प्रेत उचलून जावू या कि स्मशानात असेही चार जन आहोतच आपण.
लाट : किनारा सोडून मी कुठेही येणार नाही. आय लव्ह माय बेस्टी.
बुद्धी : हे अस किनारा अन् लाटेला फाजील चाळे करतांना पाहिले तर आवरावं कसे मी स्वत:ला? पान गळलं शोकांतीका झाली आणि हिला बघा किना-याची मिठी सुचली.
लाट : किती त्रागा गं तुझा बुद्धी तू विचारांच्याच आंबट कल्पनेत खुश राहा.
मन : माझे बाल मन. मी रडू? मी रडू ?
बुद्धी : नको नको नको माझे विचार वाहात जातील.
लाट : बिन्धास्त ! किना-याची सैल झालेली मिठी मगर मिठी होईल.
मी : (स्वगत) शिवी हासडतो तिघांना (उघड) ठरले मग काय लिहायचे?
बुद्धी, मन, लाट : (एकत्र) काय?
मी : काहीच नाही..!
------------समाप्त-------------
.
© मृदुंग

लोरी..! (हिंदी) :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

लोरी..! (हिंदी)

जरा चुपके से आजा इन आखियों में निंदीया
जा-कर जरा ख्वाबोंको चुरा ले आ तू बिंदिया,

देख ओढ रहीं हैं जो मॉं तुझपर यें आंचल
दौडी चली आ तू कहीं से निंद जैसे नदीया,

सिंच रहीं हुं मैं ये हर लम्हा बडे प्यार से
कोई फुल खिले तो दिखाऊं तुम्हे मैं बगिया,

जा ने कहां अब ये चांदनी भी खो गयी
पल भर में भुलाकर सारी उसकी दुनिया,

तितलीयों के ख्वाब जो बुने थें मैं ने कहीं
उन्हे देखने को तरस रहीं थीं नन्ही अखिया,

अब आजा रे तू निंदिया रे, उम्म्मम्म उम्म्मम्म....देख युं सता ना रे,
अब आजा रे तू निंदियॉं रे, उम्म्मम्म उम्म्मम्म...देख युं सता ना रे,
इन्ही पलकों पर, इन्ही पलों पर मैं ने;
साssरा मेरा आसमान हैं झुकाया..!
-----------------मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

तुझं किंवा माझं..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

तुझं किंवा माझं..!

झाल्या-गेल्या कालखंडात बांधलेल्या पुला खालून आता एव्हढे पाणी वाहून गेलेय कि, कधी काळचा तो पुलही ढासळून वाहून जातो कि काय असं झालेय. पर्वा आणि गांभीर्य कसले वर्णावे मग? राहिले तर राहिले, पाहिले तर पाहिले, संपुष्टात येण्यातच आहे मग ते काहीही असो तुझं किंवा माझं..!
------------------मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

मैं वो किस्सा रह गया..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

मैं वो किस्सा रह गया
मेरे वजुद का खोया हिस्सा रह गया..!

मैं बताऊं क्या मुझे क्या मिले
किसीका का दर्द किसीकी बेवफाई मिले,

उमीद करु किसकी अब मैं
जब खोया-खोया मुझे मेरा हर पल मिले,

नाउमीद मत हो मेरे हमसफर
यहॉं तो जिन्दगीका यहीं मतलब मिले,

जो तू हो खडा राहों में कहीं
वहीं से नई सुबह का तुझे साया मिले,

मैं वो किस्सा रह गया
मेरे वजुद का खोया हिस्सा रह गया..!
---------------- मृदुंग™
kshanatch@gmail.com

ताज्जूब हैं..! :-)

♥
♥ क्षण..! ♥

ताज्जूब हैं..!

ए जिन्दगी तू भी तो कमाल करती हैं
मौत के नहीं सांसो के सवाल करती हैं,

इस पल को भी जी रहें थें हम बेवजहा
क्या बात थीं जो तू भी बवाल करती हैं,

बेगुनाह नहीं था ये दर्द मेरा सुन तो ले,
फिजूल जज्बातों के खयाल करती हैं..!
---------------- © मृदुंग
kshanatch@gmail.com

टोपण..!

♥
टोपण..!

शर्टाच्या खिशावर पुर्वी
साधे रेनॉलचे टोपण होते,
स्टेटस बदलले तस-तसे
टोपण पार्करचे झाले होते ��

मस्टरवर साधी सही तर
हल्ली ॲटोग्राफ मार्करचे होते,
टेम्परवरी पर्मनंट बदलून
टोपण ते एक खिशाला होते ��
-------------- © मृदुंग